τα μηνυματα των 3 αγγελων της Αποκαλυψης

  4:6 Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ Οι 144000 μεταδίδουν τα τελευταία μηνύματα στον κόσμο, τα οποία απεικονίζονταν να προέρχονται από τρεις αγγέλους. Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου αρχίζει τονίζοντας το "αιώνιο ευαγγέλιο", δηλ. τα καλά νέα σχετικά με όλα όσα έκανε ο Ιησούς, για να μας σώσει "Και είδα έναν άλλον άγγελο να πετάει στο μέσον του ουρανού, ο οποίος είχε ένα αιώνιο ευαγγέλιο, για να κηρύξει σ' αυτούς που κατοικούν επάνω στη γη, και σε κάθε έθνος και φυλή και γλώσσα και λαό" Αποκάλυψη 14:6. Αυτό το εδάφιο είναι η εισαγωγή του πρώτου από τρία μηνύματα, τα πιο ισχυρά μηνύματα που δόθηκαν ποτέ στην ανθρώπινη φυλή. Το γεγονός ότι τα μηνύματα απεικονίζονται να διακηρύσσονται από αγγέλους που "πετάνε στο μέσον του ουρανού" δεν σημαίνει ότι κυριολεκτικοί άγγελοι θα πετούν στον ουρανό, φωνάζοντας στους ανθρώπους στη γη. Η βασική έννοια της λέξη "άγγελος" είναι αυτός που φέρνει ένα μήνυμα, και σε άλλα εδάφια της Αποκάλυψης οι άγγελοι συμβολίζουν ανθρώπους αγγελιοφόρους.[9] Όλα σ' αυτό το τμήμα είναι πολύ συμβολικά,[10] συμπεριλαμβανομένων των τριών αγγέλων, οι οποίοι συμβολίζουν ανθρώπους που θα μεταδίδουν τα τελικά μηνύματα προς την ανθρωπότητα.
Τα μηνύματα δίνονται αμέσως μετά από την περιγραφή των 144.000, γεγονός που υπονοεί ότι εκείνοι θα δώσουν τα μηνύματα. Το γεγονός ότι τα μηνύματα δίνονται "στο μέσον του ουρανού"[11] δείχνει ότι αυτά θα είναι τόσο εκτεταμένα και ξεκάθαρα, ώστε θα είναι αδύνατον να αγνοηθούν. Μάλιστα, η καθολικότητα των μηνυμάτων καταδεικνύεται από το γεγονός ότι απευθύνονταν προς "κάθε έθνος και φυλή και γλώσσα και λαό"
Η αρχή και το θεμέλιο των τριών μηνυμάτων είναι το "αιώνιο ευαγγέλιο". Η λέξη "ευαγγέλιο", που σημαίνει "καλή είδηση", χρησιμοποιείται συχνά στην Εκκλησία, για να προσδιορίσει τα πρώτα τέσσερα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Πραγματικά, υπάρχουν πολλά καλά νέα και στα τέσσερα "ευαγγέλια" και στην υπόλοιπη Αγία Γραφή, όπως η δημιουργία του κόσμου, η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και οι αιώνιες αμοιβές για τους πιστούς, αλλά η Αγία Γραφή χρησιμοποιεί τον όρο "ευαγγέλιο" για ένα συγκεκριμένο μήνυμα, το οποίο συνοψίζεται από τον απόστολο Παύλο στην Α΄ Κορινθίους 15:
"Σας φανερώνω δε, αδελφοί, το ευαγγέλιο, που σας κήρυξα, το οποίο και παραλάβατε, στο οποίο και στέκεστε" διαμέσου του οποίου και σώζεστε... επειδή, εν πρώτοις, σας παρέδωσα εκείνο, το οποίο και παρέλαβα, ότι ο Χριστός πέθανε εξαιτίας των αμαρτιών μας σύμφωνα με τις γραφές" Α΄ Κορινθίους 15:1-3.
Το γεγονός ότι ο "Χριστός πέθανε εξαιτίας των αμαρτιών μας" είναι απολύτως απαραίτητο για την σωτηρία μας, επειδή "όλοι αμάρτησαν" και "ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος" Ρωμαίους 3:23, 6:23. Είμαστε "νεκροί, εξαιτίας των παραβάσεων και των αμαρτιών μας... δεν είχαμε ελπίδα, και ήμαστε στον κόσμο χωρίς Θεό", αλλά ο Θεός "μας ζωοποίησε μαζί με τον Χριστό... με τον οποίο έχουμε την απολύτρωση διαμέσου του αίματός του" Εφεσίους 2:1,12, 5, 1:7. Ο Ιησούς Χριστός... μας αγάπησε, και μας έλουσε από τις αμαρτίες μας με το αίμα του" Αποκάλυψη 1:5.
Επιπλέον, "θάφτηκε, και την τρίτη ημέρα αναστήθηκε". "Τώρα, ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς" έγινε η απαρχή αυτών που έχουν κοιμηθεί" Α΄ Κορινθίους 15:4,20. Η ελπίδα μας εκτείνεται πιο πέρα από αυτή τη ζωή. Η ανάσταση του Χριστού επιβεβαιώνει τη ζωή μετά από τον τάφο για όποιον δεχθεί πως ο Χριστός θυσιάστηκε για χάρη του, και μια θέση στη ένδοξη βασιλεία Του, την οποία ο Θεός "ετοίμασε γι αυτούς που τον αγαπούν" Α΄ Κορινθίους 2:9.
Τα καλά νέα δεν τελείωσαν με την ανάσταση του Χριστού. Ο Ιησούς επέστρεψε στον Ουρανό, στον οποίο "πρέπει να βασιλεύει, μέχρις ότου βάλει όλους τους εχθρούς του κάτω από τα πόδια του" Α΄ Κορινθίους 15:25. Αυτό αναφέρεται στην μεσιτεία του στο επουράνιο αγιαστήριο. " Έχουμε τέτοιου είδους αρχιερέα, ο οποος άθισε στα δεξιά του θρόνου της μεγαλοσύνης μέσα στους ουρανούς, λειτουργός στα άγια, και στην αληθινή σκηνή (αγιαστήριο), την οποία ο Κύριος κατασκεύασε, και όχι άνθρωπος". "Μπορεί (ο Χριστός) να σώζει ολοκληρωτικά αυτούς που προσέρχονται στον Θεό διαμέσου αυτού, ζώντας πάντοτε, για να μεσιτεύσει για χάρη τους" Εβραίους 8:1,2, 7:25.
Η περικοπή συνεχίζει, δείχνοντας ότι η αποκορύφωση του Ευαγγελίου είναι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και η εξάλειψη της αμαρτίας από τον κόσμο."Ύστερα θα είναι το τέλος, όταν παραδώσει τη βασιλεία στον Θεό και Πατέρα" όταν καταργήσει κάθε αρχή και κάθε εξουσία και δύναμη" Α΄ Κορινθίους 15:24. Ο Ιησούς Χριστός θα επιστρέψει! "Δεν θα σας αφήσω ορφανούς" έρχομαι σε σας" Ιων. 14:18 " Έτσι και ο Χριστός, μια φορά προσφέρθηκε για να σηκώσει τις αμαρτίες πολλών, θα φανεί για μια δεύτερη φορά χωρίς αμαρτία σ' αυτούς που τον προσμένουν για σωτηρία" Εβραίους 9:28.
"Τελευταίος εχθρός καταργείται ο θάνατος" Α΄ Κορινθίους 15:26. Ίσως τα καλύτερα νέα είναι ότι "ο θάνατος δεν θα υπάρχει πλέον" ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θα υπάρχουν πλέον" επειδή, τα πρώτα παρήλθαν" Αποκάλυψη 21:4. Αν η αιώνια ζωή ήταν σαν αυτήν τη ζωή, συνεχίζοντας παντοτινά, αυτά δεν θα ήταν καλά νέα. Αλλά ο Θεός μας υποσχέθηκε: "Να, κάνω καινούργια τα πάντα" εδ. 5.
Το ευαγγέλιο περιγράφεται ως "αιώνιο", επειδή δεν είναι μια μεταγενέστερη ενέργεια ή ένα μέτρο έκτακτης ανάγκης σαν αντίδραση προς την εμφάνιση της αμαρτίας. Ο Ιησούς είναι "το αρνίο, που είναι σφαγμένο από τη δημιουργία του κόσμου" Αποκάλυψη 13:8. Ο Θεός "μας έσωσε... σύμφωνα με τη δική του πρόθεση και χάρη, που δόθηκε σε μας, εν Χριστώ Ιησού πριν από αιώνια χρόνια" Β΄ Τιμόθεο 1:9. Όταν ο Θεός ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα δημιούργησε τον άνθρωπο "στην εικόνα Του", με ελεύθερη βούληση και την πιθανότητα να επιλέξει το κακό, "πήρε απόφαση" ότι ο Πατέρας θα δώσει "τον Υιό του τον μονογενή", ώστε οι αμαρτωλοί που αξίζουν θάνατο να μπορέσουν να λάβουν ζωή. Αυτό ήταν το ευαγγέλιο, το οποίο ανάγγειλε πρώτο στην παράδεισο, όταν ο Θεός είπε στον Σατανά (το φίδι), "Θα στήσω έχθρα ανάμεσα σε σένα και στη γυναίκα, κι ανάμεσα στο σπέρμα σου και στο σπέρμα της" Γένεση 3:15. Αυτό ήταν το ευαγγέλιο που συμβολίστηκε από όλες τις θυσίες των πατριαρχών και στο Εβραϊκό αγιαστήριο. Ο Θεός ποτέ δεν είχε ένα άλλο σχέδιο σωτηρίας. Κανένας δεν σώθηκε ποτέ από θυσίες ζωών, λειτουργίες, θρησκευτικές πράξεις, έργα μετάνοιας, συμμετοχή στην Εκκλησία, δώρα, καλά έργα ή, γενικά, κάνοντας το καλό.

 

 

 

Η ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΘΥΣΙΑ

Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου αρχίζει τονίζοντας το ευαγγέλιο, επειδή το ευαγγέλιο είναι ο στόχος των λυσσαλέων επιθέσεων του θηρίου. Στο βιβλίο του Δανιήλ αυτές οι επιθέσεις εναντίον του ευαγγελίου παρουσιάζονται ως επίθεση κατά "της παντοτινής θυσίας". Αυτή αναφέρεται στις καθημερινές τελετές στο αρχαίο Εβραϊκό αγιαστήριο, οι οποίες συμβόλιζαν το έργο του Θεού για την σωτηρία των αμαρτωλών.
Υπάρχει μόνο ένας τρόπος, για να σωθεί ο αμαρτωλός. Το τελευταίο μήνυμα αρχίζει τονίζοντας "το αιώνιο ευαγγέλιο", επειδή το μήνυμα δίνεται μέσα στο πλαίσιο της τελευταίας, παγκόσμιας προσπάθειας του Σατανά (του δράκοντα) να επιβάλει το θρησκευτικό σύστημα στον κόσμο διαμέσου του θηρίου από τη θάλασσα, με την υποστήριξη του θηρίου από τη γη, και με την καταναγκαστική επιβολή της εικόνας, του χαράγματος και του αριθμού του θηρίου. Όλα αυτά είναι η τελευταία εκδήλωση του συστήματος, το οποίο εξουσίαζε τον κόσμο για 1260 χρόνια κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα (βλέπε τμήμα 12:12-17). Οι διωγμοί εναντίον των αγίων ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της κυριαρχίας αυτής, και στο κεφ. 13 είδαμε ότι πραγματοποιήθηκαν επίσης λυσσαλέες επιθέσεις εναντίον και του νόμου του Θεού και της Αιώνιας Διαθήκης. Αλλά μάλλον η πιο ευφυής και επικίνδυνη επίθεση του Σατανά είναι εκείνη εναντίον του Αιώνιου Ευαγγελίου.
Τα μηνύματα προς τις επτά εκκλησίες (κεφ. 2 και 3) σκιαγραφούν την ιστορία της διείσδυσης και της διαφθοράς που προκάλεσε ο Σατανάς στην Εκκλησία. Ο σκοπός του ήταν να διαστρεβλώσει το ευαγγέλιο. Στο βιβλίο του Δανιήλ αυτό παρουσιάζεται ως επίθεση εναντίον της "παντοτινής θυσίας". "Και το στράτευμα παραδόθηκε σ' αυτόν μαζί με την παντοτινή θυσία εξαιτίας της παράβασης και έριξε την αλήθεια καταγής". "Και οι βραχίονες θα σηκωθούν εξαιτίας του, και θα βεβηλώσουν το αγιαστήριο της δύναμης, και θα αφαιρέσουν την παντοτινή θυσία" Δανιήλ 8:12, 11:31.
Η Εβραϊκή λέξη "Τάμιντ" μεταφράστηκε "παντοτινή θυσία" στο βιβλίο του Δανιήλ, αλλά πραγματικά σημαίνει "καθημερινή" ή "συνεχής", και αναφέρεται σε όλες τις τελετές που πραγματοποιούνταν κάθε μέρα στο αρχαίο Εβραϊκό αγιαστήριο. Αυτές οι τελετές συμβόλιζαν το ευαγγέλιο. Συμπεριλάμβαναν την πρωινή και βραδινή θυσία του αρνιού (Έξοδος 29:38,39), τη συνεχή παρουσία του άρτου (Έξοδος 25:30, Λευιτικό 24:5-9), την συνεχή καύση του λυχναριού (Έξοδος 27:20,21, Λευιτικό 24:1-8), την καύση του θυμιάματος κάθε πρωί και βράδυ (Έξοδος 30:1-9) και το συνεχές ολοκαύτωμα ζώων (Λευιτικό 6:9-13). Το παπικό σύστημα, το οποίο αναπτύχθηκε στο Μεσαίωνα σταδιακά αφαιρούσε κάθε φάση της παντοτινής θυσίας.
1). Η καθημερινή θυσία των αρνιών συμβόλισε την θυσία του Χριστού στο σταυρό, η οποία πραγματοποιήθηκε μια για πάντα και την οποία εφαρμόζει ο ίδιος για μας στο επουράνιο αγιαστήριο (Α΄ Πέτρου 1:18,19, Εβραίους 9:24-26). Αυτή αφαιρέθηκε με την Καθολική Λειτουργία, στην οποία ο Ιερέας δήθεν "δημιουργεί" το σώμα και το αίμα του Χριστού σε μια "ανανεωμένη θυσία"[12] και τα μοιράζει στους πιστούς, για να φάνε και να πιουν για την σωτηρία τους.
2) Η συνεχής παρουσία του άρτου αντιπροσωπεύει τον Ιησού Χριστό, όπως Αυτός βρίσκεται στο λόγο του Θεού, τον Οποίο ο Λαός Του θα "τρώει" συνέχεια.[13] Αλλά ο λόγος του Θεού υποσκελίστηκε από την "Ιερή Παράδοση" και τα γραπτά των Πατέρων της Εκκλησίας. Πραγματικά, για αιώνες η Καθολική Εκκλησία δεν επέτρεψε μεταφράσεις της Αγίας Γραφής σε άλλες γλώσσες εκτός από Λατινικά, που ήταν ακατανόητα στο μεγαλύτερο μέρος του λαού.
3) Τα λυχνάρια που φώτιζαν συνέχεια συμβόλιζαν το Άγιο Πνεύμα, το οποίο ενεργεί στη ζωή κάθε πιστού, εφοδιάζοντας τους πιστούς με χαρίσματα, για να ευλογούν την Εκκλησία και τον κόσμο.[14] Αλλά στο Καθολικό σύστημα τα χαρίσματα του Πνεύματος έγιναν αποκλειστικότητα των επαγγελματικών κληρικών, και καθορισμένες λειτουργίες απέκλεισαν την επενέργεια του Πνεύματος και την ενεργή συμμετοχή των πιστών.
4) Η καθημερινή προσφορά θυμιάματος συμβόλιζε την μεσιτεία του Χριστού. Αυτός συνδυάζει τις προσευχές μας με τις δικές Του, και στέλνει τις απαντήσεις διαμέσου των αγγέλων.[15] Αλλά αυτές οι ενέργειες αποκρύφτηκαν από την μεσιτεία και την μεσολάβηση των ιερέων, των αγίων και της Παναγίας.
5) Το συνεχές ολοκαύτωμα συμβόλιζε τις ενέργειες του Θεού στη ζωή του πιστού, για να τον μεταμορφώνει, να τον εξευγενίζει και να τον αγιάζει, ενώ αυτός μετανοεί για τις αμαρτίες του και τις εξομολογείται στον Θεό.[16] Αλλά αυτά αντικαταστάθηκαν από την εξομολόγηση στον Ιερέα και τα έργα μετάνοιας, από τυπικές προσευχές, ταξίδια για προσκύνημα και άναμμα των κεριών, και το καθαρτήριο μετά από το θάνατο, αν τα έργα μετάνοιας δεν αρκούσαν.[17]
Αυτά τα δόγματα και οι πράξεις δεν ξεφύτρωσαν αμέσως από ενέργειες κακών μηχανορράφων. Ο Σατανάς ο ίδιος τα εμπότιζε σταδιακά, παρακινώντας αποφάσεις που φαινόταν καλές και τιμητικές τότε, αλλά οι οποίες υπέσκαψαν το θεμέλιο του ευαγγελίου. Τα ισχυρά μηνύματα των τριών αγγέλων ξεκινούν αποσαφηνίζοντας αυτό το πιο βασικό και κριτικό δόγμα"το αιώνιο ευαγγέλιο". Σωθήκαμε, όχι εξαιτίας των πράξεων που κάναμε εμείς ή που έκανε ο ιερέας ή οι άγιοι. Ο Ιησούς ο Ίδιος είναι το ευαγγέλιο, επειδή η σωτηρία προέρχεται ολοκληρωτικά απ' αυτόν.

14:7 ΦΟΒΗΘΕΙΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟ, ΚΑΙ ΔΩΣΤΕ ΔΟΞΑ Σ' ΑΥΤΟΝ

Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου συνεχίζει, λέγοντας: "Φοβηθείτε τον Θεό, και δώστε δόξα σ' αυτόν". Για εκείνους που πιστεύουν, ο φόβος Θεού δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος φοβάται τον Θεό, αλλά μάλλον αναγνωρίζει τη δική του αμαρτωλότητα και γι' αυτό φοβάται να διευθύνει τη δική του ζωή.
"Και έλεγε με δυνατή φωνή: Φοβηθείτε τον Θεό, και δώστε δόξα σ' αυτόν, επειδή ήρθε η ώρα της κρίσης του· και προσκυνήστε αυτόν, ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και τις πηγές των νερών" Αποκάλυψη 14:7. Με την πρώτη ματιά φαίνεται ασυμβίβαστο ότι το "αιώνιο ευαγγέλιο" αρχίζει με την προσταγή, "φοβηθείτε τον Θεό", μάλλον επειδή μια προσταγή να φοβηθούμε κάποιον θα σημαίνει αυτομάτως πως αισθανόμαστε φόβο. Ωστόσο, η ιστορία της αρχής της αμαρτίας μάς δείχνει ότι ο φόβος του Θεού δεν σημαίνει ότι αισθανόμαστε φόβο γι' Αυτόν.
Πριν αμαρτήσουν ο Αδάμ και η Εύα, "ήσαν και οι δυο γυμνοί, ο Αδάμ και η γυναίκα του, και δεν τρέπονταν" Γένεση 2:25. Μετά από την ανυπακοή τους άρχισαν να αισθάνονται τα αρνητικά συναισθήματα της ντροπής, της ενοχής και του φόβου"Και ο Αδάμ και η γυναίκα του κρύφτηκαν από το πρόσωπο του Κυρίου του Θεού, ανάμεσα στα δέντρα του παραδείσου. Και ο Κύριος ο Θεός κάλεσε τον Αδάμ, και του είπε: «Πού είσαι;» Κι εκείνος είπε: Άκουσα τη φωνή Σου στον παράδεισο, και φοβήθηκα, επειδή είμαι γυμνός" και κρύφτηκα" Γένεση 3:8-10. Από αυτή την περικοπή βλέπουμε ότι να φοβάται κάποιος το Θεό είναι το αποτέλεσμα της ενοχής που συνοδεύει την αμαρτία, αλλά ο Θεός ψάχνει γι' αυτούς που κρύβονται από φόβο. Βλέπουμε επίσης ότι υπάρχει κάτι στον τρόπο με τον οποίο ο Θεός μίλησε με τον Αδάμ μετά από την αμαρτία του" κάτι που έκανε τον Αδάμ να αισθανθεί ότι θα μπορούσε να βγει από το κρησφύγετο του, για να αρχίσει πάλι να έχει επαφή με τον Θεό. Αυτό το "κάτι" είναι η καρδιά της αγάπης του Θεού που "μακροθυμεί σε μας, μη θέλοντας μερικοί να απολεστούν, αλλά να έρθουν όλοι σε μετάνοια" Β΄ Πέτρου 3:9.
Σε πολλές περικοπές της Αγίας Γραφής βρίσκονται οι φαινομενικά αντιφατικές δηλώσεις, "φοβηθείτε τον Θεό" και "μη φοβάσαι". Για παράδειγμα, στον Λουκά 12:5 ο Ιησούς είπε: "Θα σας δείξω ποιον να φοβηθείτε: Φοβηθείτε εκείνον (Θεό) που, αφού θανατώσει, έχει εξουσία να ρίξει στη γέενα (κόλαση)" ναι, σας λέω, αυτόν να φοβηθείτε". Αλλά μετά από μερικά εδάφια είπε: "Μη φοβάσαι, μικρό ποίμνιο" επειδή, ο Πατέρας σας ευδόκησε να σας δώσει τη βασιλεία" εδ. 32.
Αυτή η φαινομενική ανακολουθία υπογραμμίζει το γεγονός ότι υπάρχουν δυο είδη "φόβου του Θεού" που περιγράφονται στην Αγία Γραφή. Ο ασεβής ανυπάκουος θα πρέπει να φοβηθεί τον Θεό εξαιτίας της κρίσης που επισύρει στον εαυτό του. Η απέχθεια του Θεού για τα αποτελέσματα της αμαρτίας (πόνος, δεινά και θάνατος) είναι τόσο έντονη, ώστε δεν μπορεί να αφήσει την αμαρτία να συνεχίσει να υπάρχει, παρόλο που η εξουδετέρωσή της αμαρτίας σημαίνει θάνατο για τον αγαπημένο αμαρτωλό, ο οποίος θα αρνηθεί να την παρατήσει.[18] Οπωσδήποτε ο Θεός θα τελειώσει την αμαρτία, και γι' αυτό το λόγο ο αμετανόητος αμαρτωλός θα πρέπει να φοβηθεί.
Δεν πρέπει να σκεφτούμε ότι ο Θεός έχει διαλέξει μερικές συμπεριφορές (αμαρτίες), οι οποίες για κάποιο αυθαίρετο λόγο δεν Του αρέσουν, και ότι Αυτός εξαπολύει κτύπημα εναντίον εκείνων που τολμούν να Τον αψηφήσουν. Ο θάνατος είναι έμφυτος στην αμαρτία ("η αμαρτία, μόλις εκτελεστεί, γεννάει τον θάνατο"). Ο Θεός, ο οποίος αγαπάει όλα τα δημιουργήματα που υποφέρουν από τα αποτελέσματα της αμαρτίας, θα εξαλείψει την αμαρτία και όλα όσα συνδέονται με αυτήν. Αυτό ακριβώς είναι η κρίση, και γι' αυτό ο Ιησούς είπε: "Φοβηθείτε μάλλον αυτόν που μπορεί να απολέσει και την ψυχή και το σώμα μέσα στη γέενα" Ματθαίου 10:28.
Αυτοί που πιστεύουν το ευαγγέλιο δεν πρέπει να φοβούνται την κρίση. Ο Ιησούς είπε: "Εκείνος που ακούει τον λόγο μου, και πιστεύει σ' αυτόν που με απέστειλε, έχει αιώνια ζωή, και σε κρίση δεν έρχεται, αλλά έχει ήδη μεταβεί από τον θάνατο στη ζωή" Ιων. 5:24. Αυτό εννοούσε ο απόστολος Ιωάννης όταν είπε: "Η αγάπη έχει φτάσει σε τέλειο βαθμό μαζί μας, για να έχουμε θάρρος κατά την ημέρα της κρίσης... Η τέλεια αγάπη βγάζει έξω τον φόβο" Α΄ Ιων. 4:17,18.
Ο Θεός συχνά απεικονίζει τον εαυτό του ως στοργικός πατέρας ο οποίος θα ανοίξει την αγκαλιά σε μας. Ο άσωτος γιος επέστρεψε στο σπίτι μετά από μια ζωή ακολασίας. Ο πατέρας του, ο οποίος αντιπροσώπευε τον Θεό: "τον είδε, και τον σπλαχνίστηκε" και τρέχοντας, έπεσε επάνω στον τράχηλό του και τον καταφίλησε" Λουκά 15:20.
Ωστόσο, ακόμα και αυτοί που πιστεύουν και αγαπάνε τον Θεό πρέπει να έχουν "το φόβο του Θεού". Αυτός είναι ο φόβος που αναγνωρίζει ότι εγώ είμαι ένας αμαρτωλός, και έξω από την χάρη του Θεού θα ήμουν ακριβώς τόσο απελπιστικά χαμένος όσο ο δολοφόνος, ο βιαστής και ο κλέφτης"Αν, Κύριε, παρατηρήσεις ανομίες, Κύριε, ποιος θα μπορέσει να σταθεί; Κοντά σου, όμως, υπάρχει συγχώρηση, για να σε φοβούνται" Ψαλμοί 130:3,4.
Αυτός είναι ο φόβος που κάνει κατανοητό ότι η ζωή και η ασφάλεια μου είναι στα χέρια του Θεού"Δεν φοβάστε εμένα; Λέγει ο Κύριος" δεν θα τρέμετε μπροστά μου, που σας έβαλε την άμμο ως όριο της θάλασσας σύμφωνα με αιώνιο πρόσταγμα, και δεν θα το υπερβεί" και τα κύματά της συνταράζονται, όμως δεν θα υπερισχύσουν" και ηχούν, όμως δεν θα το υπερβούν; Ιερεμίας 5:22. Είναι ο φόβος που κάνει κατανοητό ότι είμαι εντελώς εξαρτημένος από Αυτόν ακόμα και για την ύπαρξή μου"Ας φοβηθούμε τώρα τον Κύριο, τον Θεό μας, που δίνει βροχή πρώιμη και όψιμη στον καιρό της" φυλάττει για μας τις διορισμένες εβδομάδες του θερισμού" εδ. 24.
Ο φόβος του Θεού είναι να συμμεριζόμαστε το ίδιο μίσος που νιώθει ο Θεός για την αμαρτίας, η οποία έχει χαντακώσει τη ζωή μας και τη ζωή των αγαπημένων μας"Ο φόβος του Κυρίου είναι να μισεί κανείς το κακό" αλαζονεία, και αυθάδεια, και πονηρό δρόμο και διεστραμμένο στόμα, εγώ μισώ" Παροιμίες 8:13.
Περισσότερο απ' όλα, ο φόβος του Θεού είναι η κατανόηση ότι μια απλή απόφαση μπορεί να με απομακρύνει από "την στενή πύλη και τον τεθλιμμένο δρόμο" του Θεού και να με οδηγήσει στην "πλατιά πύλη και τον ευρύχωρο δρόμο" του πόνου, της θλίψης και του θανάτου στον οποίο θέλει να με παρασύρει ο διάβολος.[19]
Το αποτέλεσμα του φόβου του Θεού είναι η υπακοή, και αυτό ακριβώς εννοεί η φράση: "φοβηθείτε τον Θεό, και δώστε δόξα σ' αυτόν". Ο Ιησούς είπε: "Κατά τούτο δοξάζεται ο Πατέρας μου, στο να φέρετε πολύ καρπό, κι έτσι θα είστε μαθητές μου... Αν φυλάξετε τις εντολές μου, θα μείνετε στην αγάπη μου, όπως εγώ φύλαξα τις εντολές του Πατέρα μου, και μένω στην αγάπη του" Ιων. 15:8-10.[20] Τέτοια υπακοή είναι ο καρπός της πίστης και το αποτέλεσμα των μηνυμάτων των τριών αγγέλων: "Εδώ είναι εκείνοι που φυλάττουν τις εντολές του θεού και την πίστη του Ιησού" Αποκάλυψη 14:12.

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου αναγγέλλει ότι η ώρα της έναρξης της κρίσης έχει ήδη φτάσει. Η κρίση διακρίνεται από μερικές φάσεις" η φάση που αναγγέλλεται εδώ είναι η διερευνητική κρίση, η οποία λαμβάνει χώρα στον ουρανό πριν από την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Σε αυτή την φάση της κρίσης τα αόρατα όντα του σύμπαντος εξετάζουν τις ζωές των υποψήφιων της αιώνιας ζωής, για να προσδιορίσουν αν είναι άξιοι.
"Φοβηθείτε τον Θεό, και δώστε δόξα σ' αυτόν, επειδή ήρθε η ώρα της κρίσης του" και προσκυνήστε αυτόν, ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και της πηγές των νερών" Αποκάλυψη 14:7. Οι άνθρωποι του κόσμου, οι οποίοι έχουν αγνοήσει τον Θεό ή Τον έχουν λατρέψει μάταια, καλούνται με αυτή την αναγγελία να δώσουν την απαιτούμενη προσοχή, για να ανταποδώσουν στο Θεό τον σεβασμό, το δέος και την δόξα που του αξίζει, και για να κατανοήσουν ότι η ώρα της κρίσης του κόσμου έχει ήδη φθάσει.
Υπό μια έννοια, η κρίση είναι μια υπαρκτή πραγματικότητα από το σταυρό και μετά. Ο Ιησούς είπε μόλις πριν από την σταύρωση: "Τώρα είναι κρίση αυτού του κόσμου" τώρα ο άρχοντας αυτού του κόσμου θα ριχτεί έξω" κι εγώ, όταν υψωθώ από τη γη, θα τους ελκύσω όλους στον εαυτό μου" Ιων. 12:31,32. Ο Ιησούς, διαμέσου της θυσίας Του, έκρινε τον Σατανά, "τον άρχοντα του κόσμου", κατακρίνοντας την βασιλεία του και παρέχοντας ελευθερία για τους αιχμαλώτους του.
Ωστόσο, το πλαίσιο της Αποκάλυψη 14 είναι το τέλος του κόσμου, όταν θα λάβει χώρα η τελευταία κρίση. Η κρίση του έσχατου καιρού αποτελείται από μερικές φάσεις της διερευνητικής και εκτελεστικής κρίσης. Η πρώτη φάση της διερευνητικής κρίσης, που παρουσιάστηκε στα κεφ. 4-7, λαμβάνει χώρα πριν από την εμφάνιση του Χριστού. Είναι "η κρίση (που) δόθηκε στους αγίους του Υψίστου", ώστε να "παίρνουν την βασιλεία" Δανιήλ 7:22. Είναι προφανές ότι αυτή η φάση της κρίσης λαμβάνει χώρα πριν από την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, επειδή, όπως είπε ο ίδιος, "έρχομαι γρήγορα, και ο μισθός μου είναι μαζί μου, για να αποδώσω σε κάθε έναν όπως θα είναι το έργο του" Αποκάλυψη 22:12.[21] Αυτό δείχνει ότι ο καθορισμός έχει ήδη πραγματοποιηθεί πριν από την παρουσία Του.
Μια δεύτερη φάση της διερευνητικής κρίσης θα λάβει χώρα κατά τη διάρκεια της χιλιετούς βασιλείας του Χριστού,[22] στην οποία οι αναστημένοι άγιοι θα κρίνουν εκείνους που δεν είχαν μέρος στην πρώτη ανάσταση μαζί με τους πεπτωκότες αγγέλους. Αυτό το έργο αναφέρεται από τον απόστολο Παύλο: "Δεν ξέρετε ότι οι άγιοι θα κρίνουν τον κόσμο;... Δεν ξέρετε ότι θα κρίνουμε αγγέλους;" Α΄ Κορινθίους 6:2,3.
Η εκτελεστική κρίση, στην οποία εκτελούνται οι καταδίκες που εκδόθηκαν κατά την διερευνητική κρίση, έχει τέσσερις φάσεις. Η πρώτη φάση λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια των επτά σαλπίγγων, όταν υπάρχει "σιωπή στον ουρανό", καθώς ο Θεός επιτρέπει στον Σατανά να εκτελεί τα καταστροφικά σχέδια του. Αυτή η φάση περιγράφεται στο τμήμα Αποκάλυψη 8:1 Σιωπή στον Ουρανό και στα κεφ. 8-11. Η δεύτερη φάση, όταν "ο Θεός δεν θα σιωπήσει" (Ψμλ. 50:3) εμπεριέχει τις επτά τελευταίες πληγές και την καταστροφή της Βαβυλώνας, και περιγράφεται στην Αποκάλυψη 15-18. Η τρίτη φάση αποτελεί τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης θα ριχτούν στη λίμνη της φωτιάς και "οι υπόλοιποι (εκείνοι που αντιστρατεύονταν κατά του Χριστού) φονεύθηκαν" (Αποκάλυψη 19:11-21). Η τελευταία φάση της εκτελεστικής κρίσης θα λάβει χώρα, "όταν θα συμπληρωθούν τα 1.000 χρόνια". Ο Ιωάννης είδε "έναν μεγάλο λευκό θρόνο... και τους νεκρούς, μικρούς και μεγάλους, να στέκονται μπροστά στον Θεό" και ανοίχθηκαν τα βιβλία... και κρίθηκαν οι νεκροί από τα γραμμένα μέσα στα βιβλία, σύμφωνα με τα έργα τους... και όποιος δεν βρέθηκε γραμμένος στο βιβλίο της ζωής, ρίχθηκε στη λίμνη της φωτιάς" Αποκάλυψη 20:7,11-15.
"Η ώρα της κρίσης" που αναφέρεται στη Αποκάλυψη 14:7 αφορά κυρίως[23] στην πρώτη φάση της διερευνητικής κρίσης. Αυτό φαίνεται από το πλαίσιο της, ένα κάλεσμα "σ' αυτούς που κατοικούν επάνω στη γη", για να "φοβηθούν τον Θεό, και να δώσουν δόξα σ' αυτόν", δηλαδή ένα τελευταίο κάλεσμα σε μετάνοια.[24] Η διερευνητική κρίση, πριν από την Δευτέρα Παρουσία, είναι το θέμα κάποιων από τις πιο σημαντικές προφητείες στην Αποκάλυψη και στον Δανιήλ (βλέπε 5: Η Διερευνητική Κρίση).
Στο κεφ. 4 είδαμε ότι η διερευνητική κρίση συμβολίστηκε στην Παλαιά Διαθήκη από τις λειτουργίες της Ημέρας του Εξιλασμού. Αυτή ήταν μια ημέρα κατά την οποία εκείνοι που είχαν έρθει στο αγιαστήριο κατά τη διάρκεια του χρόνου, για να ομολογήσουν τις αμαρτίες τους και να προσφέρουν θυσίες για αυτές, έπρεπε να "ταπεινώσουν τις ψυχές τους". "Σ' αυτή την ημέρα ο ιερέας θα κάνει εξιλέωση για σας, για να σας καθαρίσει, ώστε να είστε καθαροί από όλες τις αμαρτίες σας μπροστά στον Κύριο... Και θα κάνει εξιλέωση για το άγιο αγιαστήριο, για τις ακαθαρσίες των γιων Ισραήλ, και για τις παραβάσεις τους σε όλες τους τις αμαρτίες των γιων Ισραήλ" Λευιτικό 16:30, 16. Στο Δανιήλ 7 αυτή η φάση της κρίσης παρουσιάζεται με την δήλωση: "Το κριτήριο κάθισε, και τα βιβλία ανοίχτηκαν... και η κρίση δόθηκε στους αγίους του Υψίστου" Δανιήλ 7:10, 22. Στο Δαν 8:14 η ίδια φάση της κρίσης αναφέρεται με την πρόταση: "Μέχρι 2.300 ημερονύκτια" τότε, το αγιαστήριο θα καθαριστεί". Μια μελέτη αυτών των προφητειών θα μας βοηθήσει να επισημαίνουμε τη χρονολογία ("την ώρα") όταν ξεκινήσει η επουράνια κρίση.

ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ;

Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου τονίζει ότι "ήρθε η ώρα της κρίσης". Το κλειδί, για να καταλάβουμε πότε ξεκινάει η κρίση βρίσκεται στα οράματα του Δανιήλ 7, 8 και 9. Το όραμα του Δανιήλ 7 δείχνει ότι η διερευνητική κρίση θα ξεκινήσει μετά από τα 1260 χρόνια της παπικής κυριαρχίας. Ακόμα πιο συγκεκριμένα, το όραμα των 2300 ημερονυκτίων στο Δανιήλ 8 προείπε τον καθαρισμό του αγιαστήριο, που ταυτίζεται με την διερευνητική κρίση. Ο άγγελος Γαβριήλ άρχισε να εξηγεί το όραμα στο κεφ. 8 και επέστρεψε μετά (στο κεφ. 9), για να εξηγήσει την χρονολογία των 2300 προφητικών ημερών (χρόνων), τα οποία ο Δανιήλ δεν είχε καταλάβει. Ο Γαβριήλ χρησιμοποίησε την προφητεία των 70 προφητικών εβδομάδων για να επισημαίνει την αρχή των 2300 χρόνων. Ο υπολογισμός δείχνει ότι ο καθαρισμός του αγιαστηρίου (η κρίση) άρχισε στα 1844 μ. Χ.
Η δήλωση "ήρθε η ώρα της κρίσης" τονίζει την άφιξη μιας συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου, η οποίας θα καθορίσει το αιώνιο πεπρωμένο της ανθρωπότητας. Σε ποιο σημείο της ανθρώπινης ιστορίας θα πραγματοποιηθεί "η ώρα της κρίσης"; Αυτό το μήνυμα δεν ορίζει ειδικώς, αλλά μάλλον αναφέρεται στις άλλες προφητείες, οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα σε αυτούς που θα μένουν σε αυτή την περίοδο να ξέρουν ότι έχουν φτάσει σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή.
Στο κεφ. 4 αυτή η κρίση παρουσιάστηκε με τη φράση: "Να, μια ανοιγμένη θύρα στον ουρανό" Αποκάλυψη 4:1. Εκεί είδαμε ότι η ανοιγμένη θύρα αναφέρεται στη θύρα που βρίσκεται μέσα στα Άγια των Άγίων στο αγιαστήριο, μέσα στα οποία ο ιερέας μπαίνει μόνο κατά την Ημέρα του Εξιλασμού. Το μόνο άλλο εδάφιο στην Αγία Γραφή που έχει αυτή την φράση είναι το μήνυμα προς την Εκκλησία στη Φιλαδέλφεια ("Να, έβαλα μπροστά σου μια ανοιγμένη θύρα" Απόκ. 3:8). Αυτό συσχετίζει την αρχή της Ημέρας του Εξιλασμού (την κρίση) με την χρονική περίοδο της Φιλαδέλφειας. Είδαμε στο κεφ. 3 ότι αυτή η περίοδος αρχίζει στο τέλος του 18^ου αιώνα μέχρι τα μέσα του 19^ου αιώνα,[25] και συνεπώς θα περιμένουμε ότι η διερευνητική κρίση θα αρχίζει τότε.
Αυτή η κρίση ήταν επίσης το επίκεντρο της προσοχής του οράματος του Δανιήλ 7, "Το κριτήριο κάθισε, και τα βιβλία ανοίχτηκαν" (Δανιήλ 7:10). Όπως είδαμε παραπάνω, ο Δανιήλ είδε τέσσερα ζώα να ανεβαίνουν από την θάλασσα, συμβολίζοντας τις τέσσερις παγκόσμιες αυτοκρατορίες, οι οποίες θα καταπιέσουν το λαό του Θεού κατά τη διάρκεια της ιστορίας (βλέπε 13: Τα Θηρία του Δανιήλ 7). Από το τέταρτο θηρίο ένα "μικρό κέρας" αναδύθηκε και έγινε μεγάλο και επιθετικό, κατατρέχοντας το λαό του Θεού. Ο Δανιήλ περιέγραψε την καταπειστική ηγεμονία του με τα εξής λόγια: "Και θα μιλήσει λόγια ενάντια στον Ύψιστο, και θα διανοηθεί να μεταβάλλει καιρούς και νόμους· και θα δοθούν στο χέρι του μέχρι καιρόν και καιρούς και μισόν καιρό"[26] Δανιήλ 7:25. Στα προηγούμενα κεφάλαια[27] είδαμε ότι αυτή η περοδος συμπίπτει με τα 1260 χρόνια της παπικής καταπίεσης του Μεσαίωνα, τα οποία άρχισαν κατά τον έκτο αιώνα και συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος του 18^ου αιώνα. Όμως μετά από αυτή την περίοδο "θα καθίσει κριτήριο, και η εξουσία του (κέρας) θα αφαιρεθεί, για να φθαρεί και να αφανιστεί μέχρι τέλος. Και η βασιλεία και η εξουσία και η μεγαλοσύνη των βασιλειών, που είναι κάτω από κάθε ουρανό, θα δοθεί στον λαό των αγίων του Υψίστου" Δανιήλ 7:27. Με άλλα λόγια, η διερευνητική κρίση θα λάβει χώρα από τον 19^ο αιώνα και μετά, δηλ. μετά από τα 1260 χρόνια της παπικής καταπίεσης. Πάλι καταδεικνύεται το χρονικό πλαίσιο της εποχής της Φιλαδέλφειας.
 Μια πιο συγκεκριμένη ημερομηνία μπορεί να υπολογιστεί με βάση την προφητεία των 2.300 ημερονύχτιων του κεφαλαίου Δανιήλ 8. Το όραμα του Δανιήλ 8 βρίσκεται σε παραλληλισμό με τον Δανιήλ 7, απεικονίζοντας την διαδοχή των αυτοκρατοριών, οι οποίες καταπίεζαν το λαό του Θεού, αλλά επικεντρώνοντας την προσοχή στην παπική κυριαρχία του Μεσαίωνα. Ο Δανιήλ είδα έναν κριό (που συμβόλιζε την Περσική αυτοκρατορία), ο οποίος δέχθηκε επίθεση από έναν τράγο (που συμβόλιζε την Ελληνική Αυτοκρατορία υπό την εξουσία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ένα κέρας αναδύθηκε από τον τράγο, το οποίο συμβόλιζε την παγανιστική και την παπική Ρώμη.[28] Το κέρας άρχισε μικρό, αλλά "μεγαλύνθηκε μέχρι το στράτευμα του ουρανού... μέχρι ενάντια στον άρχοντα του στρατεύματος (Ιησού) και αφαίρεσε απ' αυτόν την παντοτινή θυσία, και το άγιο κατοικητήριό του καταβλήθηκε" Δανιήλ 8:10,11. Αυτό το όραμα εστιάζει στην επίθεση κατά του αγιαστηρίου και του ευαγγελίου που περιγράφτηκε παραπάνω. Ο Δανιήλ άκουσε έναν άγγελο να ρωτά: "Μέχρι πότε θα διαρκεί η όραση;" εδ. 13. Ο Δανιήλ άκουσε την απάντηση: "Μέχρι 2.300 ημερονύκτια· τότε το αγιαστήριο θα καθαριστεί" εδ. 14.
Η ερμηνεία αυτού του οράματος, που δόθηκε από τον άγγελο Γαβριήλ, είναι αρκετά περίπλοκη, και θα εξηγηθεί λεπτομερειακά στο παράρτημα 5: Τα 2.300 Ημερονύκτια του Δανιήλ 8. Εν ολίγοις:
Το πλαίσιο του οράματος είναι η άνοδος και η πτώση των αυτοκρατοριών από την εποχή του Δανιήλ μέχρι το τέλος του κόσμου. Αυτό δείχνει ότι τα 2.300 ημερονύκτια είναι προφητικές μέρες στις οποίες μια μέρα αντιστοιχεί σε ένα χρόνο.[29] Ωστόσο, στο κεφ. 8 δεν υπάρχει μια αρχή για τα 2.300 χρόνια.
Ο άγγελος Γαβριήλ ήρθε, για να εξηγήσει το όραμα στον Δανιήλ στο κεφ. 8, αλλά ο Δανιήλ συγκλονίστηκε τόσο πολύ, ώστε δεν μπορούσε να καταλάβει όλη την εξήγηση. Ιδιαίτερα, δεν κατάλαβε την έννοια των 2.300 ημερονυκτίων.
Ο Γαβριήλ επέστρεψε στο κεφ. 9 για να τελειώσει την εξήγηση. Είπε ότι 70 προφητικές εβδομάδες (490 χρόνια) διορίστηκαν (Εβ. Αποκόπηκαν) για τον λαό του Δανιήλ, δηλ. για να ετοιμαστούν οι Εβραίοι για τον Μεσσία. Τα 490 χρόνια αποκόπηκαν από τα 2.300 χρόνια. Αυτή η περίοδος δοκιμασίας για τους Εβραίους θα τελειώσει με τον Μεσσία (τον Ιησού Χριστό).[30]
Η αρχή και των 490 χρόνων και των 2.300 χρόνων θα ήταν "η έκδοση του προστάγματος για να ανοικοδομηθεί η Ιερουσαλήυμ" (Δανιήλ 9:25), η οποία εκδόθηκε από τον Αρταξέρξη στα 457 π. Χ.[31]
Ένας απλός αριθμητικός υπολογισμός δείχνει ότι τα 2.300 χρόνια τελείωσαν στα 1844 μ. Χ. Τότε ο Ιησούς άρχισε μια καινούργια φάση της διακονίας του στην οποία "το αγιαστήριο θα καθαριστεί" Δανιήλ 8:14. Αυτή η φάση προοιωνίστηκε από την Ημέρα του Εξιλασμού, όταν ο αρχιερέας μπήκε στα Άγια των Αγίων, "για να γίνει εξιλέωση για (μας) μπροστά στον Κύριο τον Θεό (μας)" Λευιτικό 23:28. Όταν ο πρώτος άγγελος ανακοίνωσε, "ήρθε η ώρα της κρίσης", αναφέρθηκε σε αυτή την συγκεκριμένη περίοδο που άρχισε στα 1844.
Τα παρακάτω διαγράμματα απεικονίζουν τις σχέσεις ανάμεσα στις προφητείες του Δανιήλ 7 και Δανιήλ 8 και ανάμεσα στις προφητείες των 70 εβδομάδων του Δανιήλ 9 και των 2.300 ημερονυκτίων του Δανιήλ 8.

ΠΟΙΟΣ ΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ;

