ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17

το κείμενο

Αποκάλυψη 17:1 Και ήρθε ένας από τους επτά αγγέλους που είχαν τις επτά φιάλες, και μίλησε μαζί μου, λέγοντας σε μένα: Έλα, θα σου δείξω την κρίση της μεγάλης πόρνης, που κάθεται επάνω στα πολλά νερά·
2 μαζί με την οποία πόρνευαν οι βασιλιάδες της γης, και μέθυσαν αυτοί που κατοικούν στη γη από το κρασί της πορνείας της.
3 Και σε πνευματική έκσταση, με έφερε στην έρημο· και είδα μια γυναίκα να κάθεται επάνω σε ένα κόκκινο θηρίο, που ήταν γεμάτο από ονόματα βλασφημίας, και το οποίο είχε επτά κεφάλια και δέκα κέρατα.
4 Και η γυναίκα ήταν ντυμένη με πορφύρα και κόκκινο, και στολισμένη με χρυσάφι και πολύτιμες πέτρες και μαργαριτάρια, η οποία είχε στο χέρι της ένα χρυσό ποτήρι, που ήταν γεμάτο από βδελύγματα και ακαθαρσίες της πορνείας της·
5 κι επάνω στο μέτωπό της ήταν γραμμένο ένα όνομα: Μυστήριο, η μεγάλη Βαβυλώνα, η μητέρα των πορνών και των βδελυγμάτων της γης.
6 Και είδα τη γυναίκα που μεθούσε από το αίμα των αγίων, και από το αίμα των μαρτύρων του Ιησού. Και βλέποντάς την θαύμασα με μεγάλο θαυμασμό.
7 Και ο άγγελος μου είπε: Γιατί θαύμασες; Εγώ θα σου πω το μυστήριο της γυναίκας, και του θηρίου που τη βαστάζει, το οποίο έχει τα επτά κεφάλια και τα δέκα κέρατα.
8 Το θηρίο που είδες, ήταν, και δεν είναι, και πρόκειται να ανέβει από την άβυσσο και να πάει σε απώλεια· και θα θαυμάσουν αυτοί που κατοικούν επάνω στη γη, των οποίων τα ονόματα δεν είναι γραμμένα στο βιβλίο της ζωής από τη δημιουργία του κόσμου, βλέποντας το θηρίο που ήταν, και δεν είναι, αν κ είναι.
9 Εδώ είναι ο νους που έχει σοφία. Τα επτά κεφάλια είναι επτά βουνά όπου επάνω τους κάθεται η γυναίκα.
10 Και είναι επτά βασιλιάδες· οι πέντε έπεσαν, και ο ένας είναι, ο άλλος δεν ήρθε ακόμα, και όταν έρθει, πρέπει να μείνει για λίγο.
11 Και το θηρίο που ήταν, και δεν είναι, κι αυτός είναι ο όγδοος, και είναι από τους επτά, και πηγαίνει σε απώλεια.
12 Και τα δέκα κέρατα, που είδες, είναι δέκα βασιλιάδες, οι οποίοι ακόμα δεν πήραν βασιλεία, αλλά παίρνουν εξουσία, για μια ώρα, σαν βασιλιάδες μαζί με το θηρίο.
13 Αυτοί έχουν μια γνώμη, και θα παραδώσουν στο θηρίο τη δύναμη και τη δική τους εξουσία.
14 Αυτοί θα πολεμήσουν με το Αρνίο, και το Αρνίο θα τους νικήσει, επειδή είναι κύριος κυρίων και Βασιλιάς βασιλιάδων· και όσοι είναι μαζί του, είναι κλητοί και εκλεκτοί και πιστοί.
15 Και μου λέει: Τα νερά που είδες, όπου κάθεται η πόρνη, είναι λαοί και πλήθη, και έθνη και γλώσσες.
16 Και τα δέκα κέρατα που είδες επάνω στο θηρίο, αυτοί θα μισήσουν την πόρνη, και θα φάνε τις σάρκες της, κι αυτή θα την κατακάψουν με φωτιά·
17 επειδή, ο Θεός έδωσε στις καρδιές τους να κάνουν τη γνώμη του, και να γίνουν της ίδιας γνώμης, και να δώσουν τη βασιλεία τους στο θηρίο, μέχρις ότου εκτελεστούν οι λόγοι του Θεού.
18 Και η γυναίκα που είδες, είναι η μεγάλη πόλη, που έχει βασιλεία επάνω στους βασιλιάδες της γης.

1 Καὶ ἐστάθην ἐπὶ τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης· καὶ εἶδον ἐκ τῆς θαλάσσης θηρίον ἀναβαῖνον, ἔχον κέρατα δέκα καὶ κεφαλὰς ἑπτά, καὶ ἐπὶ τῶν κεράτων αὐτοῦ δέκα διαδήματα, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ ὀνόματα βλασφημίας.
2 καὶ τὸ θηρίον ὃ εἶδον ἦν ὅμοιον παρδάλει, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς ἄρκτου, καὶ τὸ στόμα αὐτοῦ ὡς στόμα λέοντος. καὶ ἔδωκεν αὐτῷ ὁ δράκων τὴν δύναμιν αὐτοῦ καὶ τὸν θρόνον αὐτοῦ καὶ ἐξουσίαν μεγάλην·
3 καὶ μίαν ἐκ τῶν κεφαλῶν αὐτοῦ ὡς ἐσφαγμένην εἰς θάνατον. καὶ ἡ πληγὴ τοῦ θανάτου αὐτοῦ ἐθεραπεύθη, καὶ ἐθαύμασεν ὅλη ἡ γῆ ὀπίσω τοῦ θηρίου,
4 καὶ προσεκύνησαν τῷ δράκοντι τῷ δεδωκότι τὴν ἐξουσίαν τῷ θηρίῳ, καὶ προσεκύνησαν τῷ θηρίῳ λέγοντες· τίς ὅμοιος τῷ θηρίῳ; τίς δύναται πολεμῆσαι μετ' αὐτοῦ;
5 καὶ ἐδόθη αὐτῷ στόμα λαλοῦν μεγάλα καὶ βλασφημίαν· καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἐξουσία πόλεμον ποιῆσαι μῆνας τεσσαράκοντα δύο.
6 καὶ ἤνοιξε τὸ στόμα αὐτοῦ εἰς βλασφημίαν πρὸς τὸν Θεόν, βλασφημῆσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὴν σκηνὴν αὐτοῦ, τοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ σκηνοῦντας.
7 καὶ ἐδόθη αὐτῷ πόλεμον ποιῆσαι μετὰ τῶν ἁγίων καὶ νικῆσαι αὐτούς, καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἐξουσία ἐπὶ πᾶσαν φυλὴν καὶ λαὸν καὶ γλῶσσαν καὶ ἔθνος.
8 καὶ προσκυνήσουσιν αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς, ὧν οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου τοῦ ἐσφαγμένου ἀπὸ καταβολῆς κόσμου.
9 Εἴ τις ἔχει οὖς, ἀκουσάτω.
10 εἴ τις εἰς αἰχμαλωσίαν ἀπάγει, εἰς αἰχμαλωσίαν ὑπάγει· εἴ τις ἐν μαχαίρᾳ ἀποκτέννει, δεῖ αὐτὸν ἐν μαχαίρᾳ ἀποκτανθῆναι. ὧδέ ἐστιν ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ πίστις τῶν ἁγίων.
11 Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς, καὶ εἶχε κέρατα δύο ὅμοια ἀρνίῳ, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων.
12 καὶ τὴν ἐξουσίαν τοῦ πρώτου θηρίου πᾶσαν ποιεῖ ἐνώπιον αὐτοῦ. καὶ ποιεῖ τὴν γῆν καὶ τοὺς ἐν αὐτῇ κατοικοῦντας ἵνα προσκυνήσωσι τὸ θηρίον τὸ πρῶτον, οὗ ἐθεραπεύθη ἡ πληγὴ τοῦ θανάτου αὐτοῦ.
13 καὶ ποιεῖ σημεῖα μεγάλα, καὶ ἵνα πῦρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβαίνῃ εἰς τὴν γῆν ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων.
14 καὶ πλανᾷ τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς διὰ τὰ σημεῖα ἃ ἐδόθη αὐτῷ ποιῆσαι ἐνώπιον τοῦ θηρίου, λέγων τοῖς κατοικοῦσιν ἐπὶ τῆς γῆς ποιῆσαι εἰκόνα τῷ θηρίῳ, ὃς ἔχει τὴν πληγὴν τῆς μαχαίρας καὶ ἔζησε.
15 καὶ ἐδόθη αὐτῷ πνεῦμα δοῦναι τῇ εἰκόνι τοῦ θηρίου, ἵνα καὶ λαλήσῃ ἡ εἰκὼν τοῦ θηρίου καὶ ποιήσῃ, ὅσοι ἐὰν μὴ προσκυνήσωσι τῇ εἰκόνι τοῦ θηρίου ἵνα ἀποκτανθῶσι.
16 καὶ ποιεῖ πάντας, τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, ἵνα δώσωσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν,
17 καὶ ἵνα μή τις δύνηται ἀγοράσαι ἢ πωλῆσαι εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.
18 Ὧδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί· καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ χξς´.

13:1,2 ΤΟ ΘΗΡΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Ο Ιωάννης είδε ένα θηρίο με επτά κεφάλια και δέκα κέρατα να ανεβαίνει από την θάλασσα. Ήταν ένα πολυσύνθετο θηρίο, το οποίο αποτελείται από μια λεοπάρδαλη, μια αρκούδα, ένα λιοντάρι και δέκα κέρατα. Αυτά τα ζώα ταυτίζονταν με τα ζώα που είδε ο Δανιήλ στο όραμα του Δανιήλ 7, και εκείνο το όραμα με τη σειρά του βασιζόταν στο όραμα του μεταλλικού αγάλματος του Δανιήλ 2. Μια μελέτη αυτών των δυο οραμάτων θα βοηθήσει να ταυτίσουμε το πολύ σημαντικό θηρίο από την θάλασσα.
“Και στάθηκα επάνω στην άμμο της θάλασσας· και είδα ένα θηρίο να ανεβαίνει από τη θάλασσα, το οποίο είχε επτά κεφάλια, και δέκα κέρατα· κι επάνω στα κέρατά του ήσαν δέκα διαδήματα, κι επάνω στα κεφάλια του υπήρχαν ονόματα βλασφημίας. Και το θηρίο που είδα, ήταν όμοιο με πάρδαλη, και τα πόδια του σαν αρκούδα, και το στόμα του σαν στόμα λιονταριού· και ο δράκοντας έδωσε σ’ αυτό τη δύναμή του, και τον θρόνο του, και μεγάλη εξουσία” Αποκάλυψη 13:1,2.
Στο τέλος του κεφαλαίου 12 ο δράκοντας (ο Σατανάς) ήταν απογοητευμένος και θυμωμένος, που οι επιθέσεις κατά της γυναίκας ήταν αποτυχημένες. Αυτός “πήγε να κάνει πόλεμο με τους υπόλοιπους από το σπέρμα της” Αποκάλυψη 12:17. Στην επόμενη σκηνή βλέπουμε τον Ιωάννη, ο οποίος “στάθηκε επάνω στη άμμο της θάλασσας”. Βλέπουμε επίσης ένα θηρίο να ανεβαίνει από την θάλασσα, που μοιάζει πολύ με τον δράκοντα. Η άμμος της θάλασσας είναι ένα σύμβολο που χρησιμοποιείται συνέχεια για πλήθη ανθρώπων, είτε το πλήθος του Θεού (“Ο αριθμός των γιων Ισραήλ θα είναι σαν την άμμο της θάλασσας, που δεν μπορεί να μετρηθεί ούτε να απαριθμηθεί” Ωσηέ 1:10) είτε το πλήθος των ασεβών (“Τα έθνη που βρίσκονται στις τέσσερις γωνίες της γης, τον Γωγ και τον Μαγώγ... των οποίων ο αριθμός τους είναι σαν την άμμο της θάλασσας” Αποκάλυψη 20:8). Η θάλασσα η ίδια είναι σύμβολο του πλήθους (Αποκάλυψη 17:15), και έτσι η έμφαση δίνεται σε πλήθη χωρών και εθνών από τα οποία ανεβαίνει το θηρίο.
Το θηρίο μοιάζει πολύ με τον δράκοντα του κεφ. 12, ο οποίος είχε επίσης επτά κεφάλια και δέκα κέρατα. Η κύρια διαφορά είναι ότι ο δράκοντας είχε διαδήματα, τα οποία είναι σύμβολα της εξουσίας, στα κεφάλια του, ενώ το θηρίο έχει διαδήματα στα κέρατά του. Το κεφάλι συμβολίζει την κυριαρχία, τον σχεδιασμό και την αρχηγία,[1] που δείχνει ότι η εξουσία (τα διαδήματα) του δράκοντα (του Σατανά) βασίζονται στα σχέδια και τις εντολές που δίνει στα εκτελεστικά όργανά του. Τα κέρατα συμβολίζουν τις εκτελεστικές ή στρατιωτικές δυνάμεις[2] (“βασιλιάδες” στην προφητεία[3] ), οι οποίες διεξάγουν το θέλημα του κεφαλιού. Συνεπώς η δύναμη και η εξουσία του θηρίου από την θάλασσα, όπως απεικονίζεται από τα διαδήματα στα κέρατά του, αποτελεί την πολιτική και στρατιωτική δύναμη, για να διεξάγει τα σχέδια του δράκοντα.
Το θηρίο από τη θάλασσα είναι μια τρομερή σύνθεση τριών άγριων ζώων: μιας λεοπάρδαλης, μιας αρκούδας και ενός λιονταριού, και έχει επίσης δέκα κέρατα στα κεφάλια του. Αυτά είναι τα ίδια ζώα που ανέβηκαν από την θάλασσα στο όραμα του Δανιήλ 7. Ο Δανιήλ είδε ένα λιοντάρι με φτερούγες αετού, μια αρκούδα με τρία πλευρά στο στόμα της και μια λεοπάρδαλη με τέσσερα κεφάλια. Τότε είδε ένα “τρομερό και καταπληκτικό” θηρίο με σιδερένια δόντια και με δέκα κέρατα. Αν αθροίσουμε όλα τα κεφάλια και τα κέρατα των ζώων που είδε ο Δανιήλ, βλέπουμε πως συμπίπτουν με τα επτά κεφάλια και τα δέκα κέρατα του θηρίου από τη θάλασσα. Αυτό υπονοεί ότι αυτό το θηρίο είναι μια σύνθεση των στοιχείων των ζώων και των αυτοκρατοριών που αυτά συμβολίζουν. Γι’ αυτό, για να καταλάβουμε το θηρίο από την θάλασσα, θα πρέπει να αναλύσουμε τα σύμβολα των ζώων του Δανιήλ 7.
Ωστόσο το όραμα του Δανιήλ 7 έχει ως θεμέλιο το όραμα του Δανιήλ 2, στο οποίο ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλιάς της Βαβυλώνας, είδε ένα τεράστιο άγαλμα φτιαγμένο από τέσερα μέταλλα. Για να καταλαβαίνουμε το θηρίο από τη θάλασσα, θα πρέπει να μελετήσουμε το άγαλμα του Δανιήλ 2, τη σχέση που έχει με τα ζώα του Δανιήλ 7 και την εφαρμογή αυτών των τεσσάρων θηρίων στο σύνθετο θηρίο της Αποκάλυψη 13.