Η κρίση δεν πραγματοποιείται για χάρη του Θεού, αφού ξέρει κιόλας ποιος άνθρωπος πιστεύει και είναι άξιος για αιώνια ζωή. Η κρίση γίνεται για χάρη των υπόλοιπων πλασμάτων του σύμπαντος, τα οποία θα έχουν μια ευκαιρία να επιβεβαιώσουν την απόφαση του Θεού να χορηγήσει αιώνια ζωή στους πιστούς. Από την άλλη πλευρά, ο Θεός ο Ίδιος έχει κατηγορηθεί, και υποτάσσεται στην κρίση των πλασμάτων Του.
"Όλοι εμείς θα παρασταθούμε στο βήμα του Χριστού" Ρωμαίους 14:10. Πολλοί άνθρωποι έχουν την αντίληψη ότι η κρίση είναι μια ευκαιρία για τον Θεό να μάθει αν είμαστε κατάλληλοι για την παράδεισο, καταγράφοντας τα καλά πράγματα που κάναμε και συγκρίνοντας αυτά με τις κακές πράξεις μας που είναι καταχωρημένες στα "Ουράνια βιβλία". Ωστόσο, ο Θεός προφανώς δεν χρειάζεται να μάθει κάτι, επειδή ξέρει κιόλας τα πάντα, και "τα καλά πράγματα" δεν είναι το κριτήριο για την είσοδό μας στην αιώνια βασιλεία. Όλοι οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί, και "ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος" Ρωμαίους 6:23. Από αυτό το κριτήριο η κρίση θα ήταν πολύ εύκολη" όλοι αξίζουν τον θάνατο. Αλλά εξαιτίας της χάρης του Θεού, αυτός που πιστεύει στο Χριστό και στο θάνατό Του στο Σταυρό για τις αμαρτίες του "έχει ήδη μεταβεί από τον θάνατο στη ζωή" Ιων. 5:24. Η κρίση είναι η διαδικασία να αποδειχθεί ότι οι υποψήφιοι για αιώνια ζωή πραγματικά πιστεύουν.
Αυτό ανακινεί ένα βασικό θέμα. Ο Θεός ξέρει κιόλας όλα όσα έχουμε στις καρδιές μας, αν η μετάνοια μας ήταν ειλικρινής ή μάλλον μια προσπάθεια να αποφύγουμε την τιμωρία. Αυτός ξέρει κιόλας αν συνεχίζουμε να πιστεύουμε ή αν μάλλον πιστέψαμε κάποτε στο παρελθόν και μετά στραφήκαμε στην κοσμική ζωή. Προφανώς η διερευνητική κρίση δεν είναι ένας τρόπος, για να συγκεντρώσει ο Θεός περισσότερες πληροφορίες, ώστε να πάρει μια απόφαση σχετικά με την αιώνια κατάληξη μας. "Επειδή τα μάτια Του είναι επάνω στους δρόμους του ανθρώπου, και βλέπει όλα τα βήματά του. Δεν είναι σκοτάδι ούτε σκιά θανάτου, όπου θα κρυφτούν οι εργάτες της ανομίας. Επειδή, δεν θα αφήσει πλέον (Εβραίους δεν υπάρχει ανάγκη) τον άνθρωπο να έρθει σε κρίση μαζί με τον Θεό... επειδή γνωρίζει τα έργα τους" Ιωβ. 34:21-25. Όταν ο Δανιήλ είδε στο όραμα ότι "το κριτήριο κάθισε, και τα βιβλία ανοίχτηκαν" (Δανιήλ 7: 10) και όταν ο Ιωάννης άκουσε ότι"ήρθε η ώρα της κρίσης Του", δεν πληροφορήθηκαν για μια διαδικασία, την οποία χρειάζεται ο Θεός.
Μάλλον θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τι θα γίνει στην κρίση αν σκεφτούμε ότι σωζόμαστε λόγω της πίστης μας, αλλά κρινόμαστε σύμφωνα με τα έργα μας.[32] "Ο Κύριος βλέπει την καρδιά" (Α΄ Σαμουήλ 16:7), και γι' αυτό μπορεί να μας σώσει σύμφωνα με την πίστη που βλέπει σε μας. Ωστόσο, το υπόλοιπο σύμπαν συμμετέχει ουσιαστικά στην κρίση, και τα επουράνια πλάσματα δεν μπορούν να δουν την καρδιά του ανθρώπου, μόνο τα έργα, τα οποία θα αποδείξουν την πίστη που διατεινόμαστε ότι έχουμε. Στις σκηνές του δικαστηρίου και στον Δανιήλ και στην Αποκάλυψη, τονίζεται ότι μυριάδες επουράνια πλάσματα είναι παρόντα.[33] Τα παραδείγματα στην Παλαιά Διαθήκη δείχνουν ότι η διερευνητική κρίση πραγματοποιείται για χάρη των ανθρώπων και των αγγέλων, όχι για τον Θεό.[34] Ο απόστολος Παύλος είπε: "Γίναμε θέατρο στον κόσμο, και σε αγγέλους και σε ανθρώπους" Α΄ Κορινθίους 4:9. "Για να γνωριστεί τώρα στα επουράνια, διαμέσου της εκκλησίας, στις αρχές και στις εξουσίες η πολυποίκιλη σοφία του Θεού" Εφεσίους 3:10.
Το γεγονός ότι τα πλάσματα του σύμπαντος θα συμμετέχουν στην κρίση οδηγεί σε ένα κρίσιμο σημεί: Ο Θός, περισσότερο από κάθε άλλον, έχει κατηγορηθεί και διαβληθεί. Κατά μια έννοια, η διερευνητική κρίση είναι μια διαδικασία στην οποία ο Θεός ο ίδιος θα κριθεί"ήρθε η ώρα της κρίσης Του". Αυτή η φαινομενικά απίστευτη άποψη εκφράζεται στο Ρωμαίους 3:4: "Ας είναι ο Θεός αληθής, και κάθε άνθρωπος ψεύτης" καθώς είναι γραμμένο: «Για να δικαιωθείς στα λόγια Σου, και να νικήσεις όταν κρίνεσαι".[35] Ο Θεός έχει υποταχθεί στην κρίση των πλασμάτων που δημιούργησε! Ο Θεός έχει κατηγορηθεί μοχθηρά από τον Σατανά ότι είναι εγωιστής, σκληρός και ψεύτης και ότι όρισε νόμους, οι οποίοι περιορίζουν την ευτυχία των πλασμάτων Του. Αντί να υπερασπίσει τον εαυτό Του, ο Θεός απαντάει τις κατηγορίες με το υπ' αριθμόν 1 πειστήριο: "Εδώ είναι εκείνοι που φυλάττουν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού" Αποκάλυψη 14:12. Η ευτυχία, η χαρά και η αγιότητα των νικητών αποτελεί μια αποστομωτική απάντηση στον "κατήγορο των αδελφών", και δικαιώνει το νόμο, την διακυβέρνηση και την σοφία του Θεού που δημιούργησε και έσωσε τους ανθρώπους.

ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΤΕ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ

Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου συνεχίζει με μια διαταγή προς τον κόσμο να προσκυνήσει τον Δημιουργό. Το μήνυμα αναφέρεται στην εντολή του Σαββάτου της Εξόδου 20, που είναι βαρυσήμαντο, δεδομένου ότι στο κεφ. 13 είδαμε πως το ψεύτικο Σάββατο ταυτίζεται με το χάραγμα του θηρίου και η άρνηση της τίμησης του Σαββάτου θα είναι ο αριθμός του θηρίου.
"Προσκυνήστε αυτόν, ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και τις πηγές των νερών" Αποκάλυψη 14:7. Εδώ παρουσιάζεται μια διάσταση του Θεού, η οποία πολλές φορές παραλείπεταιτο γεγονός ότι Αυτός είναι δημιουργός του σύμπαντος. Είναι αλήθεια ότι λόγω της λύτρωσης της ανθρωπότητας ο Θεός αξίζει τιμή και προσκύνηση, αλλά η λύτρωση και η σωτηρία είναι μια "διόρθωση", για να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στη τελειότητα που είχε, πριν αμαρτήσει ο Αδάμ. Χωρίς την τέλεια δημιουργία, δεν θα υπήρχε τίποτα, για να λυτρωθεί.
"Οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα του Θεού, και το στερέωμα αναγγέλλει το έργο των χεριών Του" Ψαλμοί 19:1. Ακόμα και τα σώματά μας, παρόλο που είναι εκφυλισμένα από τα αποτελέσματα της αμαρτίας, είναι πλασμένα "με φοβερό και θαυμάσιο τρόπο" Ψαλμοί 139:14. Η τεράστια πρόοδος της σύγχρονης επιστήμης δίνει μια τρομερή απόδειξη της άπειρης νοημοσύνης, της δημιουργικότητας και της καλλιτεχνίας του Πλάστη και Δημιουργού μας.
Η φράση που χρησιμοποιήθηκε εδώ είναι μια άμεση αναφορά στην τέταρτη εντολή: " Να θυμάσαι την ημέρα του Σαββάτου, για να την αγιάζεις... επειδή, σε έξι ημέρες δημιούργησε ο Κύριος τον ουρανό και τη γη, τη θάλασσα, και όλα όσα βρίσκονται σ' αυτά, και κατά την έβδομη ημέρα αναπαύθηκε" Έξοδος 20:8-11. Η τέταρτη εντολή διακρίνει τον αληθινό Θεό από τους μυριάδες θεούς που κραυγάζουν για αναγνώριση, και ιδιαίτερα διακρίνει την αληθινή Τριάδα από την ψεύτική τριάδα, η οποία μεταμφιέζεται με το ίδιο όνομα στο σύστημα της Βαβυλώνας/του Θηρίου.
Το Σάββατο ως χαρακτηριστικό γνώρισμα της εξουσίας Του Θεού βρίσκεται σε αντίθεση με το ψεύτικο Σάββατο της πρώτης ημέρας, το οποίο, όπως είδαμε στο κεφ. 13, ταυτίζεται με το χάραγμα του Θηρίου στο τέλος του κόσμου. Τονίζοντας την τέταρτη εντολή στο τελευταίο παγκόσμιο μήνυμα, αυτό το εδάφιο δείχνει ότι ο αριθμός του θηρίου (666, δηλ. η άρνηση να τιμούν το Σάββατο) θα γίνει ένα θέμα, το οποίο θα ταράξει όλον τον κόσμο, και ο Θεός επιβεβαιώνει ότι το θέμα θα είναι εντελώς ξεκάθαρο. Η αντίθεση ανάμεσα στα δυο στρατόπεδα φαίνεται πιο ξεκάθαρα με την αναφορά εδώ στον αληθινό λαό του Θεού: "Εδώ είναι η υπομονή των αγίων" εδώ είναι εκείνοι που φυλάττουν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού" Αποκάλυψη 14:12. Η ίδια ταυτότητα αποδόθηκε κιόλας σε αυτούς στην Αποκάλυψη 12:17, καθώς εκεί ορίστηκαν ως εκείνοι "που τηρούν τις εντολές του Θεού και έχουν τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού".
Παρόλο που τα δυο συστήματα είναι ολωσδιόλου αντίθετα, η πλειοψηφία των ανθρώπων θα είναι πνευματικά τυφλή απέναντι στην πραγματική διάσταση των θεμάτων. Είναι ξεκάθαρο ότι το τελευταίο μήλο της έριδας θα έχει να κάνει με την υπακοή στο Θεό, όπως αυτή εκφράζεται με την τήρηση του Σαββάτου της έβδομης ημέρας, σε αντίθεση με τις οικονομικές απειλές και τελικά, την θανατική ποινή για εκείνους που θα αρνηθούν να τηρούν το "Σάββατο" της πρώτης ημέρας. Αλλά, πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι το θέμα είναι πολύ πιο σημαντικό από το ποια είναι η "σωστή" ημέρα της λατρείας. Οι εναλλακτικές ημέρες είναι σύμβολα της πίστης, μια στον Ιησού και το ευαγγέλιο Του και την άλλη στον αντίχριστο και το ψεύτικο ευαγγέλιο του θηρίου. Και τα δυο στρατόπεδα θα ισχυριστούν ότι είναι οπαδοί του Ιησού και θα αξιώνουν την Αγία Γραφή ως βάση της πίστης τους. Ο Ιησούς προειδοποίησε: "Βλέπετε μήπως κάποιος σας πλανήσει" επειδή, θα έρθουν πολλοί στο όνομά μου... και θα πλανήσουν πολλούς" Ματθαίου 24:4,5.

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΘΙΕΡΩΣΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ;

Και το κεφ. 13 και το 14 αναφέρουν το Σάββατο ως κεντρικό θέμα, δείχνοντας ότι το Σάββατο θα γίνει σημείο αντιπαράθεσης στο τέλος του κόσμου. Πολλοί Χριστιανοί ισχυρίζονταν ότι ο Ιησούς άλλαξε την ημέρα λατρείας, συναντώντας τους μαθητές Του την Κυριακή μετά από την ανάσταση Του. Αλλά μια προσεκτική μελέτη δείχνει ότι δεν είναι έτσι" οι συναθροίσεις την Κυριακή δεν ήταν για λατρεία, αλλά μάλλον αποτελούσαν ευκαιρίες για εργασία που γίνεται για χατίρι των άπιστων.
Το χάραγμα και ο αριθμός του θηρίου αποτελούν μια συνέχεια των επιθέσεων εναντίον του Σαββάτου, τις οποίες ο Σατανά διεξήγαγε από την αρχή της δημιουργίας. Συνεχώς προσπάθησε να το αλλάξει, να το εξουδετερώσει, να το διαστρεβλώσει, να το κάνει να είναι ένα βάρος ή δεινό, να το συσχετίσει με την Παλαιά Διαθήκη και με "τους Εβραίους που απέρριψαν τον Ιησού" και να το μεταβάλει από ένα σύμβολο πίστης και λύτρωσης σε ένα σύμβολο δουλείας. Αυτές οι επιθέσεις είναι μέρος μιας γενικής μεθόδευσης εναντίον του νόμου του Θεού, τον οποίο ο Σατανάς μισεί, επειδή ο νόμος καταδικάζει τις αμαρτίες, τις φιλοδοξίες και τις αρχές της βασιλείας του (ο Σατανάς αποκαλείται "άνομος" στη Θεσσαλονικείς 2:8). Αφού δεν υπάρχει υποστήριξη από την Αγία Γραφή για μια αλλαγή της ημέρας λατρείας από το Σάββατο στην Κυριακή, τα επιχειρήματα για αυτή την άποψη είναι πολύ εφευρετικά. Θα θίξουμε με λίγα λόγια το θέμα εδώ· για μια πιο πλήρη εξήγηση βλέπε το παράρτημα 6.
Μερικοί υπομνηματιστές ισχυρίστηκαν ότι ο Χριστός κατάργησε την τήρηση του Σαββάτου και καθιέρωσε την Κυριακή ως ημέρα λατρείας, αφού συνάντησε τους μαθητές Του την πρώτη ημέρα της εβδομάδας. Ωστόσο, μια προσεκτική ανάλυση των συναθροίσεων μετά από την ανάσταση δείχνει ότι μερικές σίγουρα δεν ήταν την Κυριακή, και εκείνες οι συναθροίσεις που συνέπεσαν να γίνουν την πρώτη ημέρα δεν περιείχαν λατρεία ούτε Θεία Κοινωνία.[36] Αντί γι' αυτό, αυτές οι συναθροίσεις παρείχαν μια ευκαιρία στον Ιησού να αποδείξει στους άπιστους μαθητές ότι είχε αναστηθεί, και να τους αναθέσει την αποστολή να μεταδώσουν το ευαγγέλιο σε όλο τον κόσμο.
Το γεγονός αυτό είναι σύμφωνο με το συμβολισμό της πρώτης ημέρας στη Γένεση 1 ως την πρώτη ημέρα για την έναρξη εργασίας, και του Σαββάτου ως ημέρας για ανάπαυση από το έργο, το οποίο ο Θεός ο Ίδιος έχει κιόλας εκτελέσει. Με άλλα λόγια, το Σάββατο είναι σύμβολο πίστης, μια ημέρα αφιερωμένη στη λατρεία και τη διακονία. Η Κυριακή συμβολίζει τα έργα και είναι μια ημέρα όπως κάθε άλλη ημέρα, για να αποδείξουμε στους άπιστους ότι ο Ιησούς Χριστός ζει. Η ανάσταση δεν είναι μόνο ένα ιστορικό γεγονός, για να το γιορτάσουμε κάθε Πάσχα ή κάθε Κυριακή, αλλά μάλλον είναι μια εμπειρία της δύναμης του αναστημένου Ιησού Χριστού, την οποία ο Χριστιανός βιώνει κάθε μέρα.
Δεν υπάρχει κανένα παράδειγμα στην Αγία Γραφή που να στηρίζει την Κυριακή ως ιδιαίτερη ημέρα λατρείας.[37] Στην πραγματικότητα, αν θέλουμε να ακολουθήσουμε κάποια παραδείγματα, θα είναι του Ιησού, ο οποίος, "κατά τη συνήθειά του, μπήκε μέσα στη συναγωγή κατά την ημέρα του Σαββάτου" (Λουκά 4:16), ή του απόστολου Παύλου, ο οποίος, "κατά τη συνήθειά του, μπήκε μέσα προς αυτούς, και τρία Σάββατα συζητούσε μαζί τους από τις γραφές ...; και ερχόταν σε συζήτηση στη συναγωγή κάθε Σάββατο" Πράξεις 17:2, 18:4. Ο Ιησούς συνεχώς υπερασπιζόταν το νόμο του Θεού και κατέκρινε εκείνους, οι οποίοι προσπάθησαν να μειώνουν τις απαιτήσεις του.[38]
Είναι προφανές ότι ούτε ο Ιησούς ούτε οι απόστολοι άλλαξαν το Σάββατο, επειδή δεν υπάρχει καμία αντιπαράθεση σχετικά με το Σάββατο στην Αγία Γραφή. Όταν ο Θεός θέσπισε αλλαγές στον τελετουργικό νόμο, όπως την κατάργηση του λευιτικού ιερατείου, των ζωικών θυσιών και της περιτομής, αυτές δηλώθηκαν ξεκάθαρα σε περικοπές της Καινής Διαθήκης, αλλά δεν υπάρχει τέτοια ένδειξη για τη θεωρούμενη αλλαγή του Σαββάτου.[39] Ούτε υπάρχει στην Αγία Γραφή μια "νέα διαθήκη", η οποία θα καταργήσει το Σάββατο μαζί με τον υπόλοιπο νόμο του Θεού, όπως ισχυρίζονταν αρκετοί θεολόγοι.[40] Η τήρηση του Σαββάτου δεν αποτελεί πιο σημαντική ένδειξη ότι κάποιος βρίσκεται "κάτω από τον νόμο" (Ρωμαίους 6:14), σε σύγκριση με την αποφυγή της διάπραξης φόνου ή μοιχείας. Στην πραγματικότητα, κάποιος πρέπει να είναι "κάτω από χάρη", για να τηρήσει τον νόμο, συμπεριλαμβανόμενου και του Σαββάτου, επειδή "το φρόνημα της σάρκας είναι έχθρα στον Θεό" για τον λόγο ότι, στον νόμο του Θεού δεν υποτάσσεται, αλλ' ούτε μπορεί" Ρωμαίους 8:7.
Εν κατακλείδι, το μήνυμα του πρώτου αγγέλου αναγγέλλει ότι "ήρθε η ώρα της κρίσης Του", και αποτελεί ένα επείγον μήνυμα προς κάθε άνθρωπο του κόσμου από "κάθε έθνος και φυλή και γλώσσα και λαό" να απορρίψει το σύστημα του θηρίου που βασίζεται στο ανθρώπινο έργο, και να δεχθεί το "αιώνιο ευαγγέλιο". Η προσταγή "Προσκυνήστε αυτόν ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα" αποτελεί ένα συγκλονιστικό κάλεσμα να τιμήσουμε τον Δημιουργό και λυτρωτή μας με το αναπαυθούμε στο Σάββατο της έβδομης ημέρας.

14:8 ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ

Ο δεύτερος άγγελος αναγγέλλει: Έπεσε, έπεσε η Βαβυλώνα". Η "Βαβυλώνα αναφέρεται στη διεφθαρμένη Χριστιανική εκκλησία, η οποία πολύ νωρίς στην ιστορία της άρχισε να εκπίπτει από την πρώτη αγνότητα, και κατά τη διάρκεια των αιώνων συνέχισε να ενσωματώνει ψεύτικα δόγματα και ειδωλολατρικές πρακτικές. Το δεύτερο μήνυμα θα φτάσει στην κορύφωσή του στο κεφ. 18 με το κάλεσμα "Βγείτε έξω απ' αυτή, ο λαός μου".
"Και ένας άλλος άγγελος ακολούθησε, λέγοντας: «έπεσε, έπεσε η Βαβυλώνα, η μεγάλη πόλη" επειδή, από το κρασί του θυμού της πορνείας της πότισε όλα τα έθνη" Αποκάλυψη 14:8. Αυτό είναι το πρώτο εδάφιο στην Αποκάλυψη, το οποίο αναφέρεται στη Βαβυλώνα με το όνομά της. Αποκαλείται "μεγάλη πόλη" και εδώ και στην Αποκάλυψη 18:10,21. Στην Αποκάλυψη 17:18 ταυτίζεται με τη "μεγάλη πόλη, που έχει βασιλεία επάνω στους βασιλιάδες της γης". Το κεφ. Αποκάλυψη 17 την απεικονίζει ως μια πόρνη καθισμένη σε ένα κόκκινο θηρίο, το οποίο μοιάζει καταπληκτικά με το θηρίο από τη θάλασσα στο κεφ. 13. Ως πόρνη κάθεται στα επτά βουνά (Αποκάλυψη 17:9). Αυτό το γεγονός επιβεβαιώνει την ταυτότητά της: η Ρώμη είναι η πόλη, η οποία για πολλούς αιώνες ήταν γνωστό πως βρισκόταν επάνω σε επτά βουνά (λόφους). Επίσης ως πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μετά ως Άγια Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πραγματικά είχε "βασιλεία επάνω στους βασιλιάδες της γης". Το γεγονός ότι συμβολίζεται με μια πόρνη δείχνει ότι τα εδάφια αναφέρονται στη Ρωμαϊκή Εκκλησία αντί για την παγανιστική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.[41]
Το χρονικό πλαίσιο του κεφ. 14 είναι "η ώρα της κρίσης", και συνεπώς η "Βαβυλώνα" αναφέρεται στην εμφάνιση της Ρωμαϊκής Καθολικής Εκκλησίας και των "θυγατέρων" της, μετά από "την θανατηφόρα πληγή της (που) θεραπεύτηκε" (Αποκάλυψη 13:3,12,14). Επομένως έχει ως σύμμαχο "το θηρίο από τη γη", δηλαδή, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, οι οποίες δημιουργούν μια "εικόνα στο θηρίο" και αναγκάζουν όλο τον κόσμο να την λατρέψει με την απειλή του θανάτου (Αποκάλυψη 13:12,15). Αυτή η συμμαχία είναι, πραγματικά, ένα παγκόσμιο κράτος που συμβολίζεται από "δέκα βασιλιάδες, οι οποίοι... παίρνουν εξουσία, για μια ώρα, σαν βασιλιάδες μαζί με το θηρίο" Αποκάλυψη 17:12. Αυτό το θέμα θα εξηγηθεί περισσότερο στα κεφ. 17 και 18.
Το γεγονός ότι "η Βαβυλώνα έπεσε" δεν σημαίνει ότι νικήθηκε ή καταστράφηκε. Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου δείχνει ότι αυτή συνεχίζει να ενεργεί, επιβάλλοντας το χάραγμα του Θηρίου. Η φράση "έπεσε η Βαβυλώνα"αναφέρεται στην πνευματική κατάσταση" αυτό το μήνυμα εκθέτει το ψεύτικο, διεφθαρμένο θρησκευτικό σύστημα που αποκαλείται "Βαβυλώνα". Η μεγάλη ιστορία της πτώσης της παρουσιάστηκε κιόλας στα μηνύματα προς τις επτά Εκκλησίες (Κεφ. 2,3) και θα συνοψισθεί εδώ.
Η πρώτη φάση της πτώσης της ήταν η περίοδος της "Εφέσου", κατά τη διάρκεια του 2^ου αιώνα"Έχω κάτι εναντίον σου, επειδή άφησες την πρώτη σου αγάπη" Αποκάλυψη 2:4. Εξαιτίας των διωγμών, πρώτα από τους Εβραίους και μετά από τους Ρωμαίους, οι οποίοι νόμισαν ότι οι Χριστιανοί ήταν Εβραίοι, έκαναν τους Χριστιανούς να χάσουν την αγάπη για τους Εβραίους γείτονές τους, και αυτό το μίσος προκάλεσε διαφθορά στην Εκκλησία. Στην πραγματικότητα, η αναπτυσσόμενη θεολογία του μίσους προς τους Εβραίους "που δολοφόνησαν τον Ιησού" οδήγησε στην πρώτη δογματική ενδοτικότητα: την απόρριψη του "Εβραϊκού Σαββάτου" (βλέπε 2:1-5 Η Πρώτη Αγάπη).
Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Σμύρνης (2^ο και 3^ο αιώνα) η Εκκλησία καταπολέμησε τις γνωστικές αιρέσεις, και μολονότι τελικά ο γνωστικισμός απορρίφτηκε, η Εκκλησία επηρεάσθηκε ως ένα βαθμό με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η "συναγωγή του Σατανά" (βλέπε 2:8,9 Θλίψη, Φτώχεια, Συναγωγή του Σατανά). Η πρώτη Εκκλησία, που είχε στο κέντρο της προσοχή της να γνωρίζει τον Ιησού διαμέσου του Αγίου Πνεύματος εξελίχτηκε σε μια "μυστική κοινωνία", η οποία γνώριζε μυστήρια, λειτουργίες και λείψανα, τα οποία αποτελούσαν "πηγή ζωής" και ήταν αντικείμενο μιας αυστηρά οργανωμένης ιεραρχίας κληρικών.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Περγάμου (4^ο και 5^ο αιώνα) καθιερώθηκε ο "θρόνος του Σατανά" (βλέπε 2:12,13 Ο Θρόνος του Σατανά). Πρόκειται για την ένωση της Εκκλησίας και του κράτους. Παρόλες τις διαμαρτυρίες των πιστών ("Αντίπας"), η ειδωλολατρία μπήκε μέσα στην Εκκλησία με την λατρεία των αγίων και της Παναγίας (βλέπε 2: Αντίπας). Η "διδασκαλία του Βαλαάμ" εφαρμόστηκε από διεφθαρμένους ιερείς και μοναχούς, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν την δεισιδαιμονία των μαζών, συγκεντρώνοντας πλούτη με την πώληση πρόσβασης σε λείψανα, λειτουργίες, άγιες ημέρες και τόπους. Η αίρεση των Νικολαϊτών (βλέπε 2: Διδαχή των Νικολαϊτών) έκανε διάκριση μεταξύ της άγιας, φωτισμένης πνευματικής φύσης και της διεφθαρμένης, απελπιστικά αμαρτωλής σαρκικής φύσης του ανθρώπου. Το αποτέλεσμα ήταν ο διαχωρισμός της Εκκλησίας στην τάξη των εκλεκτών (άγαμοι ιερείς και μοναχοί στα απόμερα μοναστήρια) και στον ανήθικο λαό. Αυτό το σύστημα οδήγησε με τη σειρά του στο σύστημα εξομολόγησης, άφεσης αμαρτιών και πληρωμής για την αποφυγή του καθαρτηρίου.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου των Θυάτειρων (Μεσαίωνα) η διεφθαρμένη εκκλησία έγινε η "Ιεζάβελ" της προφητείας ( βλέπε 2:18-20 Αφήνεις την Ιεζάβελ). Οι σταυροφορίες, η Ιερά Εξέταση, τα εκατομμύρια μάρτυρες και ι αιματηροί πόλεμοι ήταν μερικά από τα αποτελέσματα. Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση αναζωογόνησε την Εκκλησία, αλλά στην περίοδο των Σάρδεων διεφθάρη πάλι και κατέληξε στην νεκρή τυπολατρία, την αδιαλλαξία, τα ψεύτικα δόγματα και την κρατική θρησκεία (βλέπε 3:1,2 Η Νεκρή Εκκλησία). Τελικά, η σύγχρονη περίοδος της Λαοδίκειας άφησε όλα τα δογματικά λάθη άθικτα μαζί με την εξασθενισμένη επιρροή της πνευματικής αδιαφορίας, την εκκοσμίκευση και τις υλιστικές αντιλήψεις.
"Έπεσε η Βαβυλώνα" είναι το μήνυμα που διακηρύχθηκε πρώτα από τους προτεστάντες μεταρρυθμιστές και εντάθηκε κατά τη διάρκεια της εποχής της Φιλαδέλφειας. Το μήνυμα θα φτάσει σε μεγάλη ακμή, όταν συντελεστεί το χάραγμα του θηρίου, όπως απεικονίζεται στην Αποκάλυψη 18: "Έπεσε, έπεσε η Βαβυλώνα η μεγάλη, και έγινε κατοικητήριο δαιμόνων, και φυλακή για κάθε ακάθαρτο πνεύμα, και φυλακή για κάθε ακάθαρτο και μισητό όρνεο!... Και άκουσα μια άλλη φωνή από τον ουρανό, που έλεγε: βγείτε έξω απ' αυτή, ο λαός μου, και μη συγκοινωνήσετε στις αμαρτίες της, και μην πάρετε από τις πληγές της" Αποκάλυψη 18:2-4.

14:9-12 ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ

Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου προσφέρει μια τρομερή προειδοποίηση κατά της λατρείας του θηρίου και της αποδοχής του χαράγματος ή του αριθμού του. Αυτή δεν είναι μια κακόβουλη απειλή με σκοπό να καθορίσει εξαναγκαστικά τη συμπεριφορά του κόσμου, αλλά μάλλον αποτελεί την τελευταία προειδοποίηση για φυγή από την καταστροφή, η οποία είναι έμφυτη στο αμαρτωλό σύστημα του θηρίου.
" Και ένας τρίτος άγγελος τους ακολούθησε, λέγοντας με δυνατή φωνή: Όποιος προσκυνάει το θηρίο και την εικόνα του, και παίρνει το χάραγμα επάνω στο μέτωπό του ή επάνω στο χέρι του, θα πιει κι αυτός από το κρασί του θυμού του Θεού, που είναι κερασμένο ανόθευτο μέσα στο ποτήρι της οργής του" και θα βασανιστεί με φωτιά και θειάφι μπροστά στους άγιους αγγέλους και μπροστά στο Αρνίο. Και ο καπνός του βασανισμού τους ανεβαίνει σε αιώνες αιώνων" και δεν έχουν ανάπαυση ημέρα και νύχτα όσοι προσκυνούν το θηρίο και την εικόνα του, και όποιος παίρνει το χάραγμα του ονόματός του" Αποκάλυψη 14:9-11.
Το να φύγει κάποιος από την Βαβυλώνα δεν είναι θέμα θρησκευτικής προτίμησηςείναι κυριολεκτικά ένα ζήτημα ζωής και θανάτου και καθίσταται ακόμα πιο κρίσιμο, επειδή το θηρίο θα απειλήσει με θάνατο εκείνους που θα αρνηθούν να το Λατρέψουν (βλέπε 13: Η Εικόνα στο Θηρίο).
Αυτή η περικοπή περιέχει τις πιο τρομερές προειδοποιήσεις σε όλη την Αγία Γραφή: "Το κρασί του θυμού του Θεού, που είναι κερασμένο ανόθευτο μέσα στο ποτήρι της οργής του", "Θα βασανιστεί με φωτιά και θειάφι", "Δεν έχουν ανάπαυση ημέρα και νύχτα". Αν κάποιος είχε μόνο αυτά τα εδάφια στη διάθεσή του, για να πληροφορηθεί σχετικά με τον Θεό, θα ήταν πολύ δύσκολο να βρει κάποια ένδειξη ότι "ο Θεός είναι αγάπη". Αλλά υπάρχουν μερικά σημαντικά σημεία που πρέπει να κρατήσουμε κατά νου. Πρώτον, είναι η λατρεία του θηρίου και της εικόνας του και η αποδοχή του χαράγματος και του αριθμού του, τα οποία προκαλούν αυτό το ξέσπασμα οργής. Ο στόχος του θηρίου είναι να εξολοθρεύσει τα παιδιά του Θεού, και εκείνοι που συμμετέχουν στο σύστημα λατρείας του θηρίου υποστηρίζουν αυτή την συνωμοσία. Ο σκοπός του Θεού είναι να προστατέψει τα παιδιά του, όχι να εξαπολύσει επίθεση κατά των εχθρών.
Δεύτερον, η οργή του Θεού δεν είναι σαν την οργή του ανθρώπου.[42] Δεν πρέπει να υποθέσουμε ότι ο Θεός θα προσβληθεί και θα θυμώσει, επειδή κάποιος δεν έκανε όσα ήθελε Αυτός. Ο Θεός δεν είναι θυμωμένος" αντίθετα, επιθυμεί διακαώς καθένας που ακούει αυτό το μήνυμα να το κάνει βίωμα, να μετανοήσει για τις αμαρτίες του και να δεχτεί την αιώνια ζωή ,η οποία προσφέρεται μαζί με την προειδοποίηση.
Επιπλέον, είναι σημαντικό να μην συμπεράνουμε εμβαθύνοντας στο κείμενο κάτι που δεν διδάσκει αυτό το εδάφιο. Το γεγονός ότι θα "βασανιστεί με φωτιά και θειάφι", ότι "ο καπνός του βασανισμού τους ανεβαίνει σε αιώνες αιώνων"και "δεν έχουν ανάπαυση ημέρα και νύχτα" έχει οδηγήσει μερικούς αναγνώστες στο συμπέρασμα ότι ο Θεός εδώ απειλεί τους αμαρτωλούς με αιώνια κόλαση, η οποία θα τους βασανίζει αιωνίως. Το ότι οι αμετανόητοι αμαρτωλοί θα"βασανιστούν με φωτιά και θειάφι" βρίσκεται σε συμφωνία με την Αποκάλυψη 20:15, "Και όποιος δεν βρέθηκε γραμμένος στο βιβλίο της ζωής, ρίχθηκε στη λίμνη της φωτιάς". Στο τμήμα 20:11-14 Η Κρίση του Λευκού Θρόνου θα δούμε ξεκάθαρα ότι αυτή η φράση αναφέρεται στη φωτιά, η οποία καταστρέφει για πάντα τους αμαρτωλούς, σύμφωνα με την δήλωση του Χριστού, "φοβηθείτε μάλλον αυτόν που μπορεί να απολέσει και την ψυχή και το σώμα μέσα στη γέεννα" Ματθαίου 10:28.
Το μόνο πράγμα που είναι αιώνιο σε αυτό το εδάφιο είναι "ο καπνός του βασανισμού", ο οποίος "ανεβαίνει σε αιώνες αιώνων", ένα αιώνιο μνημείο, για να μας θυμίζει την θανάσιμη κακοβουλία της αμαρτίας. Αυτή η φράση εμφανίζεται πρώτα στον Ησαΐας 34:10, όπου αναφέρεται η καταστροφή της γης από φωτιά στον έσχατο καιρό, όταν "οι ουρανοί θα περιτυλιχθούν σαν βιβλίο".[43] Όταν η φωτιά έχει ρημάξει οτιδήποτε που μπορεί να κάψει, ο Θεός θα δημιουργήσει "καινούργιους ουρανούς και καινούργια γη"[44] που προφανώς δεν θα συνεχίζει να καίγεται. Αυτό δείχνει ότι ο "καπνός... που αναβαίνει σε αιώνες" δεν συσχετίζεται με φωτιά που καίει αιώνια.[45]
Είναι αλήθεια ότι "δεν έχουν ανάπαυση ημέρα και νύχτα όσοι προσκυνούν το θηρίο και την εικόνα του, και όποιος παίρνει το χάραγμα του". Το αρχαίο κείμενο χρησιμοποιεί την μετοχή ενεστώτα (οι προσκυνούντες το θηρίον), η οποία δηλώνει το σύγχρονο. Με άλλα λόγια η χρήση αυτού του χρόνου δείχνει ότι η περίοδος κατά την οποία δεν έχουν ανάπαυση είναι το χρονικό διάστημα κατά το οποίο προσκυνούν το θηρίο. Αφού ο αριθμός του θηρίου είναι η άρνησή τους να τιμούν το Σάββατο, είναι φυσικό να μην έχουν ανάπαυση. Θα συνεχίσουν να αρνούνται Αυτόν που είπε, "Ελάτε σε μένα... κι εγώ θα σας αναπαύσω" (Ματθαίου 11:28).
Ο Θεός εδώ δεν εξαπολύει άγριες απειλές, για να επιβάλει την συμπεριφορά που θέλει, όπως το θηρίο που επιβάλει οικονομικές κυρώσεις και την θανατική ποινή. Ο Θεός απλά πληροφορεί τον κόσμο, για να κατανοήσει την πραγματικότητα. Εκείνοι που συνεχίζουν να συμμετέχουν στο σύστημα του θηρίου αποκλείουν τους εαυτούς τους από την αιώνια ζωή. Και αυτό είναι που θέλει ο Θεός να γνωρίσει όλος ο κόσμος, για να καταφύγει σε Αυτόν και να σωθεί.