ΤΟ ΜΕΤΑΛΛΙΚΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΔΑΝΙΗΛ

Το άγαλμα που είδε ο Ναβουχοδονόσορ στο όραμα που περιγράφεται στο Δανιήλ 2 ήταν ένας τεράστιος άνθρωπος φτιαγμένος από διάφορα μέταλλα. Μια σύγκριση με τα παράλληλα οράματα στα κεφ. 7 και 8 δείχνει ότι τα μέταλλα συμβολίζουν τις μεγάλες αυτοκρατορίες που θα υποδουλώνουν το λαό του Θεού από την αρχαία Βαβυλώνα μέχρι το τέλος του κόσμου, όταν ο Θεός θα ιδρύσει την βασιλεία Του.
Ο Δανιήλ ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας του Ιούδα και αιχμαλωτίστηκε στη Βαβυλώνα, όπου τοποθετήθηκε σε μια σχολή, για να γίνει σύμβουλος του βασιλιά (“σοφοί, μάγοι και μάντεις” Δανιήλ 2:27). Ένα βράδυ ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλιάς της Βαβυλώνας, είδα ένα τρομακτικό όνειρο, το οποίο δεν μπορούσε να θυμηθεί. Ο Θεός έδωσε στον Δανιήλ την ικανότητα να δει και να ερευνήσει το όνειρο. Τότε είδε μια τεράστια εικόνα (=άγαλμα) ενός ανθρώπου φτιαγμένου από διαφορετικά μέταλλα· “το κεφάλι της... ήταν από χρυσάφι, το στήθος και οι βραχίονές της από ασήμι, η κοιλιά της και οι μηροί της από χαλκό, οι κνήμες της από σίδερο... τα πόδια του και τα δάχτυλα, ένα μέρος μεν από πηλό κεραμέα, και ένα μέρος από σίδερο” Δανιήλ 2:32-33, 41.

Ο Δανιήλ εξήγησε ότι ο Ναβουχοδονόσορ, ως βασιλιάς της Ββυλωνιακής αυτοκρατορίας, ήταν το χρυσό κεφάλι. “Και ύστερα από σένα θα σηκωθεί μια άλλη βασιλεία κατώτερη από τη δική σου, και μια άλλη τρίτη βασιλεία από χαλκό, που θα κυριεύσει επάνω σε ολόκληρη γη. Και μια τέταρτη βασιλεία θα σταθεί ισχυρή όπως το σίδερο... καθώς το σίδερο που συντρίβει τα πάντα, έτσι θα κατακόβει και θα κατασυντρίβει” Δανιήλ 2:39,40. Η τέταρτη βασιλεία τελικά θα διαιρεθεί—“όπως τα δάχτυλα των ποδιών ήσαν ένα μέρος από σίδερο και ένα μέρος από πηλό, έτσι και η βασιλεία θα είναι κατά μέρος ισχυρή, και κατά μέρος εύθραυστη... θα ανακατευτούν με σπέρμα ανθρώπων· όμως, δεν θα είναι κολλημένοι ο ένας μαζί με τον άλλον” εδ. 42,43. Στο τέλος “χωρίς χέρια αποκόπηκε μια πέτρα, και χτύπησε εκείνη την εικόνα επάνω στα πόδια της, που ήσαν από σίδερο και πηλό, και τα κατασύντριψε... ο Θεός του ουρανού θα σηκώσει μια βασιλεία, που δεν θα φθαρεί στον αιώνα... θα κατασυντρίψει και θα συντελέσει όλες αυτές τις βασιλείες, ενώ αυτή θα διαμένει στους αιώνες” εδ. 34, 44. Αυτό το όραμα παρουσιάζει την σκιαγράφηση της ιστορίας των αυτοκρατοριών, οι οποίες κυβέρνησαν τον λαό του Θεού από την εποχή του Δανιήλ μέχρι το τέλος του κόσμου, όταν δηλ. ο Θεός θα εγκαταστήσει την αιώνια βασιλεία Του.

ΤΑ ΘΗΡΙΑ ΤΟΥ ΔΑΝΙΗΛ 7

Ο Δανιήλ είδε στο όραμα τέσσερα ζώα που ανέβηκαν από τη θάλασσα, τα ίδια ζώα που αποτελούν το θηρίο της Αποκάλυψη 13. Τα τέσσερα ζώα συμβολίζουν τις ίδιες αυτοκρατορίες που συμβολίστηκαν από τα τέσσερα μέταλλα της εικόνας του Δανιήλ 2: Η Βαβυλώνα, η Περσία, η Ελλάδα και η παγανιστική Ρώμη. Και το όραμα της μεταλλικής εικόνας και των τεσσάρων ζώων εστιάζουν στο διάδοχο της παγανιστική Ρώμη: τον παπισμό, ο οποίος ήταν μια ένωση της εκκλησίας και του κράτους.
Η μεταλλική εικόνα με τη διαδοχή των αυτοκρατοριών βρίσκεται σε παραλληλισμό με τα θηρία του Δανιήλ 7. Μια απλή μελέτη της ιστορίας σε οποιαδήποτε εγκυκλοπαίδεια αποκαλύπτει ότι η Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία (το χρυσό κεφάλι του Δανιήλ 2 και το λιοντάρι του Δανιήλ 7) κυριάρχησε στη Μέση Ανατολή περίπου στο χρονικό διάστημα 625-539 π. Χ., και ο πιο μεγάλος βασιλιάς της, ο Ναβουχοδονόσορ, κατέλαβε την Παλαιστίνη και κατέστρεψε τον Εβραϊκό ναό. Η Βαβυλώνα νικήθηκε από την Μηδο-Περσική Αυτοκρατορία (το ασημένιο στήθος και η αρκούδα) υπό την εξουσία του Κύρου στα 539 π. Χ. Η ιστορία σχετικά με τον τρόπο που η Περσία κυβερνούσε τους Εβραίους βρίσκεται στα βιβλία του Δανιήλ, της Εσθήρ, του Νεεμία και του Έσδρα.
Η Περσική Αυτοκρατορία νικήθηκε στη μάχη των Αρβύλων στα 331 π. Χ. από τους Έλληνες υπό την ηγεσία του Μεγάλου Αλέξανδρου. Μετά από το θάνατό του η Ελληνική Αυτοκρατορία (η χάλκινη κοιλιά και η λεοπάρδαλη) διαιρέθηκε ανάμεσα στους τέσσερις στρατηγούς (και έτσι η λεοπάρδαλη είχε τέσσερα κεφάλια), και τα τέσσερα τμήματα μετασχηματίστηκαν στα ανταγωνιστικά ελληνιστικά βασίλεια. Η κυριαρχία τους εκτείνεται στην περίοδο ανάμεσα στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, και καταγράφεται στα βιβλία των Μακκαβαίων. Τα ελληνιστικά βασίλεια καταλήφθηκαν σταδιακά από τους Ρωμαίους (οι σιδερένιες κνήμες και το τέταρτο τρομερό ζώο) που “κατέτρωγε, κατασύντριβε και καταπατούσε” Δανιήλ 7:19. Η καταπιεστική Ρωμαϊκή κυριαρχία-Imperium(συμπεριλαμβανομένου του ρόλου της στη σταύρωση του Χριστού) περιγράφεται στην Καινή διαθήκη.
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαιρέθηκε σε δύο τμήματα (και έτσι η εικόνα είχε δύο πόδια), την ανατολική (Βυζάντιο) και τη δυτική (Ρώμη). Στον πέμπτο και έκτο αιώνα η Δύση κατακλύστηκε από βάρβαρες φυλές, από τις οποίες τελικά προέκυψαν με την πάροδο του χρόνου οι χώρες της σύγχρονης Ευρώπης. Από μια πολιτική άποψη ήταν μια συνέχεια της Ρώμης, μολονότι αυτή είχε πλέον διαιρεθεί, και στην εικόνα αυτό συμβολίζεται από το σίδερο που συνεχίζει και στα πόδια μέχρι τα δέκα δάχτυλα. Ωστόσο καινούργια στοιχεία προτίθεται στην υπόθεση—το σίδερο διατηρεί τη συνοχή του χάρη στον πηλό. Όλες οι άλλες αυτοκρατορίες συμβολίστηκαν με αγνά μέταλλα, που σημαίνει ότι εδώ το μίγμα του πηλού και του σίδερου συμβολίζει μια μεικτή, διαιρεμένη βασιλεία που διατηρεί τη συνοχή της από κάτι ασυνήθιστο. Σε μερικές περικοπές της Γραφής ο πηλός συμβολίζει το λαό του Θεού,[4] και στον Ιερεμίας 18:4-6 ο πηλός συμβολίζει το λαό του Θεού σε θρησκευτική αποστασία. Προφανώς τα πόδια και τα δάχτυλα της εικόνας συμβολίζουν τη συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά ως μίγμα της θρησκευτικής (πηλός) και της πολιτικής (σίδερο) εξουσίας.
Τα πόδια και τα δάχτυλα της εικόνας (=αγάλματος) συσχετίζονται με τα δέκα κέρατα στο τρομερό τέταρτο θηρίο του Δανιήλ 7—“Και τα δέκα κέρατα είναι δέκα βασιλιάδες που θα σηκωθούν απ’ αυτή τη βασιλεία (δηλ. από τη Ρώμη) Δανιήλ 7:24. Πάλι υπάρχει κάτι ασυνήθιστο ανάμεσά στα κέρατα—“Και ύστερα απ’ αυτούς θα σηκωθεί ένα άλλο (κέρας)· κι αυτός θα διαφέρει από τους πρώτους” (ε. 25).
Στο Δανιήλ 7 δινόταν περισσότερη προσοχή στα κέρατα σε σύγκριση με όλα τα άλλα ζώα. Το εδάφιο 24 δείχνει ότι οι 10 βασιλείες δεν ήταν στην αρχή μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά ανέβηκαν μετά και έγιναν μέρος της. Αυτό συμφωνεί εντελώς με την ιστορία της διάλυσης της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το πρώτο στάδιο τελείωσε στα 476 μ. Χ. όταν ο Γερμανός φύλαρχος Οδόακρος έδιωξε τον Ρωμύλο Αυγουστύλο, τον τελευταίο Ρωμαίο αυτοκράτορα, από τον θρόνο. Ακολούθησε μια περίοδος χάους και αναρχίας, κατά την οποία βαρβαρικά φύλα από το βορρά (που συμβολίστηκαν με τα δέκα κέρατα) πολέμησαν μεταξύ τους για την κυριαρχία του Ρωμαϊκού εδάφους.
Το εδάφιο 24 συνεχίζει, δείχνοντας το τρίτο στάδιο: “Και ύστερα απ’ αυτούς θα σηκωθεί ένας άλλος· και αυτός θα διαφέρει από τους πρώτους.” “Παρατηρούσα τα κέρατα, και να, ένα άλλο μικρό κέρας ανέβηκε ανάμεσά τους, μπροστά στο οποίο τρία από τα πρώτα κέρατα ξεριζώθηκαν· και να, σ’ αυτό το κέρας υπήρχαν μάτια ανθρώπου, και στόμα, που μιλούσε μεγάλα πράγματα.” “Και θα μιλήσει λόγια ενάντια στον Ύψιστο, και θα κατατρέχει τους αγίους του Υψίστου, και θα διανοηθεί να μεταβάλλει καιρούς και νόμους· και θα δοθούν στο χέρι του μέχρι καιρόν και καιρούς και μισόν καιρό” Δανιήλ 7:8,24,25.

Σαν τον πηλό στα πόδια της εικόνας του κεφ. 2, αυτό το μικρό κέρας “θα διαφέρει από τους πρώτους”. Η διαφορά είναι η εξής: αντί να έχει μόνο έναν πολιτικό σκοπό, το μικρό κέρας έχει και ένα θρησκευτικό σκοπό. “Θα μιλήσει λόγια ενάντια στον Ύψιστο”. “Θα κατατρέχει τους αγίους του Υψίστου”, και πραγματικά η ηγεμονία του θα διαρκέσει για “καιρόν και καιρούς και μισόν καιρό” και θα προκαλέσει μεγάλη κρίση στην εκκλησία (βλέπε 12:12-14 Η Γυναίκα στην Έρημο). Και το χειρότερο απ’ όλα είναι πως το μικρό κέρας καταπιαστεί και με το νόμο του Θεού—“Θα διανοηθεί να μεταβάλλει καιρούς και νόμους”.
Η ιστορία αποκαλύπτει ότι ο παπισμός ήταν μια δύναμη “διαφορετική” από τις προηγούμενες δυνάμεις δεδομένου ότι ήταν δήθεν μόνο θρησκευτική και όχι πολιτική. Ωστόσο, ο παπισμός τελικά πέτυχε να αποκτήσει πολιτική δύναμη διαμέσου μηχανορραφιών, στις οποίες συμπεριλαμβανόταν το διάταγμα του Ιουστινιανού στα 533 μ. Χ. που όρισε τον Πάπα ως “αρχηγό των επισκόπων και αποτελεσματικό διορθωτή των αιρετικών”. Ο στρατός του Ιουστινιανού νίκησε τις αντίπαλες άριες φυλές (τα τρία κέρατα που ξεριζώθηκαν για να παραχωρήσουν τη θέση τους στο μικρό κέρας, Δανιήλ 7:8). Ο Πάπας συμμάχησε με τους Φράγκους (μια άλλη φυλή από την οποία προέκυψε το γαλλικό έθνος) και τελικά υπέταξε σχεδόν όλη η Ευρώπη υπό την εξουσία του στα πλαίσια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όλα αυτά ήταν μια σταδιακή διαδικασία με αρκετά προβλήματα και αναποδιές για τον παπισμό, αλλά η χρονολογία 538 μ. Χ. είναι σημαντική, γιατί είναι το έτος κατά το οποίο ο στρατός του Ιουστινιανού έδιωξε την τελευταία αρία φυλή από την πόλη της Ρώμης. Μπορούμε να χρησιμοποιούμε αυτή την χρονολογία ως σημείο εκκίνησης για τον “καιρόν και καιρούς και μισόν καιρό” της παπικής εξουσίας, όπως είδαμε στο τμήμα 12: 1260 Ημέρες.
Πρέπει να έχουμε υπόψη ότι το βιβλο τς Αποκάλυψης παρουσιάζει με πού μελανά χρώματα τις δραστηριότητες του Μεσαιωνικού Παπισμού, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία ήταν χειρότερη από άλλες δυνάμεις εκείνης της εποχής. Ήταν μια στυγνή εποχή· οι βασιλιάδες, οι αυτοκρατορίες και οι άλλες θρησκείες διέπρατταν ωμότητες που ήταν καθ’ όλα αποτρόπαιες, όπως και αυτές του παπισμού. Αλλά η Αποκάλυψη δεν ασχολείται με αυτές, επειδή δεν διαπράττονταν στο όνομα του Ιησού Χριστού. Σε αρκετά εδάφια ο Κύριος λέει ότι δρα “ένεκα του ονόματός μου, για να μη βεβηλωθεί μπροστά στα έθνη” (Ιεζεκιήλ 20:22), και γι’ αυτό ξεσκεπάζει την διαφθορά της Βαβυλώνας. Ο Ιησούς, περιγράφοντας την διαφθορά που θα μπει μέσα στην Εκκλησία, είπε: “Ένας εχθρός το έκανε” Ματθαίου 13:28. Ο εχθρός δεν είναι η Καθολική Εκκλησία, ούτε ο Πάπας ούτε οι ηγέτες της Εκκλησίας και σίγουρα δεν είναι τα μέλη της Καθολικής Εκκλησίας, τα οποία συχνά έχουν μια στενή σχέση με τον Χριστό. Ο εχθρός είναι ο Σατανάς, και ο σκοπός του Θεού με το να ξεσκεπάσει την κατάπτωση της Καθολικής Εκκλησίας τον Μεσαίωνα, είναι να μας προετοιμάσει για το μέλλον, όταν μια καινούργια Βαβυλώνα θα εμφανιστεί ως ο εχθρός του λαού του Θεού.
Ο πίνακας και η εικόνα που παρουσιάζονται παρακάτω συνοψίζουν τα οράματα των Δανιήλ 2 και 7. Πρέπει να έχεις υπόψη ότι το θηρίο από την θάλασσα της Αποκάλυψη 13 αποτελεί ένα σύνθετο των θηρίων του Δανιήλ 7. Αυτό θα φανεί χρήσιμο αργότερα, όταν συγκρίνουμε τα χαρακτηριστικά του θηρίου του έσχατου καιρού με τα χαρακτηριστικά των αρχαίων αυτοκρατοριών.

ΟΡΑΜΑΤΑ

Εικόνα του Δανιήλ 2	Θηρία του Δανιήλ 7	Αυτοκρατορία
Κεφάλι του Χρυσαφιού	Λιοντάρι	Βαβυλωνιακή
Στήθος του Ασημιού	Αρκούδα	Περσική
Κοιλιά του Χαλκού	Λεοπάρδαλη	Ελληνική
Κνήμες του σίδερου	Τρομερό Θηρίο	Παγανιστική Ρωμαϊκή
Πόδια του σίδερου, πηλού	Δέκα Κέρατα, Μικρό Κέρας	Παπική Ρωμαϊκή

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΚΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΗΡΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Μια σύγκριση των χαρακτηριστικών του μικρού κέρατος του Δανιήλ 7 με αυτών του θηρίου από τη θάλασσα της Αποκάλυψη 13 δείχνει ότι αυτά ταυτίζονται—είναι και τα δυο ο παπισμός του Μεσαίωνα.

Υπάρχουν μερικοί αξιοσημείωτοι παραλληλισμοί μεταξύ του μικρού κέρατος (το οποίο αποτελεί το τελικό στάδιο της διαδοχής των θηρίων του Δανιήλ 7) και του θηρίου από τη θάλασσα της Αποκάλυψη 13. Το μικρό κέρας είχε “ένα στόμα, που μιλούσε μεγάλα πράγματα... λόγια ενάντια στον Ύψιστο” Δανιήλ 7:8,25. Παρομοίως, στο θηρίο από τη θάλασσα “δόθηκε στόμα που μιλούσε μεγάλα, και έλεγε λόγια βλασφημίας... ενάντια στον Θεό” Αποκάλυψη 13:6. Αυτές οι περιγραφές ταιριάζουν με τον παπισμό του Μεσαίωνα, ο οποίος έχει να επιδείξει μια μεγάλη ιστορία βλάσφημων αξιώσεων, όπως π. χ. αυτή του πάπα Λέοντα Η΄, ο οποίος στην ποιμαντορική επιστολή του με τίτλο “Η Επανένωση του Χριστιανισμού” της 20^ηςΙουνίου 1884, ισχυρίστηκε πως: “Εμείς (οι πάπες) κατέχουμε στη γη τη θέση του Θεού του Παντοδύναμος.”[5]
Το Μικρό Κέρας “έκανε πόλεμο με τους αγίους, και υπερίσχυε ενατίον τους... και κατέτρεχε τους αγίους του Υψίστου” Δανιήλ 7:21,25. Παρομοίως, στο θηρίο από τη θάλασσα “δόθηκε να κάνει πόλεμο με τους αγίους, και να τους νικήσει· και του δόθηκε εξουσία επάνω σε κάθε φυλή και γλώσσα και έθνος” Αποκάλυψη 13:7. Πάλι ο παπισμός του Μεσαίωνα ταιριάζει με τους ορισμούς. Διεξήγαγε την Ιερά Εξέταση, τις Σταυροφορίες, τους διωγμούς και τις εκτελέσεις εναντίον των μεταρρυθμιστών και μια σειρά μοχθηρών πολέμων κατά των “αιρετικών”, όπως ήταν οι Βαλδένσιοι, οι Χιούγκενοτς και οι Μεταρρυθμιστές της Βόρειας Ευρώπης.
Το Μικρό Κέρας θα ασκεί εξουσία “μέχρι καιρόν και καιρούς και μισόν καιρό” Δανιήλ 7:25. Στο θηρίο από τη θάλασσα επίσης “δόθηκε εξουσία να κάνει πόλεμο για 42 μήνες” Αποκάλυψη 13:5. Στο κεφ. 12 είδαμε ότι οι 1260 ημέρες ή αλλιώς καιρός και καιροί και μισός καιρός ή αλλιώς οι 42 μήνες αναφέρονταν στην ίδια περίοδο: στα 1260 χρόνια της παπικής κυριαρχίας. Η Αποκάλυψη 13 θα προσθέσει μια λεπτομέρεια που δεν βρίσκεται στον Δανιήλ: Το θηρίο θα υποστεί μια θανατηφόρα πληγή, που μετά θα θεραπευτεί. “Και είδα ένα από τα κεφάλια του σαν να ήταν πληγωμένο θανατηφόρα· και η θανατηφόρα πληγή του θεραπεύτηκε· και θαύμασε ολόκληρη η γη, που ήταν πίσω από το θηρίο” Αποκάλυψη 13:3. Θα εξετάσουμε τη θανατηφόρα πληγή παρακάτω, αλλά εν ολίγοις, μετά από την υπέρτατη εξουσία στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ο παπισμός δέχθηκε μια σειρά κτυπημάτων, τα οποία έβλαψαν την ικανότητα του να ασκεί πλέον πολιτική κυριαρχία, και τελικά κατά τη διάρκεια της Γαλλικής και της Ιταλικής επανάστασης ο Πάπας συνελήφθηκε, και οι παπικές κτήσεις (περιοχές) στην Ιταλία και τη Γαλλία δημεύθηκαν.
Οι παραλληλισμοί μεταξύ του Μικρού Κέρατος του Δανιήλ 7 και του θηρίου από την θάλασσα τα ταυτίζουν ως πολιτικούς κλάδους του παπισμού.

“Μικρό” Κέρας του Δανιήλ 7	Θηρίο από τη Θάλασσα της Αποκάλυψης 13
“Στόμα που μιλούσε μεγάλα... λόγια ενάντια στον Ύψιστο” Δανιήλ 7:8, 25	“Στόμα που μιλούσε μεγάλα... λόγια βλασφημίας εναντία στον Θεό” Αποκάλυψη 13:5
“Έκανε πόλεμο με τους αγίους, και υπερίσχυε εναντίον τους” Δανιήλ 7:21, 25.	“Δόθηκε να κάνει πόλεμο με τους αγίους, και να τους νικήσει” Αποκάλυψη 13:7
“Θα δοθούν στο χέρι του μέχρι καιρόν και καιρούς, και μισόν καιρό” Δανιήλ 7:25	“Δόθηκε εξουσία να κάνει πόλεμο για 42 μίνες” Αποκάλυψη 13:5

Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Αφού το θηρίο από τη θάλασσα ταυτίζεται με το Μικρό Κέρας, μπορούμε να μάθουμε το στόχο του μελετώντας το Δανιήλ 7. Εκτός του να κατατρέχει τους αγίους, θα προσπάθησει να αλλάξει το νόμο του Θεού.
Αφού το θηρίο από τη θάλασσα ταυτίζεται με το Μικρό Κέρας, μπορούμε να μάθουμε το στόχο του θηρίου—“Θα διανοηθεί να μεταβάλλει καιρούς και νόμους” Δανιήλ 7:25. Προφανώς δεν αναφέρεται στους ανθρώπινους ή πολιτικούς νόμους, επειδή όλα τα κράτη αλλάζουν τους νόμους τους συνέχεια. Αυτή η δύναμη προσπαθεί να αλλάξει το νόμο του Θεού, και ιδιαίτερα τις πρώτες τέσσερις εντολές που αφορούν στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό.
Η πρώτη εντολή “Μην έχεις άλλους θεούς εκτός από Μένα” (Έξοδος 20:3), απαγορεύει να λατρεύεται οτιδήποτε άλλο εκτός από τον αληθινό Θεό, ο οποίος “δημιούργησε τον ουρανό και τη γη, τη θάλασσα και όλα όσα βρίσκονται σ’ αυτά” εδ. 11. Αλλά στην Αποκάλυψη 13:3 διαβάζουμε ότι “θαύμασε ολόκληρη η γη... και προσκύνησαν τον δράκοντα, που έδωσε εξουσία στο θηρίο, και προσκύνησαν το θηρίο” Αποκάλυψη 13:3,4. Αυτή η λατρεία δεν βασίζεται στην αγάπη προς τον Θεό, αλλά μάλλον βασίζεται στη δύναμη, στον φόβο και τις απειλές: “Ποιος είναι όμοιος με το θηρίο; Ποιος μπορεί να πολεμήσει μαζί του;... και έκανε τη γη κι εκείνους που κατοικούν σ’ αυτή να προσκυνήσουν το θηρίο” Εδ. 4,12.
Η δεύτερη εντολή λέει: “Μην κάνεις για τον εαυτό σου είδωλο μήτε ομοίωμα κάποιου” Έξοδος 20:4. Αλλά το θηρίο από τη γη που συμμαχεί με το ηρίο από τη θάλασσα “πλανούσε αυτούς που κατοικούσαν επάνω στη γη... να κάνουν μια εικόνα στο θηρίο (από τη θάλασσα)... και του δόθηκε η ικανότητα να δώσει πνεύμα στην εικόνα του θηρίου, ώστε η εικόνα του θηρίου να μιλήσει, και να κάνει, όσοι δεν προσκυνήσουν την εικόνα του θηρίου να θανατωθούν” Αποκάλυψη 13:14,15.
Η τρίτη εντολή λέει: “Μην πάρεις το όνομα του Κυρίου του Θεού σου μάταια” Έξοδος 20:7. Το θηρίο από τη θάλασσα, περιφρονώντας τον νόμο, “άνοιξε το στόμα του σε βλασφημία ενάντια στον Θεό, να βλασφημήσει το όνομά του, και τη σκηνή του, κι αυτούς που κατοικούν μέσα στον ουρανό” Αποκάλυψη 13:6.
Το θηρίο “θα διανοηθεί να μεταβάλλει καιρούς και νόμους”. Ο νόμος που σχετίζεται με τον καιρό είναι η τέταρτη εντολή του Σαββάτου. Θα δούμε παρακάτω ότι η τέταρτη εντολή είναι ο συγκεκριμένος στόχος του θηρίου, επειδή αυτή ορίζει την ταυτότητα και την εξουσία του Θεού ως Δημιουργού.
Αφού το θηρίο είναι εκτελεστικό όργανο του Σατανά, είναι πολύ φυσικό να επιτεθεί στο νόμο του Θεού. Ο νόμος ξεσκεπάζει και καταδικάζει τη φιλοδοξία του Σατανά να πάρει τη θέση του Θεού. Γι’ αυτό τον λόγο ο απόστολος Παύλος τον αποκαλεί “άνομο”. “Ο άνομος θα αποκαλυφθεί, τον οποίο ο Κύριος θα τον απολέσει με το πνεύμα του στόματός του, και θα τον καταργήσει με την επιφάνεια της παρουσίας του· ο οποίος θα έρθει με ενέργεια του σατανά με κάθε δύναμη και σημεία και τέρατα ψεύδους” Β΄ Θεσσαλονικείς 2:8,9. Ο απόστολος Ιωάννης επίσης ισχυρίζεται: “Καθένας που πράττει την αμαρτία, πράττει και την ανομία· επειδή, η αμαρτία είναι η ανομία... Αυτός που πράττει την αμαρτία είναι από τον διάβολο, επειδή ο διάβολος απαρχής αμαρτάνει Α΄ Ιων. 3:4,8.

ΟΜΟΙΟ ΜΕ ΛΕΟΠΑΡΔΑΛΗ

Το θηρίο από τη θάλασσα αποτελεί μια σύνθεση των τεσσάρων θηρίων του Δανιήλ 7. Σε αυτό το όραμα η λεοπάρδαλη είχε τέσσαρα κεφάλια, καθένα από τα άλλα θηρία είχε ένα κεφάλι και το τέταρτο θηρίο είχε δέκα κέρατα. Όλα μαζί αποτελούν τα επτά κεφάλια και τα δέκα κέρατα του θηρίου. Τα θηρία του Δανιήλ συμβόλιζαν τις αυτοκρατορίες, που σημαίνει ότι μπορούμε να προσδιορίσουμε τα χαρακτηριστικά του θηρίου μελετώντας τα χαρακτηριστικά των αυτοκρατοριών. Τα πρώτα τέσσερα κεφάλια είναι της λεοπάρδαλης, η οποία συμβόλιζε τα ελληνιστικά βασίλεια στο Δανιήλ 7. Τα κύρια χαρακτηριστικά τους ήταν η πολυθεΐα, η Ελληνική φιλοσοφία, την πολιτισμική διείσδυση και την ένωση της θρησκείας και του κράτους. Αυτά συμπεριλαμβάνονται επίσης στα χαρακτηριστικά του παπισμού του Μεσαίωνα.
Είναι αξιοσημείωτο ότι το θηρίο από τη θάλασσα συνδυάζεται με χαρακτηριστικά των θηρίων του Δανιήλ 7, για να διαμορφωθεί ένα σύνθετο θηρίο. Αυτό υπονοεί ότι ο παπισμός, που συμβολίζεται από το σύνθετο θηρίο, απαρτίζεται από χαρακτηριστικά των επτά κεφαλιών και των δέκα κεράτων. Αν και το βιβλίο της Αποκάλυψης δεν ορίζει ειδικά τα χαρακτηριστικά που συμβολίζει το κάθε κεφάλι, μια μελέτη των αντίστοιχων αυτοκρατοριών αποκαλύπτει χαρακτηριστικά που ταιριάζουν πολύ καλά με τα χαρακτηριστικά του παπισμού του Μεσαίωνα.
Πρώτα, “το θηρίο... ήταν όμοιο με λεοπάρδαλη”, δηλαδή γενικά έμοιαζε περισσότερο με την αυτοκρατορία που συμβολίστηκε με τη λεοπάρδαλη, δηλ. τα ελληνιστικά βασίλεια. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός πως το θηρίο από τη θάλασσα, το οποίο συμβολίζει την Ευρωπαϊκή Ρωμαϊκή Καθολική “Αυτοκρατορία”, θα μοιάζει περισσότερο με τα ελληνιστικά βασίλεια, αφού ο Ελληνικός πολιτισμός, οι αξίες και η φιλοσοφία έθεσαν τα θεμέλια του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Το πρώτο και πιο προφανές χαρακτηριστικό της λεοπάρδαλης του Δανιήλ 7 είναι ότι είναι το μόνο θηρίο με τέσσερα κεφάλια. Αυτό το χαρακτηριστικό τονίζεται επίσης και στα άλλα οράματα του Δανιήλ. Στο κεφ. 8 η Ελληνική Αυτοκρατορία συμβολίζεται από έναν τράγο με ένα τεράστιο κέρας, που συμβολίζει τον Μεγάλο Αλέξανδρο. Αλλά, “όταν δυνάμωσε, συντρίφτηκε το μεγάλο του κέρας· και αντ’ αυτού ανέβηκαν άλλα τέσσερα περίβλεπτα κέρατα προς τους τέσσερις ανέμους του ουρανού” Δανιήλ 8:8. Αυτό συμβολίζει την διαίρεση της Ελληνικής Αυτοκρατορίας στα αντιμαχόμενα βασίλεια μετά από το θάνατο του Αλέξανδρου. Παρομοίως, στο κεφ. 11 “ένας δυνατός βασιλιάς... της Ελλάδας (ο Αλέξανδρος)... θα εξουσιάζει με μεγάλη δύναμη” αλλά “η βασιλεία του θα συντριφτεί, και θα διαιρεθεί στους τέσσερις ανέμους του ουρανού” Δανιήλ 11:2-4. Από αυτή την διαίρεση σηκώθηκε “ο βασιλιάς του βορρά” και “ο βασιλιάς του νότου”, τα εχθρικά βασίλεια στη Συρία και στην Αίγυπτο, τα οποία πολέμησαν μεταξύ τους για 200 χρόνια (Δανιήλ 11:5-15).
Συνεπώς ένα κύριο χαρακτηριστικό της Ελληνικής Αυτοκρατορίας (και των Ελλήνων γενικά από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα)[6] είναι η διαίρεση σε εχθρικά στρατόπεδα μέσα στα πλαίσια του κοινού πολιτισμού και της υποκείμενης ταυτότητας. Και πραγματικά αυτό είναι ένα κύριο χαρακτηριστικό του θηρίου από τη θάλασσα (της Καθολική Εκκλησία). Από τότε που κατέστη η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, σημειώθηκαν διαμάχες μεταξύ των πατριαρχείων, οι οποίες πολλές φορές οδήγησαν μέχρι και στον θάνατο. Η Εκκλησία τελικά χωρίστηκε στην Ανατολική Ορθόδοξη και τη Ρωμαϊκή Καθολική, με πικρές κατηγορίες, έχθρες, ακόμα και στρατιωτικές επεμβάσεις, αλλά σε όλο αυτό το διάστημα και οι δυο μεριές συνέχισαν να θεωρούν ότι αποτελούν αποξενωμένα μέλη του ίδιου σώματος και πως έχουν σχεδόν τα ίδια δόγματα και διδασκαλίες.
Επιπλέον, η εικόνα του Δανιήλ 2 με τα σιδερένια δάχτυλα κολλημένα με πηλό απεικονίζουν πιστά την Ευρωπαϊκή Καθολική Αυτοκρατορία, της οποίας οι άνθρωποι σύμφωνα με την προφητεία “δεν θα είναι κολλημένοι ο ένας μαζί με τον άλλον” Δανιήλ 2:43. Τα αυτόνομα ευρωπαϊκά κράτη πολεμάνε συνέχεια μεταξύ τους, αν και συνδέονται από την κοινή Καθολική πίστη.
Καθένα από τα τέσσερα κεφάλια της λεοπάρδαλης απεικονίζει ένα χαρακτηριστικό των ελληνιστικών βασιλείων, το οποίο αποτελεί επίσης ένα χαρακτηριστικό της παπικής “αυτοκρατορίας” του Μεσαίωνα. Ένα κύρο χαρακτηριστικό του ελληνισμού ήταν η πολυθεΐα. Όλοι οι παγανιστικοί πολιτισμοί είχαν πολλούς θεούς, αλλά οι Έλληνες είχαν το πιο ανεπτυγμένο σύστημα παγανιστικής μυθολογίας—οι δώδεκα θεούς και θέες του Ολύμπου μαζί με τους μυριάδες δευτερεύοντες θεούς εμπλέκονταν σε όλα τα θέματα της καθημερινής ζωής των ανθρώπων. Η Ελληνική μυθολογία εξιστορούσε τις περίπλοκες λεπτομέρειες των προελεύσεων και πράξεων τους, και τα ελληνικά έργα τέχνης (ιδιαίτερα η γλυπτική), επικεντρώνονταν στις απεικονίσεις αυτών των θεών.
Παρόμοια, κατά τους πρώτους αιώνες η Ρωμαϊκή Εκκλησία ενστερνίστηκε τη λατρεία των αγίων. Προσευχές και λειτουργίες προσφέρθηκαν σε αυτούς, καθώς οι πιστοί επιζητούσαν την επέμβασή τους στα προβλήματα και στις υποθέσεις τους. Όπως οι ελληνικοί θεοί, οι διάφοροι άγιοι είχαν τις ειδικότητες τους (π. χ. ο άγιος Χριστόφορος, ο προστάτης άγιος των ταξιδιωτών). Χιλιάδες βιβλία καταχώριζαν τα γεγονότα και τις πράξεις τους, θρύλοι αναπτύχθηκαν σχετικά με τα θαύματά τους και εκκλησίες στολίστηκαν αφειδώς με έργα τέχνης και αγάλματα που τους απεικόνιζαν.
Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό των ελληνιστικών βασιλείων ήταν η φιλοσοφία, από πνευματώδεις φιλοσόφους, όπως ήταν ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, η οποία έγινε το φιλοσοφικό θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού. Μολονότι οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης χρησιμοποίησαν κάποια ελληνική φιλοσοφική ορολογία (π. χ. ο Λόγος στο Ιων. 1), η διαρχική ελληνική αντίληψη περί ενός φθαρτού σώματος απέναντι σε ένα αγνό αθάνατο πνεύμα ερχόταν σε έντονη αντίθεση με την Εβραϊκή αντίληψη περί Θεού (ο οποίος ένωσε ύλη και πνεύμα, για να δημιουργήσει την ανθρώπινη ψυχή), και την αντίληψη περί της ανάστασης του σώματος. Ωστόσο, ακόμα και πριν από τον Χριστό ο Φίλωνας από την Αλεξάνδρεια προσπάθησε διαμέσου της αλληγορικής μεθόδου να εναρμονίσει την Εβραϊκή (και μετέπειτα Χριστιανική) σκέψη με την Ελληνική φιλοσοφία. Αυτή την προσπάθεια συνέχισαν με το έργο τους πολλοί συγγραφείς, όπως ο Μάρτυρας Ιουστίνος, ο Κλήμεντας ο Αλεξανδρεύς, ο Ωριγένης και οι Πατέρες της Καππαδοκίας,[7] οι οποίοι κατάφεραν να συνδυάσουν τις Εβραϊκές/ πρωτο-Χριστιανικές αντιλήψεις περί Θεού, Χριστού και ανθρώπου με την Ελληνική φιλοσοφία του Πλάτωνα και των στωικών. Αυτή η σύνθεση έμελλε να θέσει τις θεολογικές βάσεις της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Το πιο αξιοσημείωτο αποτέλεσμα ήταν το δόγμα περί αθανασίας της ψυχής, η οποία γινόταν αντιληπτή ως το αγνό, άυλο μέρος του ανθρώπου και ξεχωριστή από το σώμα. Αλλά, αν ο άνθρωπος έχει μια αθάνατη ψυχή, απαιτείται να υπάρχει και ένας αιώνιος προορισμός μετά από το θάνατο του σώματος, συμπεριλαμβανομένων αυτών των ατόμων που έχουν απορρίψει τον Χριστό. Αυτό το δόγμα με τη σειρά του οδήγησε στη θεωρία μιας κόλασης αιώνιων βασανιστηρίων. Το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο η διαστρέβλωση της εικόνας του Θεού, αλλά άνοιξε επίσης την πόρτα για τα βασανιστήρια και τις κακοποιήσεις του Μεσαίωνα. Αν ο Θεός βασανίζει τους αιρετικούς για μια αιωνιότητα χωρίς καμία πιθανότητα απόδρασης, δεν θα πρέπει και η Εκκλησία να ξεκινήσει το βασανιστήριο τώρα, που υπάρχει ακόμη πιθανότητα της μετάνοιας;
Επιπλέον, η Ελληνική αντίληψη της αντιπαράθεσης της αγνής ψυχής ή πνεύματος με τον φθαρτό υλικό κόσμο οδήγησε στο σύστημα του μοναχισμού· χιλιάδες μοναχοί και μοναχές επιζητούσαν την απομάκρυνση από τον κόσμο και την ένταξη στην αγνή και άγια ατμόσφαιρα του μοναστηριού. Μάλιστα κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ο μοναχισμός ήταν το κύριο εργαλείο του παπισμού, για να ασκεί έλεγχο πάνω στις μάζες.
Ένα τρίτο χαρακτηριστικό της Ελληνικής Αυτοκρατορίας ήταν ο Ελληνισμός και η πολιτισμική διείσδυσή του σε όλο το πλάτος της Μεσογείου μέχρι την Ινδία. Σε αντίθεση με προηγούμενες αυτοκρατορίες, οι οποίες κατέλαβαν χώρες με σκοπό να εκμεταλλευτούν τους κατακτημένους, αλλά άφησαν τον τοπικό πολιτισμό άθικτο, η ελληνική γλώσσα, η αρχιτεκτονική, η φιλοσοφία και ο πολιτισμός εισέβαλαν και ενσωματώθηκαν με πολιτισμικά στοιχεία των κατακτημένων χωρών και τελικά επικράτησαν. Ακόμα όταν τα διαιρεμένα ελληνιστικά βασίλεια κατακτήθηκαν από τους Ρωμαίους, ο προχωρημένος πολιτισμός τους συνέχισε να επικρατεί, μορφώνοντας και μεταμορφώνοντας τον υποδεέστερο πολιτισμό των Ρωμαίων.
Παρομοίως, η Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία ανέπτυξε έναν καθολικό πολιτισμό που επικράτησε, όπου κυριάρχησε ο ρωμαιοκαθολικισμός. Οι καθολικές γιορτές όπως τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και οι γιορτές των Αγίων αντικατέστησαν τις τοπικές γιορτές, και η Εκκλησία όρισε ακόμα το εβδομαδιαίο πρόγραμμα της βρώσης, της νηστείας και της ανάπαυσης. Οι νόμοι της Εκκλησίας έγιναν νόμοι του κράτους. Η Εκκλησία και οι δραστηριότητες της ήταν στο κέντρο της κοινωνικής ζωής, ενώ οι ιερείς και οι μοναχοί εντάσσονταν στους πιο σημαντικούς ανθρώπους μέσα στην κοινωνία.
Σε αντίθεση με τις προηγούμενες αυτοκρατορίες, όπως η Βαβυλωνιακή και η Περσική, η Ελληνική Αυτοκρατορία δεν εξαφανίστηκε, όταν νικήθηκε από τους Ρωμαίους. Μέσω του δεσπόζοντος και προχωρημένου ελληνιστικού πολιτισμού η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επηρεάστηκε βαθιά από τους Έλληνες. Αυτό ίσχυσε ιδιαίτερα στην ανατολή μετά από την μετεγκατάσταση της πρωτεύουσας στην Κωνσταντινούπολη, και με την πτώση της Ρώμης η Ελληνική Αυτοκρατορία ουσιαστικά αναστήθηκε και συνέχισε για άλλα 1000 χρόνια ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ένα τέταρτο χαρακτηριστικό του θηρίου ήταν το Ελληνικό/Βυζαντινό μοντέλο του Χριστιανισμού.
Το Κύριο χαρακτηριστικό του βυζαντινού Χριστιανισμού ήταν η ένωση του κράτους και της Εκκλησίας. Αρχίζοντας με τον Κωνσταντίνο στην αρχή του τέταρτου αιώνα ο αυτοκράτορας ενεπλάκη ενεργά στα θέματα της Εκκλησίας. Συντάχθηκαν νόμοι, οι οποίοι χορηγούσαν ιδιαίτερα προνομία στην επίσημη Εκκλησία, ενώ οι υπέρμαχοι των αντίθετων απόψεων εκδιώκονταν ή θανατώνονταν. “Ο Ιουστινιανός, περισσότερο από τους άλλους βυζαντινούς αυτοκράτορες, πέτυχε να καταστήσει τον εαυτό του ως αρχηγός της Εκκλησίας... η Εκκλησία έγινε σχεδόν ένα τμήμα του κράτος”.[8] Ο παπισμός ακολούθησε την ίδια πολιτική στους αιώνες της κυριαρχίας του, και για ακόμη περισσότερο διάστημα: αντί να αποτελεί η Εκκλησία ένα τμήμα του κράτους, το κράτος έγινε εκτελεστικό όργανο της Εκκλησίας.
Για να συνοψίσουμε, “το θηρίο που είδε (ο Ιωάννης) ήταν όμοιο με λεοπάρδαλη”, τη λεοπάρδαλη του Δανιήλ 7, με τα τέσσερα κεφάλια, τα οποία συμβόλιζαν τα τέσσερα κύρια χαρακτηριστικά της Ελληνικής Αυτοκρατορίας: την ισχυρή επιρροή από την πολυθεία, το δογματικό θεμέλιο από την Ελληνική φιλοσοφία, την πολιτισμική διείσδυση και την ένωση της Εκκλησίας και του κράτους.