14:15 ΟΙ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου τελειώνει με την εικόνα "των αγίων... που φυλάττουν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού". Οι δύσκολες συνθήκες της Μεγάλης Θλίψης θα απαιτήσουν πίστη σαν αυτή που είχε ο Χριστός κατά την ενσάρκωσή Του. Αυτή η πίστη είναι δώρο προς εκείνους που την επιζητούν, και έχει ως αποτέλεσμα την τήρηση των εντολών.
Μολονότι ο Θεός προειδοποιεί τον κόσμο να φύγει από το στρατόπεδο του θηρίου, αυτό δεν σημαίνει ότι οι συνθήκες θα είναι εύκολες στο στρατόπεδο του Θεού. Το σύστημα του θηρίου θα κάνει ό,τι μπορεί, για να γίνει η ζωή των αγίων κόλαση. Όταν επιβληθεί η θανατική ποινή και ο λαός του Θεού θα πρέπει να "φύγει προς τα βουνά" (Ματθαίου 24:16), θα υπάρχει περίσσιο άγχος, σάστισμα και εξάντληση.
"Εδώ είναι η υπομονή των αγίων" εδώ είναι εκείνοι που φυλάττουν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού" Αποκάλυψη 14:12. Θα απαιτηθεί από τους αγίους πολλή υπομονή, αντοχή και καρτερικότητα, για να συνεχίσουν να τηρούν τις εντολές του Θεού, όταν ο νόμος της κοινωνίας θα προστάζει να παραβιάζουν τουλάχιστον την τέταρτη εντολή. Και πράγματι τέτοια υπομονή είναι καρπό της"πίστη του Ιησού". Έχει ενδιαφέρον ότι η φράση "πίστη του Ιησού" κάνει τη μοναδική εμφάνισή της σε αυτό το εδάφιο [46] και υπονοεί την πίστη που ο Ιησούς έχει και δίνει στους πιστούς ως δώρο. Βέβαια η απορία είναι η εξής: Έχει ο Ιησούς πίστη, αφού είναι ο Θεός και ξέρει το τέλος από την αρχή; Η απάντηση είναι ναι: όταν ο Ιησούς άφησε τον ουρανό, για να έρθει στη γη για την αποστολή της σωτηρίας, άφησε την παντογνωσία Του και έζησε εδώ με την πίστη στον πατέρα, όπως και εμείς τώρα.
Ο Ιησούς είχε πίστη στον λόγο του Θεού που άκουσε στην βάπτιση: "Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός" (Ματθαίου 3:17) και αυτή η πίστη τον στήριξε στις 40 μέρες νηστείας στην έρημο και στους πειρασμούς του διαβόλου: "Αν είσαι Υιός του θεού..." (Ματθαίου 4:5 κτλ.). Ο Ιησούς πίστεψε ότι οι λίγοι μαθητές Του θα μεταφέρουν το ευαγγέλιο στον κόσμο, αν και οι ίδιοι μαθητές μέχρι την ώρα του θανάτου συνέχισαν να καυγαδίζουν για το ποιος ήταν πιο σημαντικός και τον εγκαταλείψαν στην ώρα της θλίψης Του. Ο Ιησούς είχε πίστη ότι όλος ο κόσμος "θα δει τον Υιό του ανθρώπου να κάθεται στα δεξιά της δύναμης, και να έρχεται επάνω στα σύννεφα του ουρανού" (Ματθαίου 26:64), όταν το βάρος όλων των αμαρτωλών του κόσμου έπεσε επάνω του, εμποδίζοντας Τον να δει τον Πατέρα. Με άλλα λόγια, η πίστη Του ήταν εξολοκλήρου αφιερωμένη στο λόγο του Θεού, παρ' όλες τις ενδείξεις που απέρρεαν από την κατάσταση και τα συναισθήματα. Μόνο μια τέτοια πίστη, που παίρνουμε ως δώρο της χάρης του Θεού, θα στηρίξει τον λαό του Θεού κατά την διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης.
Η συσχέτιση σε αυτό το εδάφιο των εντολών και της πίστης δείχνει ότι η υπακοή και η πίστη πάνε μαζί. Η επονομαζόμενη "θεολογία της Νέας Διαθήκης" ισχυρίζεται ότι η τήρηση των εντολών αποτελεί άρνηση της πίστης. Αλλά η πραγματική υπακοή είναι καρπός της πίστης, είναι αδύνατη χωρίς την πίστη και, αν λείπει η υπακοή, αποδεικνύεται ότι η υποτιθέμενη πίστη δεν είναι γνήσια.[47] Η υπακοή είναι το βασικό κριτήριο που επιβεβαιώνει την ταυτότητα αυτών που ισχυρίζονται πως έρχονται στο όνομα του Κυρίου: "Εκείνος που λέει ότι: Τον γνώρισα, και δεν τηρεί τις εντολές του, είναι ψεύτης, και μέσα σ' αυτόν η αλήθεια δεν υπάρχει" Α΄ Ιων. 2:4. "Στον νόμο και στη μαρτυρία" αν δεν μιλούν σύμφωνα μ' αυτό τον λόγο, σίγουρα δεν υπάρχει φως μέσα τους" Ησαΐας 8:20. Είναι το κριτήριο της υπακοής στο λόγο του Θεού, το οποίο θα δίνει τη δυνατότητα στο λαό του Θεού να αντιληφθεί τα ψεύτικα θαύματα και την απατηλή σοφιστεία του "θηρίου... και του ψευδοπροφήτη, ο οποίος έκανε τα σημεία μπροστά του (θηρίου), με τα οποία πλάνησε αυτούς που πήραν το χάραγμα του θηρίου, κι αυτούς που προσκυνούσαν την εικόνα του" Αποκάλυψη 19:20. Αν και θα μιλήσουν για πίστη και θα κάνουν θαύματα, η διδασκαλία και το παράδειγμα τους θα αντιτίθενται προς "τις εντολές του Θεού".

14:13 ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΘΛΙΨΗ;

Μερικά εδάφια δείχνουν ότι πιθανόν θα υπάρχουν μάρτυρες που θα θυσιαστούν στην πρώτη φάση της Μεγάλης Θλίψης, πριν από το Κλείσιμο της Θύρας της Χάριτος. Ωστόσο, αν αυτό γίνει, θα είναι γι' αυτούς διάσωση από την σφοδρότητα εκείνης της περιόδου και μια αιώνια ευλογία γι' αυτούς στην Βασιλεία του Θεού.
"Και άκουσα μια φωνή από τον ουρανό, που έλεγε σε μένα: Γράψε: Μακάριοι οι νεκροί, που από τώρα πεθαίνουν εν Κυρίω. Ναι, λέει το Πνεύμα, για να αναπαυθούν από τον κόπο τους" και τα έργα τους ακολουθούν μ' αυτούς" Αποκάλυψη 14:13. Θα υπάρχουν μάρτυρες που θα θυσιαστούν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης; Αυτό το εδάφιο φαίνεται να δείχνει ότι θα υπάρχουν. Το συμπέρασμα αυτό στηρίζεται στο γεγονός ότι η πόρνη της Αποκάλυψη 17, η οποία αποτελεί την τελευταία εμφάνιση της Βαβυλώνας, "μεθούσε από το αίμα των αγίων, και από το αίμα των μαρτύρων του Ιησού" Αποκάλυψη 17:6. Η λέξη "μάρτυρας" εδώ έχει δυο έννοιες: αυτός που μιλάει για κάτι που είδε ή πιστεύει, και αυτός που θυσιάζεται γι' αυτό που πιστεύει. Η χαρά και η γαλήνη αυτών που θα θυσιαστούν για την πίστη τους αποτελεί πάντα μια ισχυρή μαρτυρία για τους άπιστους. Ίσως η κρίσιμη καμπή στην μετάβαση του Σαύλου, του διώκτη της Εκκλησίας, στον Παύλο, τον υπέρμαχος της Εκκλησίας, ήταν ο λιθοβολισμός του Στεφάνου, τον οποίο παρακολούθησε ο ίδιος ο Σαύλος (Πράξεις 7:55-60).
Το πλαίσιο του εδαφίου είναι η μετάδοση των μηνυμάτων των τριών αγγέλων. Αυτά τα μηνύματα αποτελούν ένα κάλεσμα σε μετάνοια, η οποία είναι δυνατή μόνο πριν από το κλείσιμο της θύρας της χάριτος, που πραγματοποιείται μόλις πριν από τις επτά τελευταίες πληγές (βλέπε τμήμα 15:5-8 Το Κλείσιμο της Θύρας της Χάριτος). Μετά από τότε δεν θα υπάρχει λόγος για την ύπαρξη μαρτύρων, επειδή θα έχει τελειώσει η ώρα για μαρτυρία, μετάνοια και σωτηρία. Πράγματι δεν υπάρχει καμιά αναφορά μαρτύρων στην Αποκάλυψη μετά από το Κλείσιμο της Θύρας της Χάριτος.[48] Αλλά πριν από τότε, κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού της Μεγάλης Θλίψης, Πολλοί θα μπορούσαν να χάσουν τη ζωή τους για τον Ιησού Χριστό.
Μάλλον κανένας δεν επιθυμεί να θυσιάσει την ζωή του, αλλά αυτό το εδάφιο δείχνει ότι αν αυτό γίνει, ο μάρτυρας θα λάβει ιδιαίτερες ευλογίες στην αιώνια βασιλεία. Γι' αυτό οι μάρτυρες ονομάζονται "μακάριοι". Θα "αναπαυθούν από τον κόπο τους", κάτι που δείχνει ότι θα υπάρχει πολύ άγχος και δυσκολίες, όχι μόνο για τους ασεβείς, αλλά και για τους άγιους κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης. Η κοινή αντίληψη είναι ότι ο θάνατος αποτελεί την πιο μεγάλη κακοτυχία, αλλά για τον Χριστιανό, ο οποίος ξέρει ότι η επόμενη εικόνα που θα δει θα είναι ο Ιησούς ερχόμενος στα σύννεφα στην ανάσταση, ο θάνατος πραγματικά μπορεί να είναι "μακάριος", ιδιαίτερα αν φέρνει τη διάσωση από δοκιμασίες και διωγμούς.
"Και τα έργα τους ακολουθούν μ' αυτούς" Αποκάλυψη 14:13. Κανένας ποτέ δεν σώθηκε από τα έργα του. Από την άλλη όμως, ο Ιησούς υποσχέθηκε: "Ο Υιός του ανθρώπου πρόκειται να έρθει μέσα στη δόξα του Πατέρα του μαζί με τους αγγέλους του" και τότε θα αποδώσει στον καθέναν σύμφωνα με την πράξη του" Ματθαίου 16:27. Η εργασία μας για τον Κύριο εδώ στη γη θα έχει μια αιώνια αμοιβή στην βασιλεία του Θεού. Βέβαια η πιο μεγάλη αμοιβή θα είναι η χαρά που θα έχουμε, όταν βλέπουμε ανθρώπους που βρήκαν τον Ιησού και την σωτηρία εξαιτίας της μαρτυρία μας. Ο απόστολος Παύλος είπε σχετικά με τους πιστούς που είχε προσηλυτίσει στην Θεσσαλονίκη: "Ποια είναι η ελπίδα μας ή η χαρά ή το στεφάνι της καύχησης, αν όχι κι εσείς μπροστά στον Κύριό μας Ιησούς Χριστό κατά την παρουσία του; Επειδή, εσείς είστε η δόξα μας και η χαρά" Α΄ Θεσσαλονικείς 2:19,20.

14:14-20 Ο ΘΕΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ

Το τελικό αποτέλεσμα των κλιμακούμενων εκδηλώσεων των δυο συστημάτων (του Σατανά και του Θεού) είναι οι δυο θερισμοί. Η σύναξη των πιστών στη Βασιλεία του Θεού στη Δευτέρα Παρουσία συγκρίνεται με τον θερισμό σιταριού. Η καταστροφή των ασεβών, και στη Δευτέρα Παρουσία και στην δεύτερη ανάσταση μετά από την χιλιετία συγκρίνεται με το ποδοπάτημα των σταφυλιών.
"Και είδα, και να, ένα λευκό σύννεφο, κι επάνω στο σύννεφο καθόταν κάποιος όμοιος με Υιό ανθρώπου, έχοντας επάνω στο κεφάλι του χρυσό στεφάνι, και στο χέρι του κοφτερό δρεπάνι. Κι ένας άλλος άγγελος βγήκε από τον ναό κράζοντας με δυνατή φωνή προς εκείνον που κάθεται επάνω στο σύννεφο: Στείλε το δρεπάνι σου, και θέρισε" επειδή, ήρθε για σένα η ώρα του να θερίσεις, δεδομένου ότι ξεράθηκε ο θερισμός της γης. Κι αυτός που καθόταν επάνω στο σύννεφο έβγαλε το δρεπάνι του επάνω στη γη" και θερίστηκε η γη" Αποκάλυψη 14:14-16.
Τα δυο τμήματα, τα οποία αποτελούν την αποκορύφωση του χιαστού σχήματος (κεφ. 12-13 και 14) είναι μια παρέκβαση από το γραμμικό χρονοδιάγραμμα της αφήγησης της Αποκάλυψης. Αποτελούν μια εκτεταμένη εξήγηση της ιστορίας και την τελική εκδήλωση των θεμάτων της Μεγάλης Διαμάχης, και από την πλευρά του Σατανά (κεφ. 12-13) και από την πλευρά του Θεού (κεφ. 14). Ο Σατανάς ισχυρίστηκε πως ο Θεός είναι ένας ψεύτης ατομιτής και ότι ο νόμος του είναι περιοριστικός, γιατί μας εμποδίζει να αναπτύξουμε τις ανθρώπινες δυνατότητές μας (βλέπε 12: Προέλευση του Σατανά). Ο Θεός απαντάει σε αυτές τις κατηγορίες παρουσιάζοντας τους 144.000, οι οποίοι "φυλάττουν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού". Αυτοί μεταδίδουν τα μηνύματα των τριών αγγέλων, με τα οποία θα καλέσουν το μεγάλο πλήθος να βγει από τη Βαβυλώνα. Η μαρτυρία τους είναι θα τόσο ισχυρή, ώστε όλος ο κόσμος θα πρέπει να λάβει μια απόφαση. Το τελικό αποτέλεσμα είναι οι δυο θερισμοί, οι οποίοι θα λάβουν χώρα κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Στο χρονοδιάγραμμα η Δευτέρα Παρουσία παρουσιάζεται στο κεφ. 19, αλλά η Παρουσία εδώ αποτελεί μέρος των δυο εξηγήσεων. Τα παιδιά του Θεού συγκρίνονταν με σιτάρι που μαζεύεται κατά τη διάρκεια του θερισμού. Συχνά οι πιστοί συγκρίνονταν με σιτάρι, το οποίο είναι ένα κατάλληλο σύμβολο για την Εκκλησία.[49]
Οι ασεβείς, αντίθετα, συγκρίνονται με σταφύλια, τα οποία μαζεύονται και ποδοπατούνται, μέχρι να γίνουν ματωμένο κρασί. "Κι ένας άλλος άγγελος βγήκε από τον ναό, που είναι μέσα στον ουρανό, έχοντας κι αυτός ένα κοφτερό δρεπάνι. Κι ένας άλλος άγγελος βγήκε από το θυσιαστήριο, έχοντας εξουσία επάνω στη φωτιά" και φώναξε με δυνατή κραυγή προς αυτόν που είχε το κοφτερό δρεπάνι, λέγοντας: Στείλε το κοφτερό σου δρεπάνι, και τρύγησε τα τσαμπιά της αμπέλου της γης, επειδή ωρίμασαν τα σταφύλια της" Αποκάλυψη 14:17, 18. Αφού αυτό είναι μια εκδήλωση της τελικής κατάληξης της Μεγάλης Διαμάχης και έτσι τίθεται έξω από το χρονοδιάγραμμα, ο τρύγος των σταφυλιών συμπεριλαμβάνει και την Δευτέρα Παρουσία όταν θα καταστραφούν οι άπιστοι που ζουν τότε,[50] και το τέλος της χιλιετίας, όταν οι ασεβείς που θα αναστηθούν τότε θα κριθούν και θα ριχθούν στη λίμνη της φωτιάς (Αποκάλυψη 20:7-15).
Τα σταφύλια και το κρασί έχουν διπλό συμβολισμό στην Αγία Γραφή. Από τη μια μεριά, η πιο στενή σχέση των ανθρώπων με τον Ιησού Χριστό συγκρίνεται με τα κλήματα που μένουν ενωμένα με την άμπελο ("Εγώ είμαι ο άμπελος, εσείς τα κλήματα· εκείνος που μένει ενωμένος μαζί μου... φέρνει πολύ καρπό" Ιων. 15:1-8). Ο Ιησούς καθόρισε το "γέννημα της αμπέλου" ως σύμβολο του αίματός Του στην θεία Κοινωνία.[51] Από την άλλη μεριά, στην Αποκάλυψη 17:2 η μεγάλη πόρνη έχει ένα ποτήρι με "το κρασί της πορνείας της" με το οποίο "μέθυσαν αυτοί που κατοικούν στη γη". Στην Παλαιά Διαθήκη εκείνοι που ήταν αφιερωμένοι στο Θεό με τον όρκο του Ναζωραίου απαγορευόταν να γευτούν "από κάθε τι που βγαίνει από αμπέλι... και κρασί" Κριτές 13:14.
Ίσως το κρασί είναι το πιο κατάλληλο σύμβολο του αμαρτωλού. Το καινούριο "κρασί" (χυμός σταφυλιού) είναι απολαυστικά γλυκό, και το γεγονός ότι δισεκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται για γλυκά ποτά σήμερα μας δείχνει πόσο απολαυστικά θα έπρεπε να ήταν και τότε, όταν ήταν ένα από τα ελάχιστα γλυκά ποτά που υπήρχαν. Αυτό εκφράζεται στα εδάφια όπως οι Ψαλμοί 104:14,15: "Ο Θεός... βγάζει τροφή από τη γη, και κρασί που ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου, λάδι για να λαμπρύνει το πρόσωπό του, και ψωμί που στηρίζει την καρδία του ανθρώπου".[52]
Ωστόσο, όλοι όσοι έχουν φτιάξει χυμό σταφυλιού ξέρουν ότι αν δεν αποστειρωθεί με θερμοκρασία, σχεδόν αμέσως αρχίζει να βράζει, καταλήγοντας πρώτα σε κρασί και τελικά σε ξύδι. Υπάρχουν πολλές αρνητικές δηλώσεις στην Αγία Γραφή σχετικά με το κρασί, π. χ. Παροιμίες 20:1 ("Το κρασί γεννάει χλευασμό... και όποιος δελεάζεται απ' αυτά δεν έχει φρόνηση") και Παροιμίες 23:29-32 ("Σε ποιον είναι τα «ουαί»; Σε ποιον οι στεναγμοί;... οι φιλονικίες;... οι ματαιολογίες;... τα χτυπήματα χωρίς αιτία;... η φλόγωση των ματιών; Σ' αυτούς που δαπανούν τον χρόνο τους στο κρασί... Μην κοιτάζεις το κρασί ότι κοκκινίζει, ότι δίνει το χρώμα του στο ποτήρι, ότι κατεβαίνει ευχάριστα. Στο τέλος του δαγκώνει σαν φίδι"). Αυτά τα εδάφια αναφέρονταν στην κακή τελική επιρροή, όταν το απολαυστικό "νέο κρασί" γίνεται μεθυστικό "παλαιό κρασί".[53] Παρομοίως, κάθε βρέφος γεννιέται εντελώς αγνό,[54] αλλά σχεδόν αμέσως η επαφή με την αμαρτία αρχίζει να χαλάει την παιδιάστικη αγνότητα, ώστε αν δεν αναγεννηθεί, αναπόφευκτα θα γίνει απελπιστικά διεφθαρμένο, ακατάλληλο για την αιώνια ζωή.
"Και ο άγγελος έβαλε το δρεπάνι του στη γη, και τρύγησε την άμπελο της γης, και έριξε αυτά που τρυγήθηκαν στον μεγάλο ληνό του θυμού του Θεού. Και ο ληνός πατήθηκε έξω από την πόλη, και βγήκε αίμα από τον ληνό μέχρι τους χαλινούς των αλόγων, σε απόσταση 1.600 σταδίων" Αποκάλυψη 14:19,20. Η σύγκριση του ποδοπατήματος των σταφυλιών με την καταστροφή των ασεβών είναι ένα συχνό μοτίβο στις περικοπές της Παλαιάς Διαθήκης, όπως στον Ησαΐας 63:1-6 ("Εγώ (ο Θεός) πάτησα τον ληνό... και τους ποδοπάτησα μέσα στην οργή μου") και Ιωήλ 3:12,13 ("Ας σηκωθούν, και ας ανέβουν τα έθνη... θα καθίσω, για να κρίνω όλα τα έθνη, που είναι ολόγυρα. Βάλτε δρεπάνι, επειδή ο θερισμός είναι ώριμος" ελάτε, κατεβείτε" επειδή, ο ληνός είναι γεμάτος, τα υπολήνια ξεχειλίζουν" επειδή, η κακία τους είναι μεγάλη"). Να έχουμε υπόψη ότι τα κεφ. 12-14 αποτελούν μια μεγάλη επεξηγηματική "παρένθεση"" το πραγματικό ποδοπάτημα των ασεβών λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της μάχης του Αρμαγεδδών:[55] "Και είδα τον ουρανό ανοιγμένο, και να, ένα λευκό άλογο, και αυτός που καθόταν επάνω σ' αυτό ονομαζόταν Πιστός και Αληθινός, και κρίνει και πολεμάει με δικαιοσύνη... Και ήταν ντυμένος με ιμάτιο βαμμένο σε αίμα" και το όνομά του αποκαλείται, ο Λόγος του Θεού... Και Αυτός θα τους ποιμάνει με σιδερένια ράβδο" κι αυτός πατάει τον ληνό του κρασιού του θυμού και της οργής του Θεού του Παντοκράτορα" Αποκάλυψη 19:11,13,15.
Η σκηνή του ποδοπατήματος των σταφυλιών και οι λέξεις όπως "θυμός" και "οργή" έχουν προκαλέσει απορίες σε πολλούς που αναρωτιούνται, τι πραγματικά σημαίνει η δήλωση "ο Θεός είναι αγάπη"; Το επόμενο κεφάλαιο θα δέιξει πως η οργή του Θεού και η καταστροφή των ασεβών συμβιβάζεται τελικά με τον χαρακτήρα της αγάπης Του.
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

[9] Στα κεφ. 2 και 3 κάθε μήνυμα προς τις επτά εκκλησίες στάλθηκε "προς τον άγγελο της εκκλησίας που είναι στη Έφεσο (κτλ.)". Προφανώς τα μηνύματα απευθύνονταν προς τους ηγέτες της εκκλησιών, όχι προς έναν επουράνιο άγγελο. Αυτό υπονοεί ότι οι τρεις άγγελοι του κεφ. 14 και ο μεγάλος άγγελος του κεφ. 18 θα μπορούσαν επίσης να είναι άνθρωποι που φέρουν ένα μήνυμα.

[10] Το αντίστοιχο τμήμα στο χιαστό σχήμα είναι τα κεφ. 12-13, τα οποία προφανώς είναι πολύ συμβολικά, με τη γυναίκα, τον δράκοντα, τα θηρία και την εικόνα.

[11] Υπάρχουν τρεις ουρανοί στην Αγία Γραφή: η ατμόσφαιρα, ο ουρανός των αστεριών και ο ουρανός, όπου μένει ο Θεός και οι άγγελοι. Σύμφωνα με την Αποκάλυψη 19:17, η φράση "στο μέσον του ουρανού" αναφέρεται στην ατμόσφαιρα, όπου πετάνε τα πουλιά, δείχνοντας ότι το τελευταίο μήνυμα είναι ένα πραγματικό γεγονός που θα λάβει χώρα στη γη.

[12] Βλέπε Catholic encyclopedia, άρθρο "The Sacrifice of the Mass".

[13] Ησαΐας 54:10,11, Ματθαίου 4:4, Αμώς 8:4, Ιων. 6:33,41.

[14] Αποκάλυψη 4:5, Α΄ Κορινθίους 12:7-11, 14:26-31.

[15] Αποκάλυψη 5:8, 8:3,4.

[16] Α΄ Ιων. 1:9, Μαλαχίας 3:2,3, Α΄ Πέτρου 1:6,7.

[17] Το Ρωμαϊκό Καθολικό δόγμα του καθαρτήριου διδάσκει ότι η κοσμική ποινή των αμαρτιών που διαπράχτηκαν μετά από την βάφτιση πρέπει να εξοφληθεί με έργα μετάνοιας. Αν μέχρι την ώρα θανάτου αυτά τα έργα δεν αρκούν, υπάρχει ένα ενδιάμεσο μέρος βασανιστηρίου, το καθαρτήριο, ανάμεσα στον παράδεισο και την κόλαση, στο οποίο θα εξοφληθεί το χρέος. Προσευχές για τους νεκρούς ή αφέσεις αμαρτιών από την Εκκλησία θα μπορέσουν να βοηθήσουν τις ψυχές να εξοφλήσουν το χρέος πιο γρήγορα, για να προχωρήσουν στον παράδεισο. Βλέπε Την Καθολικά εγκυκλοπαίδεια, άρθρο "Καθαρτήριο".

[18] Αυτό διδάσκεται σαφώς στον Ψαλμοί 34: "Ελάτε, παιδιά, ακούστε με" θα σας διδάξω τον φόβο του Κυρίου... ξέκλινε από το κακό, και πράττε το αγαθό" Ζήτα ειρήνη, και κυνήγα τη. Τα μάτια του Κυρίου είναι επάνω στους δικαίους, και τα αυτιά του στην κραυγή τους. Το πρόσωπο του Κυρίου είναι ενάντια σ' εκείνους που πράττουν κακό, για να αφανίσει από τη γη την ανάμνησή τους... Πολλές οι θλίψεις του δικαίου, αλλά απ' όλες αυτές ο Κύριος θα τον ελευθερώσει... Η κακία θα θανατώσει τον αμαρτωλό" κι εκείνοι που μισούν τον δίκαιο θα χαθούν" Ψσμ. 34:11-22.

[19] Ματθαίου 7:13,14

[20] Βλέπε επίσης Α΄ Πέτρου 2:12, Β΄ Κορινθίους 9:13.

[21] Βλέπε επίσης Ισα. 40:10, 62:11, Ματθαίου 16:27.

[22] Η Χιλιετία περιγράφεται στην Αποκάλυψη 20:4-6.

[23] Το πλαίσιο του εδαφίου συνεχίζει πέρα από την διερευνητική κρίση στον "θερισμό" των πιστών και των ασεβών (Αποκάλυψη 14:14-20), το οποίο περιέχει τις πρώτες τρεις φάσεις της εκτελεστικής κρίσης.

[24] Η μετάνοια είναι δυνατή μόνο στην πρώτη φάση της διερευνητικής κρίσης και κατά τη διάρκεια των επτά σαλπίγγων" οι άλλες φάσεις της κρίσης λαμβάνουν χώρα μετά από το κλείσιμο της θύρας της χάριτος (Αποκάλυψη 15:5-8). Αυτή η κρίση ονομάζεται "η ώρα της κρίσης Του (Θεού)", και αυτό αποκλείει τις σάλπιγγες, οι οποίες αποτελούν δραστηριότητες του Σατανά (βλέπε 8: Οι Σάλπιγγες).

[25] Βλέπε 3: Φιλαδέλφεια και ιδιαίτερα 3: Η Ανοιγμένα Θύρα για περισσότερη εξήγηση.

[26] Αυτή η χρονολογική περίοδος ταυτίζεται με τις "1260 ημέρες" της Αποκάλυψη 13:6 και τους "42 μήνες" της Αποκάλυψη 11:2. Ένας "καιρός" αποτελεί ένα χρόνο, οι καιροί δύο χρόνια και ο μισός καιρός μισό χρόνο. Ο Εβραϊκό χρόνο αποτελείτο από 360 ημέρες, και έτσι "καιρός, καιροί και μισός καιρός" αποτελούν 1260 προφητικές ημέρες, με κάθε ημέρα να αντιστοιχεί σε ένα χρόνο.

[27] Βλέπε 12: 1260 Ημέρες και 13: Το Μικρό Κέρας και το Θηρίο Από τη Θάλασσα.

[28] Αρκετοί υπομνηματιστές θεωρούν ότι το κέρας συμβολίζει τον Αντίοχο Επιφανή, τον βασιλιά της Συρίας που βασίλεψε από τα 175 μέχρι 164 π. Χ. Βλέπε τμήμα 3: Η Ημέρα του Εξιλασμού και 2300 Ημερονύκτια για μια ανάλυση της υπόθεσης του Αντίοχου Επιφανούς.

[29] Η αρχή της αντιστοίχησης της μιας ημέρας με ένα χρόνο είναι καταφανής από τις προφητείες του Δανιήλ. Για παράδειγμα, η προφητεία των 70 εβδομάδων του Δανιήλ 9 θα ξεκινήσει "από την έκδοση του προστάγματος για να ανοικοδομηθεί η Ιερουσαλήμ" (457 π. Χ.) και θα εκταθεί "μέχρι του Χριστού" Δανιήλ 9:25. Η προφητεία των 2.300 ημερονυκτίων στο κεφ. 8 άρχισε με "τους βασιλιάδες της Μηδίας και της Περσίας" (εκείνοι βασίλευαν στον 6ο και 5ο αιώνα π. Χ.) και θα εκταθεί μέχρι "τους έσχατους καιρούς" Δανιήλ 8:20,17). Η προφητεία του Δανιήλ 7 αναφέρεται στον "καιρόν και καιρούς και μισόν καιρό". Άρχισε από την διάλυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και θα εκταθεί μέχρι το χρονικό σημείο κατά το οποίο "ο καιρός έφτασε, και οι άγιοι πήραν τη βασιλεία" Δανιήλ 7:22. Όλες αυτές οι προφητείες άρχισαν στην αρχαιότητα και συνέχισαν για έναν αριθμό χρονών που ορίστηκες από τις προφητείες σαν ημέρες. Άλλη υποστήριξη για αυτ την αρχή βρίσκεται στο Αριθμοί 14:34, Ιεζεκιήλ 4:5,6, Ιωβ 10:5, Ψαλμοί 77:5.

[30] Για μια εξήγηση της προφητείας των 70 εβδομάδων στο Δανιήλ 4 βλέπε παράρτημα 4: Η Μυστική Αρπαγή.

[31] Για συζήτηση σχετικά με το πρόσταγμα να ανοικοδομηθεί η Ιερουσαλήμ βλέπε παράρτημα 4, υποσημείωση 4.

[32] "Και κρίθηκαν κάθε ένας σύμφωνα με τα έργα τους" Αποκάλυψη 20:13, βλέπε επίσης Αποκάλυψη 2:23, Εκκλησιαστής 12:14, Ματθαίου 12:36,37, 16:27, 25:31-46, Β΄ Κορινθίους 5:10.