ΠΟΔΙΑ ΣΑΝ ΑΡΚΟΥΔΑ

Το θηρίο από τη θάλασσα είχε πόδια σαν αρκούδα. Σε Δανιήλ 7 η αρκούδα συμβολίζει την Περσική Αυτοκρατορία. Το κύριο χαρακτηριστικό ήταν η πολύ οργανωμένη διοίκηση και οι αναλλοίωτοι νόμοι της, χαρακτηριστικά επίσης της Ρωμαϊκής Εκκλησίας.
Ένα άλλο εμφανές χαρακτηριστικό του Θηρίου από τη θάλασσα ήταν ότι “τα πόδια του (ήταν) σαν αρκούδα”. Τα πόδια της αρκούδας είναι τα μέσα με τα οποία μετέρχεται τη μεγάλη δύναμή της, για να γραπώνει το θήραμα ή να κατασπαράσσει τον εχθρό.[9] Στην πολιτική τομέα αυτό αντιστοιχεί στη διοικητική ή εκτελεστική δύναμή. Συνεπώς, η εκτελεστική δύναμη του θηρίου από τη θάλασσα είναι σαν αρκούδα, η οποία στο Δανιήλ 7 συμβολίζει την Περσική Αυτοκρατορία. Η δύναμη της Περσίας (όπως απεικονίζεται στο Βιβλίο της Εσθήρ, που μας παρχει τις περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το περσικό σύστημα διακυβέρνησης) εντοπίζεται στο υψηλό επίπεδο της διοικητικής της οργάνωσης[10] και στη μονιμότητα των νόμων της.[11]
Η διοικητική δομή της Ρωμαϊκής Καθολικής Εκκλησίας άρχισε να αναπτύσσεται κατά τον δεύτερο αιώνα.[12] Πριν από τότε, στην Εκκλησία των πρώτων αιώνων, κάθε μέλος αναμενόταν να προσφέρει κάτι στην λατρεία της Εκκλησίας, και οι τοπικοί πρεσβύτεροι και διάκονοι που είχαν διοριστεί παρείχαν διοικητικές και διευθυντικές υπηρεσίες.[13] Ο Ιησούς ο ίδιος πρόσταξε να μην ασκηθεί δικτατορική εξουσία από τους ηγέτες της Εκκλησίας—“Ξέρετε ότι οι άρχοντες των εθνών τα κατακυριεύουν και οι μεγάλοι τα κατεξουσιάζουν· όμως, δεν θα είναι έτσι ανάμεσά σας· αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, ας είναι υπηρέτης σας” Ματθαίου 20:25,26. Αλλά μέχρι τον δεύτερο αιώνα η τοπική αρχηγία είχε μετατραπεί σε ένα σύστημα ιεραρχικής ηγεσίας με έναν περιφερειακό επίσκοπο. Αυτό το σύστημα εξελίχτηκε κατά τη διάρκεια των αιώνων σε ένα περίπλοκο σύστημα κανονικού δικαίου με τον Πάπα ως κεφαλή μιας πολύ οργανωμένης και αυστηρά ελεγχόμενης ιεραρχίας, η οποία μπορούσε με αυτό τον τρόπο να ασκεί αποτελεσματικά και θρησκευτική και πολιτική εξουσία σε όλο τον χριστιανικό κόσμο.
Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του Περσικού συστήματος ήταν ότι οι νόμοι τους θεωρήθηκαν αλάθητοι και αμετάβλητοι, ιδιαίτερα όταν είχαν σραγιστεί από τον βασιλιά.[14] Παρομοίως, η Καθολική Εκκλησία θεωρεί ότι οι αποφάσεις και οι κανόνες που διατυπώθηκαν στις Οικουμενικές Συνόδους είναι αλάθητες, και πραγματικά, μια από τις κύριες διδασκαλίες είναι ότι η Εκκλησία, αφού είναι το σώμα του Χριστού, δεν μπορεί να σφάλλει. Επιπλέον, “οι Ρωμαιο-Καθολικοί πιστεύουν ότι ο Πάπας είναι αλάθητος σε θέματα της πίστης και ηθικής. Αυτό σημαίνει ότι πιστεύουν πως ο Πάπας δεν μπορεί να διαπράττει σφάλμα, όταν μιλάει, λόγω του αξιώματός του”.[15]
Για να συνοψίσουμε, το πέμπτο “κεφάλι¨(χαρακτηριστικό) του θηρίου είναι η διοικητική δύναμη και οι αμετάβλητοι νόμοι, που συμβολίζονταν από “τα πόδια σαν αρκούδα”.

ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΛΙΟΝΤΑΡΙΟΥ

Το θηρίο από την θάλασσα είχε “στόμα λιονταριού”. Το λιοντάρι συμβόλιζε την Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία, η οποία χαρακτηριζόταν από μαγικές λειτουργίες και αντικείμενα. Αυτό μοιάζει με τα μυστήρια, τις λειτουργίες και τα θαυματουργά λείψανα της Ρωμαϊκής Καθολικής θρησκείας.
Το θηρίο είχε επίσης ένα στόμα “σαν στόμα λιονταριού”. Στο Δανιήλ 7 το λιοντάρι συμβολίζει τη Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία. Το στόμα είναι το όργανο του σώματος που μιλάει, και σύμφωνα με το Δανιήλ 2, εκείνοι που μιλούσαν στους Βαβυλώνιους σχετικά με τα θρησκευτικά θέματα, δηλ. το φερέφωνο της θρησκείας τους, ήταν “οι μάγοι, οι επαοιδοί και οι μάντεις”.[16] “Ο Ηρόδοτος, ο ιστορικός και παγκόσμιος ταξιδιώτης είδε τη θρησκεία του μυστήριου και τις λειτουργίες της σε πολλές χώρες και αναφέρει πως η Βαβυλώνα ήταν η πρωτόγονη πηγή από την οποία ξεχύθηκε κάθε σύστημα ειδωλολατρίας”.[17] Η θρησκεία της Βαβυλώνας χαρακτηριζόταν από την ανεπτυγμένη μαγεία.
Είναι εκπληκτικό πως οι μαγικές τελετουργίες μοιάζουν με τις λειτουργίες της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. “Για να εκτελέσει περισσότερη μαγεία, ο μάγος τραγουδάει ή μιλάει ιδιαίτερα λόγια σε μια ορισμένη σειρά. Αυτές οι μαγικές λέξεις ονομάζονταν ξόρκια ή μαγικές επωδές. Κάποια ξόρκια αποτελούν προσευχές σε δαίμονες, σε πνεύματα ή σε άλλες υπερφυσικές δυνάμεις. Μαγικές κινήσεις συνοδεύουν τα λόγια, όταν εκτελούν τέτοια μαγεία. Μαγικά αντικείμενα έχουν δήθεν υπερφυσική δύναμη”.[18]
Οι Καθολικές λειτουργίες χρησιμοποιούν τέτοια ιδιαίτερα, τελετουργικά λόγια για να “δημιουργηθεί” η σάρκα και το αίμα του Χριστού. Αν και δεν υπάρχουν ανιχνεύσιμες αλλαγές στο ψωμί και στο κρασί, οι Καθολικοί θεολόγοι επιμένουν ότι κάθε Θεία Κοινωνία αποτελεί την ανανέωση της θυσίας του Χριστού, και ότι “ο ολόκληρος Χριστός, σάρκα και αίμα, σώμα και ψυχή, είναι πραγματικά παρών”.[19] Θεωρείται ότι η βρώση και η πόση αυτών είναι πραγματικά η μετάληψη της σωτηρίας. Αυτή η πράξη είναι το κεντρικό στοιχείο της Καθολικής θρησκείας.
Επιπλέον, θαυματουργικές δυνάμεις αποδίδονται στις εικόνες και στα λείψανα όπως π. χ. στα κόκαλα ή τα ρούχα των αγίων, στα κομμάτια από “τον Τίμιο Σταυρό” κτλ., και στους άγιους τόπους, οι οποίους αποτελούν προορισμούς για τους προσκυνητές. Οι ιερείς, μοναχοί και μοναχές που ιερουργούν και διαχειρίζονται τα “μυστήρια”, έχουν ανάλογο ρόλο με τους ιερείς των αρχαίων μυστηριακών θρησκειών.
Το έκτο κεφάλι (χαρακτηριστικό) του θηρίου από την θάλασσα είναι η τελετουργική μαγεία, που συμβολίζεται από “το στόμα λιονταριού”.

ΔΕΚΑ ΚΕΡΑΤΑ

Τα δέκα κέρατα του θηρίου από την θάλασσα παραλληλίζονται με τα δέκα κέρατα του τέταρτου θηρίου του Δανιήλ 7, το οποίο συμβολίζει την Ρώμη. Τα κέρατα συμβολίζουν τις στρατιωτικές δυνάμεις των Ευρωπαϊκών χώρων που επέβαλλαν το πρόγραμμα της Ρωμαϊκής Εκκλησίας.
Το θηρίο από την θάλασσα είχε “δέκα κέρατα”. Στο Δανιήλ 7 ο προφήτης είδε “ένα τέταρτο θηρίο, τρομερό και καταπληκτικό, και υπερβολικά ισχυρό· και είχε μεγάλα σιδερένια δόντια· κατέτρωγε και κατασύντριβε, και καταπατούσε το υπόλοιπο με τα πόδια του... και είχε δέκα κέρατα” Δανιήλ 7:7. Αυτό το θηρίο συμβολίζει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία χαρακτηρίστηκε από την ισχυρή και σκληρόκαρδη στρατιωτική δύναμη. Οι πολύ οργανωμένες Ρωμαϊκές λεγεώνες, με τα προχωρημένα στρατηγικά σχέδια, οπλοστάσια και το ανεπτυγμένο σύστημα δρόμων μπορούσαν να αντιδρούν γρήγορα, για να καταπνίξουν κάθε επανάσταση ή αντίσταση.
Ο παπισμός ήταν ο διάδοχος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στη δυτική Ευρώπη. Μολονότι η Εκκλησία δεν είχε πάντα δικό της στρατό, άσκησε έλεγχο στους στρατούς των χώρων που ήταν υπό την κυριαρχία της. Έτσι οι Φράγκοι και μετά η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Ισπανία έγιναν τα όπλα της Εκκλησίας. Έτσι τα δέκα κέρατα είναι οι χώρες της Ευρώπης, οι οποίες έθεταν τους στρατούς τους στην υπηρεσία της παπικής εκκλησίας, για να τη διευκολύνουν στην άσκηση της πολιτικής της.
Το έβδομο κεφάλι του θηρίου από την θάλασσα είναι η στρατιωτική δύναμη του παπισμού, την οποία διαθέτει μέσω των χώρων της Ευρώπης που ήταν υπό την εξουσία της, και συμβολίζεται από τα δέκα κέρατα

13:3 Η ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΠΛΗΓΗ

Η προφητεία δείχνει ότι το θηρίο από τη θάλασσα θα υποστεί μια “θανατηφόρα πληγή”. Η Ρωμαϊκή Εκκλησία μάζεψε Ευρωπαίους στρατιωτικούς συμμάχους από τον έκτο αιώνα και έφτασε στο απόγειο της δύναμής της στον Μεσαίωνα, αλλά μετά άρχισε να χάνει βαθμιαία την επιρροή, ιδιαίτερα από την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση και εντεύθεν. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για την θανατηφόρα πληγή που επήλθε στην Ρωμαϊκή Εκκλησία κατά την Γαλλική Επανάσταση.
Το έβδομο κεφάλι ήταν εκείνο που έπαθε τη θανατηφόρα πληγή. “Και είδα ένα από τα κεφάλια του σαν να ήταν πληγωμένο θανατηφόρα· και η θανατηφόρα πληγή του θεραπεύτηκε· και θαύμασε ολόκληρη η γη, που ήταν πίσω από το θηρίο. Και προσκνησαν τον δράκοντα, που έδωσε εξουσία στο θηρίο, και προσκύνησαν το θηρίο, λέγοντας: Ποιος είναι όμοιος με το θηρίο; Ποιος μπορεί να πολεμήσει μαζί του; Αποκάλυψη 13:3.
Η εκκλησία άρχισε την πορεία της υφιστάμενη διωγμούς—πρώτα από τον Νέρωνα στα 64 μ. Χ. και στη συνέχεια υπέφερε από τους γενικούς διωγμούς κατά των Ιουδαίων. Καθώς με δυσκολία διακρίνονταν οι Χριστιανοί από τους Εβραίους, οι Χριστιανοί έγιναν το μαύρο πρόβατο για τις μάζες και υφίσταντο με την πρώτη ευκαιρία διωγμούς για την “αθεϊστική” άρνησή τους να λατρεύουν τους Ρωμαϊκούς θεούς και την “αναρχική” άρνησή τους να θυσιάσουν προς τιμήν του αυτοκράτορα.
Όταν ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη Ρωμαϊκή θρησκεία κατά τον τέταρτο αιώνα, η Εκκλησία της Ρώμης απολάμβανε πλέον την κρατική προστασία. Ωστόσο, μέχρι τον πέμπτο αιώνα η δυτική αυτοκρατορία είχε διαλυθεί και η Κωνσταντινούπολη ήταν πολύ μακριά, για να παράσχει αποτελεσματική προστασία από τα βαρβαρικά φύλα, τα οποία πρόσκεινταν στον Άρειο και τις θεωρίες του.[20] Στα 476 ο τελευταίος Ρωμαίος αυτοκράτορας καθαιρέθηκε και ο Οδόακρος, ένας αιρετικός, κυριάρχησε στην Ρώμη. Αυτό περιόρισε κατά πολύ την πολιτική επιρροή της Καθολικής Εκκλησίας. Αλλά στα 496 ο Κλόβις, ο βασιλιάς των Φράγκων, προσηλυτίστηκε στην Ρωμαϊκή Καθολική θρησκεία και οι Φράγκοι έγιναν οι στρατιωτικοί προστάτες της εκκλησίας. Οι Αρειανές φυλές[21] εκδιώχθηκαν από την Ρώμη και τελικά είτε εξοντώθηκαν είτε αναγκάστηκαν να απορρίψουν τον αρειανισμό.
Εν τω μεταξύ η ανατολικ αυτοκατορία, μετά από μια περίοδο παρακμής, ανέκτησε τις δυνάμεις της πάλι με τη βασιλεία του λαμπρού αυτοκράτορα Ιουστινιανού και έσπευσε να συνδράμει την Ρωμαϊκή Εκκλησία, διώχνοντας τους Οστρογότθους από την Ρώμη στα 538 μ. Χ. Η Καθολική Εκκλησία τώρα ήταν ελεύθερη να επεκταθεί ταχύτατα, και μέχρι τον όγδοο αιώνα κυριάρχησε σχεδόν σ’ όλη την Ευρώπη. Στα 800 μ. Χ. ο Πάπας Λέων Γ΄ έστεψε τον Καρλομάγνο, βασιλιά των Φράγκων, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, καθιερώνοντας την αρχή ότι η Εκκλησία είχε εξουσία πάνω από το κράτος. Η Εκκλησία έφτασε στην ακμή της κυριαρχίας της στον 13^ο αιώνα, και η ίδρυση της Ιεράς Εξέτασης στα 1231 μ. Χ. έδωσε τρόπο να εκριζωθούν όλοι οι θύλακες αντίστασης.
Η “θανατηφόρα πληγή” δεν ήταν ένα συγκεκριμένο γεγονός, αλλά μάλλον μια σειρά δυσκολιών και ατυχών γεγονότων για τον παπισμό. Τα πιο μεγάλα κτυπήματα έγιναν με την Γαλλική Επανάσταση, όταν ο πρόμαχος της Καθολικής Εκκλησίας στράφηκε εναντίον της και έγινε ο χειρότερος εχθρός της.

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η Γαλλία ήταν ένας βασικός υποστηρικτής του παπισμού, αλλά κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης ο λαός της Γαλλίας στράφηκε εναντίον της Εκκλησίας. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης έστειλε τον Γαλλικό στρατό στην Ιταλία και συνέλαβε τον Πάπα στα 1798, ένα γεγονός που ήταν η επιτομή της “θανατηφόρας πληγής”, την οποία υπέστη ο παπισμός κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης και στα χρόνια μετά.

Η Γαλλία, μάλλον περισσότερο από τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, ενσάρκωνε την αρχή της ένωσης της Εκκλησίας και του Κράτους. Οι αρχές της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης στην Γερμανία παρουσιάστηκαν έντονα και στην Γαλλία από Μεταρρυθμιστές όπως ο Λαφεβέρ, Φάρελ, Μπερκουίν και ιδιαίτερα τον Ιωάννη Καλβίνο· οι οπαδοί τους ονομάστηκαν Χιούγενοτς. Οι Χιούγκενοτς υπέστησαν σκληρούς διωγμούς από μια σειρά βασιλιάδων, οι οποίοι υποκινήθηκαν από τον Κλήρο του Καθολικού κατεστημένου. Το μακελειό της ημέρας του Αγίου Βαρθολομαίου ήταν μόνο μια από τις πολλές ωμότητες με αποτέλεσμα τη φυγή εκατό χιλιάδων μεταρρυθμιστών από την Γαλλία. Ο λαός που παρέμενε πίσω υφίσταντο το μεγάλο βάρος του πολυτελούς τρόπου ζωής της Αριστοκρατίας και του Κλήρου, οι οποίοι απαλλάσσονταν από τη φορολογία.
Μετά από αιώνες θυμού και απόγνωσης ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση, όταν ο λαός στράφηκε εναντίον των καταπιεστών, σφάζοντας χιλιάδες αριστοκρατών και ιερέων.[22] Οι εκκλησίες βεβηλώθηκαν και “η Θεά της Λογικής και της Ελευθερίας” έγινε η θρησκεία της επανάστασης.[23]
Εν τω μεταξύ η Γαλλία βρισκόταν σε πόλεμο με τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, με το στρατό να βρίσκεται υπό την ηγεσία των εξαίρετων στρατηγών του Ναπολέοντα. Η Ρωμαϊκή Εκκλησία, με τις παπικές κτήσεις (περιοχές) της στην Ιταλία, ήταν ένας στόχος για κατάκτηση. Μέχρι το 1797 όλη η βόρεια Ιταλία, συμπεριλαμβανομένων των παπικών περιοχών, είχαν πλέον κατακτηθεί. Η Επαναστατική Επιτροπή, η οποία κυβερνούσε την Γαλλία, έστειλε την εξής επιστολή στον Ναπολέοντα: “Η Ρωμαϊκή θρησκεία πάντα θα είναι ο άσπονδος εχθρός της Δημοκρατίας, πρώτον εξαιτίας της φύσης της, και επίσης επειδή οι οπαδοί της δεν θα συγχωρήσουν ποτέ τα χτυπήματα που αυτή υπέστη από την Δημοκρατία... Η επιτροπή ζητάει να κάνεις ότι μπορείς, χωρίς να αναζωπυρώνεις τον φανατισμό, για να καταστρέψεις το παπικό κράτος”.[24]
Η ευκαιρία παρουσιάστηκε τον επόμενο χρόνο. “Ο Γαλλικός στρατηγός Ντουφό πυροβολήθηκε και θανατώθηκε, και ως εκ τούτου οι Γάλλοι κατέκτησαν τη Ρώμη στις 10 Φεβρουαρίου του 1798, κηρύσσοντας τη Ρωμαϊκή Δημοκρατίας. Αφού ο Πάπας (Πίος Στ΄) αρνήθηκε να υποταχθεί, τον απομάκρυναν βίαια από τη Ρώμη.”[25] Παρόλο που ήταν σοβαρά άρρωστος, τον μετέφεραν με τη βία από μια πόλη στην άλλη, μέχρι που τελικά πέθανε στην Βάλενς της Γαλλίας στα 1799, ένας γεγονός που εκπλήρωσε δραματικά την προφητεία: “Όποιος φέρνει σε αιχμαλωσία, θα πάει σε αιχμαλωσία” Αποκάλυψη 13:10.

Η σύλληψη και η απέλαση του Πάπα στα 1798 δεν ήταν το πρώτο ούτε το τελευταίο από μια σειρά χτυπημάτων που υπέστη η Ρωμαϊκή εκκλησία,[26] αλλά η δραματική απώλεια της κεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας συμβολίζει τη “θανατηφόρα πληγή” που προειπώθηκε στην Αποκάλυψη 13. Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτό έγινε ακριβώς 1260 χρόνια μετά από το 538 μ. Χ., τη χρονολογία κατά την οποία οι βάρβαροι εκδιώχθηκαν από την Ρώμη, και έτσι αποτελεί όχι μόνο μια εντυπωσιακή εκπλήρωση της προφητείας, αλλά και ένα σπουδαίο ορόσημο στην πορεία των έσχατων γεγονότων, όπως θα δούμε, καθώς θα μελετούμε το “άλλο θηρίο να ανεβαίνει από τη γη” Αποκάλυψη 13:11.

Η ΠΛΗΓΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΚΕ

“Η θανατηφόρα πληγή θεραπεύτηκε”. Η Καθολική Εκκλησία ανέκτησε την πολιτική της δύναμη κατά τη διάρκεια του 19^ου και του 20^ου αιώνα. Το γεγονός ότι η πληγή θεραπεύτηκε αποδείχτηκε με εντυπωσιακό τρόπο με “την ιερά συμμαχία” των Η.Π.Α. και του Πάπα, η οποία γκρέμισε τον κομμουνισμό, πρώτα στην Πολωνία και μετά σε όλο το κομμουνιστικό κόσμο.
“Και είδα ένα από τα κεφάλια του σαν να ήταν πληγωμένο θανατηφόρα· και η θανατηφόρα πληγή του θεραπεύτηκε· και θαύμασε ολόκληρη η γη, που ήταν πίσω από το θηρίο” Αποκάλυψη 13:3. “Και έκανε τη γη κι εκείνους που κατοικούν σ’ αυτή να προσκυνήσουν το πρώτο θηρίο, του οποίου η θανατηφόρα πληγή θεραπεύθηκε” Αποκάλυψη 13:12. “Και πλανούσε αυτούς που κατοικούσαν επάνω στη γη, εξαιτίας των σημείων που του δόθηκαν να κάνει μπροστά στο θηρίο... που έχει την πληγή της μάχαιρας, και έζησε” Αποκάλυψη 13:4.
Η πολιτική και στρατιωτική κεφαλή της Καθολικής Εκκλησίας βλάφτηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια του 18^ου και 19^ου αιώνα. Είναι μάλιστα αξιοσημείωτο πως αυτό συνέπεσε με την ακμή της αληθινής Εκκλησίας του Θεού (εποχή της Φιλαδέλφειας, βλέπε κεφ. 3). Ωστόσο, “η πληγή θεραπεύτηκε”—η Ρωμαϊκή Εκκλησία ξανακέρδισε την πολιτική και στρατιωτική δύναμή της. Αυτό ξεκίνησε ακόμη και κατά τη διάρκεια των χτυπημάτων που υπέστη. “Ακόμα και κατά τα χρόνια που ο Ναπολέων κακοποιούσε τον Πίο Ζ΄ και τον κρατούσε στην φυλακή, ο Καθολικισμός ξαναζωντάνεψε και εξαπλώθηκε μέρα με τη μέρα. Αρκετά θρησκευτικά εκκλησιάσματα αυξήθηκαν γρήγορα”.[27] Μια κρίσιμη καμπή σημειώθηκε στα 1929, όταν ο Μπενίτο Μουσολίνι, ο δικτάτορας της Ιταλίας, υπέγραψε μια συμφωνία με την οποία παρείχε στον Πάπα πλήρη εξουσία στην πολιτεία του Βατικανού. Από τότε η Καθολική Εκκλησία έγινε πια μια διεθνής πολιτική οντότητα, μια ιδιότητα που είχε χάσει στα 1870, όταν οι Παπικές Περιοχές ενσωματώθηκαν στην Ιταλία, και ο Πάπας έγινε “φυλακισμένος στο Βατικάνο”. Κατά τη διάρκεια του 20^ου αιώνα η επιρροή και η φήμη του παπισμού αυξήθηκε γρήγορα, ιδιαίτερα με την βοήθεια του Δευτέρου Συμβουλίου του Βατικανού (1962-1965). Αυτή η επιρροή αναγνωρίστηκε, όταν ο πρόεδρος της Αμερικής Ρόναλντ Ρήγκαν διόρισε πρεσβευτή στην πόλη του Βατικανού στα 1984.
Μια από τις πιο εκπληκτικές αποδείξεις ότι η θανατηφόρα πληγή έχει θεραπευτεί φαίνεται από την πτώση του κομμουνισμού εξαιτίας των ενεργειών του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄. Στα 1978 ο καρδινάλιος Wojtyla εκλέχθηκε Πάπας και ήταν ο πρώτος μη-Ιταλός Πάπας μετά από 455 χρόνια. Μέσα σε έναν χρόνο από την εκλογή του αυτός έκανε μια δραματική επίσκεψη στην Πολωνία, την πατρίδα του. Ένας μαθητής, περιγράφοντας την απήχηση, είπε τα εξής: “Για πρώτη φορά μετά από δεκαετες κομμουνισμού είδαμε ο ένας τον άλλο, και βλέπαμε ότι είμαστε ενωμένοι· υπήρχαν εκατομμύρια άλλοι ακριβώς όπως εμείς. Ανακαλύψαμε την κοινότητα, την ενότητα και τη δύναμη”. Η επίσκεψη ήταν η αρχή του κινήματος “της ενότητας”. Ο Ιωάννης Παύλος μπορούσε πλέον να πολεμήσει σε παγκόσμιο επίπεδο, και το Βατικανό έγινε ένα κέντρο αντι-κομμουνιστικής δράσης.[28]
Το κίνημα της Ενότητας αντιμετώπισε σκληρά μέτρα εναντίον του στην Πολωνία στα 1982, καθώς ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β είχε μια μυστική συνάντηση με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ronald Reagan στο Βατικανό. Και οι δυο τους ήταν πεπεισμένοι ότι μια ελεύθερη, μη-κομμουνιστική Πολωνία “θα ήταν ένα μαχαίρι στην καρδιά της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας· αν γινόταν δημοκρατία, οι άλλοι ανατολικές Ευρωπαϊκές χώρες θα ακολουθούσαν. Πολλοί τόνοι εξοπλισμών εισήχθησαν στην Πολωνία μέσα από διόδους που ανοίχθηκαν από ιερείς με τη σύμπραξη Αμερικανών πρακτόρων. Δόθηκαν χρήματα από τους πόρους της CIA, των δυτικών συνδικαλιστικών οργανώσεων και των μυστικών λογαριασμών του Βατικανού”.[29] “Η ανεπίσημη, μυστική συμμαχία μεταξύ του Πάπα και της κυβέρνησης του Ρόναλντ Ρήγκαν επιτάχυνε την πιο βαθιά πολιτική αλλαγή του αιώνα. Και ο διευθυντής της CIA και ο Reagan πίστευαν ότι υπήρχε μια τρίτη υπερδύναμη στον κόσμο—το μόλις είκοσι οικοδομικών τετραγώνων Βατικανό—και ότι ο μονάρχης του, ο Ιωάννης Παύλος, είχε στη διάθεσή του ένα αξιοσημείωτο οπλοστάσιο μη συμβατικών όπλων, τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν το αποφασιστικό κριτήριο για την έκβαση του ψυχρού πολέμου... από τότε ο Πάπας λάμβανε κάθε σχετικό απόκομμα με πληροφορίες που είχε η CIA, όχι μόνο σχετικά με τον Πολωνία, αλλά και με άλλα θέματα που είχαν σημασίας για τον Ιωάννη Παύλο και τον Παπισμό”.[30] Το αποτέλεσμα της “ιεράς συμμαχίας” ήταν η πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία, και από εκεί οι υπόλοιπες χώρες της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας ακολούθησαν σαν ντόμινο.
Δώσαμε αρκετή προσοχή σε αυτό το παράδειγμα, επειδή η θεραπεία της θανατηφόρας πληγής προετοιμάζει το έδαφος για την τελευταία καταπιεστική δύναμη, τη Βαβυλώνα, η οποία θα παρουσιαστεί στα κεφ. 16-19. Η Βαβυλώνα θα ασκεί παγκόσμια εξουσία, όπως ο παπισμός του Μεσαίωνα, αλλά δεν θα περιοριστεί στις χώρες της Ευρώπης. Η περιγραφή του θηρίου ισχύει για την Βαβυλώνα: “Και του δόθηκε να κάνει πόλεμο με τους αγίους, και να τους νικήσει· και του δόθηκε εξουσία επάνω σε κάθε φυλή και γλώσσα και έθνος. Και θα το προσκυνήσουν όλοι αυτοί που κατοικούν επάνω στη γη, των οποίων τα ονόματα δεν γράφτηκαν στο βιβλίο της ζωής του Αρνίου, που είναι σφαγμένο από τη δημιουργία του κόσμου” Αποκάλυψη 13:7,8. Στην μελλοντική εμφάνισή του το θηρίο θα έχει ένα σύμμαχο, για να προωθεί και να επιβάλλει το πρόγραμμά του, ένα σύμμαχο που προφητεύτηκε πριν σχεδόν 2000 χρόνια με το σύμβολο του θηρίου από τη γη.

13:11,12 ΤΟ ΘΗΡΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ

Ο Ιωάννης είδε ένα δεύτερο θηρίο να ανεβαίνει “από τη γη”, το οποίο πρώτα φαίνεται αβλαβές σαν αρνί, αλλά αναγκάζει όλο τον κόσμο να λατρεύουν το θηρίο από τη θάλασσα. Μια μελέτη του χρόνου και της τοποθεσία της προέλευσης του δείχνει ότι το θηρίο από τη γη συμβολίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

“Και είδα ένα άλλο θηρίο να ανεβαίνει από τη γη, και είχε δυο κέρατα, όμοια με κέρατα αρνιού, και μιλούσε σαν δράκοντας. Και ενεργούσε ολόκληρη την εξουσία του πρώτου θηρίου μπροστά του, και έκανε τη γη κι εκείνους που κατοικούν σ’ αυτή να προσκυνήσουν το πρώτο θηρίο, του οποίου η θανατηφόρα πληγή θεραπεύθηκε” Αποκάλυψη 13:11,12. Μια καινούργια δύναμη παρουσιάζεται, που δεν αναφέρθηκε στις προφητείες του Δανιήλ. Καθώς ανέρχεται φαίνεται αθώο και μοιάζει με τον Χριστό, με τα δυο “κέρατα αρνιού”, αλλά όταν μιλάει, είναι προφανές ότι έχει την καρδιά του δράκοντα, του Σατανά.[31]
Σε αντίθεση με το πρώτο θηρίο, το οποίο ανέβηκε από τη θάλασσα (“λαοί και πλήθη, και έθνη και γλώσσες” Αποκάλυψη 17:15), αυτό το θηρίο ανεβαίνει από τη γη. Στο κεφ. 12 είδαμε ότι όταν ο δράκοντας (ο Σατανάς) κυνήγησε την γυναίκα (την Εκκλησία) κατά τη διάρκεια της παπικής κυριαρχίας, “η γη βοήθησε τη γυναίκα, και η γη άνοιξε το στόμα της, και κατάπιε τον ποταμό, τον οποίο ο δράκοντας έριξε από το στόμα του” Αποκάλυψη 12:16. Είδαμε ότι κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα σημειώθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία μια αιφνίδια, δραματική αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού (το φίδι έριξε από το στόμα του... νερό”), αλλά με την ανακάλυψη του Δυτικού Ημισφαίριου, οι άνθρωποι του Θεού μπορούσαν να τραπούν σε φυγή (“η γη άνοιξε το στόμα της, και κατάπιε τον ποταμό“). Η γη συμβολίζει την αραιοκατοικημένη αμερικάνικη ήπειρο.
Συνεπώς, φαίνεται ότι αυτό το καινούργιο θηρίο με κέρατα σαν αρνί ανεβαίνει από το σχετικά έρημο Δυτικό Ημισφαίριο. Έρχεται στην εξουσία μετά από τους “42 μήνες” της κυριαρχίας του πρώτου θηρίου, και μετά από τη θανατηφόρα πληγή, η οποία συνέβη στο τέλος του 18^ου αιώνα. Προφανώς οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι η μόνη χώρα που ανέβηκε στο Δυτικό Ημισφαίριο και άρχισε να γίνεται μια υπερδύναμη μετά από τον 18^ο αιώνα, και πραγματικά απέκτησε την μεγάλη δύναμή της κατά τη διάρκεια του 20^ου αιώνα, όταν έλαβε χώρα η θεραπεία της θανατηφόρας πληγής. Η φράση “και ενεργούσε ολόκληρη την εξουσία του πρώτου θηρίου μπροστά του” δείχνει ότι οι δυο δυνάμεις υπάρχουν ταυτόχρονα, αντί να διαδεχθεί το ένα το άλλο, όπως τα θηρία του Δανιήλ 7.