[33] Βλέπε Δανιήλ 7:9,10, Αποκάλυψη 4:4, 5:11.

[34] Για παράδειγμα, "ο Κύριος" και δυο άγγελοι ήρθαν στον Αβραάμ και του είπαν ότι θα πήγαιναν στα Σόδομα λέγοντάς του: "και θα δω αν έπραξαν ολοκληρωτικά σύμφωνα με την κραυγή που έρχεται σε μένα· και θα γνωρίσω, μήπως όχι." Αλλά ο Κύριος ο ίδιος δεν κατέβηκε στα Σόδομα, αλλά μόνο οι δύο άγγελοι. (Γένεση 18:16-19:1). Παρομοίως, στο Ιεζεκιήλ 8 και 9 διεξήχθη μια διερευνητική κρίση, στην οποία "ο Κύριος" έδειξε στον Ιεζεκιήλ τα βδελύγματα και καθοδήγησε τους αγγέλους να πάνε να βρουν και να σημαδέψουν τους ανθρώπους "που στενάζουν και βοούν για όλα τα βδελύγματα που γίνονται ανάμεσά της" Ιεζεκιήλ 8, 9. Αυτά τα εδάφια δείχνουν ότι ο Θεός ξέρει κιόλας τι έχουν κάνει οι άνθρωποι και επομένως η έρευνα πραγματοποιείται για χάρη των αγγέλων.

[35] Η χρήση της παθητικής φωνής δείχνει ότι ο Θεός ο Ίδιος κρίνεται.

[36] Η μόνη περίπτωση στην οποία ο Ιησούς συμμετείχε στο Δείπνο του Κυρίου με τους μαθητές Του ήταν την Πέμπτη, πριν από την σταύρωση.

[37] Βλέπει παράρτημα 6 για αποδείξεις.

[38] Π. χ. "Μη νομίσετε ότι ήρθα, για να καταργήσω τον νόμο ή τους προφήτες" δεν ήρθα να καταργήσω, αλλά να εκπληρώσω. Επειδή, σας διαβεβαιώνω, μέχρις ότου παρέλθει ο ουρανός και η γη, ένα ιώτα η μια κεραία δεν θα παρέλθει από τον νόμο, έως ότου όλα εκπληρωθούν" Ματθαίου 5:18. Μερικοί ισχυρίζονταν ότι "όλα εκπληρώθηκαν" στο σταυρό, και συνεπώς ο νόμος θα μπορούσε να "καταργηθεί". Αλλά δεν είναι σωστό ότι όλα εκπληρώθηκαν, επειδή, είμαστε ακόμα εδώ και η αμαρτία είναι ακόμα μια πραγματικότητα: Συνεπώς ο νόμος είναι ακόμα απαραίτητος, για να καταδικάσει την αμαρτία (και μέσα στην Εκκλησία). Επιπλέον, "ο ουρανός και η γη" δεν έχουν "παρέλθει", όπως ορίζει αυτό το εδάφιο.

[39] Βλέπε παράρτημα 6 για αποδείξεις.

[40] Ο Ιησούς, αναφερόμενος στις δοκιμασίες της Μεγάλης Θλίψης, παρότρυνε τους μαθητές του: "Προσεύχεστε, η φυγή σας να μη γίνει μέσα σε χειμώνα ούτε σε Σάββατο" Ματθαίου 24:20. Αυτή η συμβουλή είναι παράλογη, αν το Σάββατο έχει καταργηθεί. Ακόμα και "στους καινούργιους ουρανούς και στην καινούργια γη... από το ένα Σάββατο μέχρι το άλλο, κάθε σάρκα θα έρχεται και θα προσκυνεί μπροστά του Κυρίου" Ησαΐας 66:22,23. Ένα από τα κύρια στοιχεία της Νέας Διαθήκης ήταν το εξής: "Θα δώσω τους νόμους μου στη διάνοιά τους, και θα τους γράψω επάνω στην καρδιά τους" Εβραίους 8:10.

[41] Μια γυναίκα στην Αγία Γραφή συμβολίζει την Εκκλησία (είτε αγνή είτε διεφθαρμένη), όχι μια αυτοκρατορία. Βλέπε το τμήμα 12:1,2 Η Γυναίκα.

[42] Η οργή του Θεού θα εξηγηθεί περισσότερο στο τμήμα 15:1 Η Οργή του Θεού.

[43] Ησαΐας 34:4. Σύγκρινε την περιγραφή αυτή με την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού στην Αποκάλυψη 6:14. Βλέπε επίσης Β΄ Πέτρου 3:10-13.

[44] Β' Πέτρου 3:13. Η περιγραφή της ανανέωσης στον Ησαΐας 35 ακολουθεί την καταστροφή του κεφ. 34.

[45] Το καπνό της "πόρνης" (Αποκάλυψη 17) που έχει καταστραφεί εντελώς επίσης "ανεβαίνει στους αιώνες των αιώνων" Αποκάλυψη 19:3. Όμως αυτή προφανώς δεν βασανίζεται αιώνα"Θα κατακαεί με φωτιά" "και δεν θα βρεθεί πλέον" Αποκάλυψη 18:8,21.

[46] Το αρχαίο κείμενο λέει "την πίστιν Ιησού", και η χρήση της αιτιατικής είναι μοναδική σε αυτό το χωρίο. Τις υπόλοιπες φορές χρησιμοποιείται η γενική "πίστεως Ιησού" (π. χ. Γαλάτες 3:26 κ. ά.)

[47] Βλέπε Ιακώβου 2:14-26.

[48] Οι Μάρτυρες αναφέρονταν στο κεφ. 17 (η μεγάλη πόρνη "μεθούσε από το αίμα των αγίων"), αλλά εκείνη η περικοπή είναι μια επεξήγηση, έξω από το χρονοδιάγραμμα. Υπάρχει επίσης αναφορά των μαρτύρων στο κεφ. 20, που δείχνει ότι θα αναστηθούν στην Δευτέρα Παρουσία και θα βασιλεύσουν με τον Χριστό για 1000 χρόνια (Αποκάλυψη 20:4-6).

[49] "Θα καθαρίσει το αλώνι Του, και θα συνάξει το σιτάρι του στη αποθήκη." "Ο θερισμός είναι η συντέλεια του αιώνα, και οι θεριστές είναι οι άγγελοι... Θα πω στους θεριστές:.. το σιτάρι, συγκεντρώστε το στην αποθήκη μου" Ματθαίου 3:12, 39, 30. Ο Ιησούς συγκρίνει τον εαυτό του μ' έναν κόκκο σιταριού, ο οποίος πέφτει στη γη, πεθαίνει και μετά ζει και παράγει σοδειά.

[50] Βλέπε Αποκ 19:15,21.

[51] Ματθαίου 26:27-29, Α΄ Κορινθίους 11:25,26.

[52] Υπάρχουν δυο λέξεις για το κρασί στη Παλαιά Διαθήκη. Η λέξη Τιρωους μεταφράζεται σε αρκετές εκδόσεις "νέο κρασί" και αναφέρεται στο χυμό σταφυλιού που δεν υφίσταται ζύμωση" είναι το κρασί, το οποίο ο Θεός παρέχει για τον λαό του, για τους ιερείς και για τα δέκατα (Γένεση 27:37, Αριθμοί 18:12, Δευ. 7:13, 11:14, 12:17, 14:23, 18:14, 33:28, Β΄ Χρονικών 31:5, Νεεμίας 10:37, 13:5, Ψαλμοί 4:7, Παροιμίες 3:10, Ης. 62:8, Ιερεμίας 31:12, Ωσηέ 2:8,9,22, Ιωήλ 2:19,24. Αυτό το νέο κρασί χαροποιεί την καρδιά του ανθρώπου και τον τρέφει. Η άλλη λέξη είναι Ιαιαίν. Μπορεί να αναφέρεται στο νέο κρασί (Ησαΐας 16:10, 65:8, Ιερεμίας 40:12, 8:33) και χρησιμοποιείται για προσφορά για τις αμαρτίες (Λευιτικό 23:13, Αριθμοί 15:15). Είναι μέρος της διατροφής, το οποίο ο Θεός ούτε επιδοκιμάζει ούτε κατακρίνει (Β΄ Σαμουήλ 16:1, Α΄ Χρονικών 12:40, Εκκλησιαστής 9:7, 10:19, Ιερεμίας 40:10). Αλλά σε πολλά εδάφια έχει αρνητική απόχρωση και συσχετίζεται με τη μέθη, την βλακεία, την προσωπική θλίψη, τα επικίνδυνα λάθη, τις ειδωλολατρικές γιορτές και την ασωτία και αποτελεί σύμβολο της οργής του Θεού (Γένεση 9:21, 19:32, 27:25, Λευιτικό 10:9, Αριθμοί 6:3, Δευτερονόμιο 32:33, Κριτές 13:4, Α΄ Σαμουήλ 1:14, Β΄ Σαμουήλ 13:28, Εσθήρ 1:7, Ιώβ 1:13, Ψαλμοί 60:3, 75:8, Παροιμίες 4:17, 20:1, 21:1,7, 23:30, 31, 31:4,6, Εκκλησιαστής 2:31, Ησαΐας 5:11, 12, 22, 22:33, 28:17, 56:12, Ιερεμίας 13:12-14, 23:9, 25:15, 51:7, Ιεζεκιήλ 44:21, Δανιήλ 1:5, 5:1, Ωσηέ 7:5, Ιωήλ 3:3, Αμώς 2:8, 6:6, Μιχαίας 2:11, Αββακούμ 2:5).

[53] Μερικοί υπομνηματιστές ισχυρίζονταν ότι ο απόστολος Παύλος τάχθηκε υπέρ η τουλάχιστον επέτρεψε την κατανάλωση κρασιού στην συμβουλή του προς τον Τιμόθεο: "Μην πίνεις πλέον νερό, αλλά να μεταχειρίζεσαι λίγο κρασί για το στομάχι σου και τις συχνές σου ασθένειες" Α΄ Τιμόθεο 5:23. Αλλά αυτό το εδάφιο δείχνει ότι η πρότερη τακτική του δεν συμπεριλάμβανε την κατανάλωση κρασιού, αλλά μόνο νερού, αι ότι άλλαξε την πρακτική αυτή, επειδή χρειαζόταν ένα φάρμακο, όχι επειδή επιθυμούσε άλλο ποτό. Πολλές τοξικές ουσίες χρησιμοποιούνταν σε μικρό ποσοστό ως φάρμακα, αλλά δεν πρέπει να καταναλώνονταν, παρά μόνο σε περίπτωση ασθένειας.

[54] Σε αντίθεση με το δόγμα του προπατορικού αμαρτήματος, τα βρέφη δεν γεννιούνται φορτωμένα με κληρονομική ενοχή της αμαρτίας του Αδάμ, η οποία θα έπρεπε να εξιλεωθεί. Αυτό διευκρινίστηκε από το κεφαλαίο Ιεζεκιήλ 18, το οποίο συνοψίζεται στο εδ. 20: "Η ψυχή, αυτή που αμαρτάνει, αυτή θα πεθάνει" ο γιος δεν θα βαστάξει την ανομία του πατέρα".

[55] Η εισαγωγή της μάχης του Αρμαγεδδών βρίσκεται στην Αποκάλυψη 16:14-16, αλλά η μάχη περιγράφεται στο κεφ. 19:17-21.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14 - το κείμενο

Αποκάλυψη 14:1 Και είδα, και να, ένα Αρνίο, που στεκόταν επάνω στο βουνό Σιών, και μαζί του 144.000, που είχαν το όνομά του και το όνομά του Πατέρα του γραμμένο επάνω στα μέτωπά τους.
2 Και άκουσα μια φωνή από τον ουρανό, σαν φωνή από πολλά νερά, και σαν φωνή δυνατής βροντής" και άκουσα μια φωνή από κιθαρωδούς, που έπαιζαν με τις κιθάρες τους.
3 Και έψαλλαν σαν μια καινούργια ωδή μπροστά στον θρόνο, και μπροστά στα τέσσερα ζώα και τους πρεσβύτερους" και κανένας δεν μπορούσε να μάθει την ωδή, παρά μονάχα οι 144.000, που ήσαν αγορασμένοι από τη γη.
4 Αυτοί είναι εκείνοι που δεν μολύνθηκαν με γυναίκες" επειδή, είναι παρθένοι" αυτοί είναι που ακολουθούν το Αρνίο όπου κι αν πάει, αυτοί αγοράστηκαν από τους ανθρώπους, ως απαρχή στον Θεό και στο Αρνίο.
5 Και στο στόμα τους δεν βρέθηκε δόλος" επειδή, είναι χωρίς ψεγάδι μπροστά στον θρόνο του Θεού.
6 Και είδα έναν άλλον άγγελο να πετάει στο μέσον του ουρανού, ο οποίος είχε ένα αιώνιο ευαγγέλιο, για να κηρύξει σ' αυτούς που κατοικούν επάνω στη γη, και σε κάθε έθνος και φυλή και γλώσσα και λαό"
7 και έλεγε με δυνατή φωνή: Φοβηθείτε τον Θεό, και δώστε δόξα σ' αυτόν, επειδή ήρθε η ώρα της κρίσης του" και προσκυνήστε αυτόν ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και τις πηγές των νερών.
8 Και ένας άλλος άγγελος ακολούθησε, λέγοντας: «Έπεσε, έπεσε η Βαβυλώνα, η μεγάλη πόλη" επειδή, από το κρασί του θυμού της πορνείας της πότισε όλα τα έθνη.
9 Και ένας τρίτος άγγελος τους ακολούθησε, λέγοντας με δυνατή φωνή: Όποιος προσκυνάει το θηρίο και την εικόνα του, και παίρνει το χάραγμα επάνω στο μέτωπό του ή επάνω στο χέρι του,
10 θα πιει κι αυτός από το κρασί του θυμού του Θεού, που είναι κερασμένο ανόθευτο μέσα στο ποτήρι της οργής του" και θα βασανιστεί με φωτιά και θειάφι μπροστά στους άγιους αγγέλους και μπροστά στο Αρνίο.
11 Και ο καπνός του βασανισμού τους ανεβαίνει σε αιώνες αιώνων" και δεν έχουν ανάπαυση ημέρα και νύχτα όσοι προσκυνούν το θηρίο και την εικόνα του, και όποιος παίρνει το χάραγμα του ονόματός του.
12 Εδώ είναι η υπομονή των αγίων" εδώ είναι εκείνοι που φυλάττουν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού.
13 Και άκουσα μια φωνή από τον ουρανό, που έλεγε με μένα: Γράψε: Μακάριοι οι νεκροί, που από τώρα πεθαίνουν εν Κυρίω. Ναι, λέει το Πνεύμα, για να αναπαυθούν από τον κόπο τους" και τα έργα τους ακολουθούν μ' αυτούς.
14 Και είδα, και να, ένα λευκό σύννεφο, κι επάνω στο σύννεφο καθόταν κάποιος όμοιος με Yιόν ανθρώπου, έχοντας επάνω στο κεφάλι του χρυσό στεφάνι, και στο χέρι του κοφτερό δρεπάνι.
15 Κι ένας άλλος άγγελος βγήκε από τον ναό κράζοντας με δυνατή φωνή προς εκείνον που κάθεται επάνω στο σύννεφο: Στείλε το δρεπάνι σου, και θέρισε" επειδή, ήρθε για σένα η ώρα του να θερίσεις, δεδομένου ότι ξεράθηκε ο θερισμός της γης"
16 Κι αυτός που καθόταν επάνω στο σύννεφο έβαλε το δρεπάνι του επάνω στη γη" και θερίστηκε η γη.
17 Κι ένας άλλος άγγελος βγήκε από τον ναό, που είναι μέσα στον ουρανό, έχοντας κι αυτός ένα κοφτερό δρεπάνι.
18 Κι ένας άλλος άγγελος βγήκε από το θυσιαστήριο, έχοντας εξουσία επάνω στη φωτιά· και φώναξε με δυνατή κραυγή προς αυτόν που είχε το κοφτερό δρεπάνι, λέγοντας: Στείλε το κοφτερό σου δρεπάνι, και τρύγησε τα τσαμπιά της αμπέλου της γης, επειδή ωρίμασαν τα σταφύλια της.
19 Και ο άγγελος έβαλε το δρεπάνι του στη γη, και τρύγησε την άμπελο της γης, και έριξε αυτό που τρυγήθηκαν στον μεγάλο ληνό του θυμού του Θεού.
20 Και ο ληνός πατήθηκε έξω από την πόλη, και βγήκε αίμα από τον ληνό μέχρι τους χαλινούς των αλόγων, σε απόσταση 1.600 σταδίων.