13:11 ΑΡΝΙ Ή ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ;

Το θηρίο από τη γη (οι ΗΠΑ) έχει δυο κέρατα σαν αρνί, τα οποία συμβολίζουν τη δημοκρατική πολιτική ηγεσία της Αμερικής και τον Αμερικανικό Χριστιανισμό. Οι Χριστιανοί ηγέτες θα επηρεάσουν το κράτος να ψηφίσει νόμους, οι οποίοι θα υποστηρίζουν το παπικό πρόγραμμα, δηλαδή, να επιβάλουν τις αλλαγές του νόμου του Θεού που εισήχθησαν από την παπική εκκλησία στο Μεσαίων.
“Και είχε δυο κέρατα, όμοια με κέρατα αρνιού, και μιλούσε σαν δράκοντας” Αποκάλυψη 13:11. Και στον Δανιήλ και στην Αποκάλυψη τα κέρατα συμβολίζουν τη δύναμη και την εξουσία, μολονότι δεν είναι πάντα στην ίδια μορφή. Στο Δανιήλ 7 το “τρομερό θηρίο” (η παγανιστική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) είχε 10 κέρατα, τα οποία συμβόλιζαν τις βάρβαρες φυλές που κατέλαβαν την Αυτοκρατορία (Δανιήλ 7:7,8,19,20). Ένα μικρό κέρας ανέβηκε ανάμεσά τους, το οποίο συμβόλισε την καταπιεστική Ρωμαϊκή Εκκλησία του Μεσαίωνα (εδ. 8, 20-25). Στο Δανιήλ 8 ένα κριάρι είχε δυο κέρατα, που συμβόλισαν “τους βασιλιάδες της Μηδίας και της Περσίας” (Δανιήλ 8:20). Το “μεγάλο κέρας” στον τράγο συμβόλισε “τον πρώτο βασιλιά... της Ελλάδας”, δηλαδή τον Μεγάλο Αλέξανδρο (εδ. 21). Τέσσερα κέρατα πήραν τη θέση του μεγάλου κέρατος, που συμβόλισαν την διαίρεση της Ελληνικής Αυτοκρατορίας (εδ. 8), αλλά “από το ένα απ’ αυτά βγήκε ένα μικρό κέρατο, που μεγαλύνθηκε υπερβολικά”, που συμβόλισε την διαδοχή από την παγανιστική Ρώμη στην παπική Ρώμη (εδ. 9-12). Στην Αποκάλυψη 17 το κόκκινο θηρίο έχει δέκα κέρατα, που “είναι δέκα βασιλιάδες, οι οποίοι ακόμα δεν πήραν βασιλεία” (εδ. 12). Σε αυτά τα παραδείγματα βλέπουμε ότι τα κέρατα συμβολίζουν αυτοκρατορίες, βασιλείες, βασιλιάδες και καταπιεστικές εκκλησίες. Με άλλα λόγια, τα κέρατα συμβολίζουν το κέντρο της δύναμης των πολιτικών και θρησκευτικών φορέων, οι οποίοι καταπιέζουν τον λαό του Θεού.
Το “θηρίο που ανεβαίνει από τη γη (το οποίο ταυτίσαμε με τις ΗΠΑ) είχε δυο κέρατα όμοια με κέρατα αρνιού”, δηλαδή, τα κέρατα φαίνονταν να είναι αγνά και αβλαβή. Όπως είδαμε παραπάνω, α κέρατα μπορούν να συμβολίζουν βασιλιάδες και εκκλησίες που ασκούν πολιτική δύναμη. Ο “βασιλιάς” των ΗΠΑ είναι ο πρόεδρος, ο οποίος εκλέγεται δημοκρατικά, ενώ η “κρατική εκκλησία” αποτελεί ένα μωσαϊκό δογμάτων, το οποίο απαγορεύεται να ασκεί πολιτική δύναμη, όπως ορίζει η επίσημη πολιτική περί διάκρισης κράτους και Εκκλησίας. Ωστόσο, αυτή η προφητεία δείχνει ότι αυτά τα δυο κέρατα (η δημοκρατική πολιτική ηγεσία και η Αμερικάνικη θρησκεία), μολονότι εμφανίζονται ως αθώα, τελικά θα καταστούν η δύναμη και εξουσία ενός συστήματος με σατανική καρδιά που θα “μιλάει σαν δράκοντας”.
Στο κεφ. 12 (ιστορία του δράκοντα) υπάρχει μια περιγραφή για τον τρόπο με τον οποίο μιλάει ο δράκοντας—είναι “ο κατήγορος των αδελφών μας, που τους κατηγορεί... ημέρα και νύχτα” Αποκάλυψη 12:10. Όμως το θηρίο με κέρατα αρνιού είναι ένα κράτος, και τα κράτη μιλάνε διαμέσου των νομοθετικών συνελεύσεων τους. Συνεπώς, αυτή η προφητεία προλέγει ότι σε νομοθετικό επίπεδο οι ΗΠΑ θα χαλκεύσουν κατηγορίες εναντίον “των αδελφών”, δηλαδή των πιστών. Και δεν είναι δύσκολο να προβλέψουμε το θέμα των κατηγοριών, αφού αυτό το θηρίο θα κάνει “τη γη κι εκείνους που κατοικούν σ’ αυτή να προσκυνήσουν το πρώτο θηρίο, του οποίου η θανατηφόρα πληγή θεραπεύθηκε”. Βλέπουμε κιόλας ότι ο στόχος του πρώτου θηρίου είναι να “μεταβάλλει καιρούς και νόμους” Δανιήλ 7:25. Στα επόμενα τμήματα θα δούμε ότι το θηρίο από τη γη (οι ΗΠΑ) θα προσπαθήσει να αναγκάσει τον κόσμο να λατρεύουν σύμφωνα με τους διεστραμμένους “καιρούς και νόμους” που επέβαλε η Ρωμαϊκή Εκκλησία κατά τον Μεσαίωνα, και θα κατηγορεί και θα κατατρέχει τους Χριστιανούς που αρνιούνται να υποταχθούν.

13:13,14 ΦΩΤΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Το θηρίο από τη γη θα κάνει απατηλά θαύματα (“φωτιά από τον ουρανό”), τα οποία θα πείσουν το πλήθος να φτιάξουν “μια εικόνα στο θηρίο”.
“Και έκανε μεγάλα σημεία, ώστε έκανε να κατεβαίνει και φωτιά από τον ουρανό στη γη μπροστά στους ανθρώπους. Και πλανούσε αυτούς που κατοικούσαν επάνω στη γη, εξαιτίας των σημείων που του δόθηκαν να κάνει μπροστά στο θηρίο, λέγοντας προς εκείνους που κατοικούσαν επάνω στη γη να κάνουν μια εικόνα στο θηρίο, που έχει την πληγή της μάχαιρας, και έζησε” Αποκάλυψη 13:13,14. Το θηρίο από τη γη έχει δυο κέρατα, τα οποία συνεργάζονταν, το πολιτικό και το θρησκευτικό σύστημα. Υπάρχουν όμως φανερά δυο απορίες σχετικά με τη φωτιά από τον ουρανό: Προέρχεται από την πολιτική ή από τη θρησκευτική πλευρά, και είναι κυριολεκτική ή μεταφορική φωτιά;
Από πολιτική/στρατιωτική άποψη, οι ΗΠΑ, με την στρατιωτική δύναμή της, θα μπορούσε να “κάνει να κατεβαίνει φωτιά από τον ουρανό” με όπλα όπως τα ναπάλμ, οι συμβατικές ή πυρηνικές βόμβες ή τα όπλα λέιζερ. Ωστόσο, η εκδήλωση της στρατιωτικής δύναμης αναγκάζει τους ανθρώπους να υποταχθούν αντί να τους πλανήσει, όπως ορίζει η περικοπή αυτή.
Ο Ιησούς έλεγε ξεκάθαρα ότι στον έσχατο καιρό οι εξαπατήσεις θα προέρχονται από ψευδοπροφήτες που θα έρθουν στο όνομά Του (Ματθαίου 24:11). Όπως θα δούμε μετά, ένα άλλο όνομα του θηρίου από τη γη είναι “ο ψευδοπροφήτης” (βλέπε 16:13 Η Ανίερη Τριάδα). Οι ψευδοπροφήτες για τους οποίους ο Ιησούς προειδοποίησε, όπως το θηρίο από τη γη, “θα δείξουν μεγάλα σημεία και τέρατα, ώστε να πλανήσουν, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς” Μτ. 24:24. Πρέπει επίσης να προσέξουμε ότι ο σκοπός των απατηλών σημείων είναι να πείσουν “εκείνους που κατοικούσαν επάνω στη γη να κάνουν μια εικόνα στο θηρίο, που έχει την πληγή της μάχαιρας, και έζησε”. Η εικόνα είναι ένα αντικείμενο λατρείας—ο κόσμος αναγκάστηκαν να “προσκυνήσουν την εικόνα του θηρίου” Αποκάλυψη 13:15. Όπως είδαμε παραπάνω, “το θηρίο που έχει την πληγή της μάχαιρας, και έζησε”συμβολίζει την Ρωμαϊκή Εκκλησία σε αποστασία κατά τον Μεσαίωνα. Επιπλέον, οι μεγάλοι διωγμοί που περιγράφονταν παρακάτω (το χάραγμα του θηρίου) θα διεξαχθούν στο όνομα του Χριστού. Μάλιστα, ο Ιησούς ο Ίδιος προειδοποίησε, “Μάλιστα, έρχεται ώρα, κατά την οποία καθένας που θα σας θανατώσει θα νομίσει ότι προσφέρει λατρεία στον Θεό” Ιων. 16:2. Συνεπώς, όλα τα στοιχεία υπονοούν ότι αυτή η περικοπή αναφέρεται στις απατηλές θρησκευτικές δραστηριότητες από μια εκκλησία, η οποία ισχυρίζεται ότι είναι Χριστιανική, και που προστάζει τους ανθρώπους “να κάνουν μια εικόνα στο θηρίο”, και τους πείθει κατεβάζοντας“φωτιά από τον ουρανό”.
Η φωτιά από τον ουρανό μας θυμίζει την ιστορία του Ηλία, όπως καταχωρίζεται στο κεφ. Α΄ Βασιλέων 18. Ο βασιλιάς Αχαάβ, ωθούμενος από την κακή γυναίκα του την Ιεζάβελ, παρέσυρε τους Ισραηλίτες από την λατρεία του Θεού προς την λατρεία του Βάαλ. Ο Ηλίας κάλεσε τον λαό στο βουνό Κάρμηλο και τους προκάλεσε: “Μέχρι πότε χωλαίνετε ανάμεσα σε δυο φρονήματα; Αν ο Κύριος είναι Θεός, ακολουθείτε αυτόν· αλλά αν ο Βάαλ, ακολουθείτε τούτον”. Αλλά το πλήθος ήταν τόσο μπερδεμένο, που δεν ήξεραν τι αν πούνε—“Και ο Λαός δεν του απάντησε ούτε ένα λόγο” Α΄ Βασιλέων 18:21. Επομένως ο Ηλίας πρότεινε μια δοκιμασία: Θα φτιάξουν δυο βωμούς, θα υπάρξουν δυο θυσίες, και ο θεός που θα απαντήσει με φωτιά θα είναι ο πραγματικός Θεός.
Οι ιερείς του Βάαλ προσπάθησαν πρώτα, χρησιμοποιώντας όλη την μαγεία και τις λειτουργίες τους, αλλά ο Θεός τους απέτρεψε να φέρουν φωτιά από τον ουρανό.[32] Μετά από τις προσπάθειές τους ο Ηλίας πρόσφερε μια απλή προσευχή, “για να γνωρίσει αυτός ο λαός, ότι εσύ ο Κύριος είσαι ο Θεός” εδ. 37. “Τότε, έπεσε φωτιά από τον Κύριο και κατέφαγε το ολοκαύτωμα, και τα ξύλα, και τις πέτρες, και το χώμα, και έγλειψε το νερό, αυτό που ήταν στο αυλάκι. Και όταν ολόκληρος ο λαός το είδε, έπεσαν μπρούμυτα μπροστά τους, και είπαν: Ο Κύριος, αυτός είναι ο Θεός· ο Κύριος, αυτός είναι ο Θεός” εδ. 38,39. Η φωτιά που έπεσε από τον ουρανό ήταν ένα ισχυρό θαύμα από τον Θεό, το οποίο έπεισε τον Λαό να Τον λατρέψουν.
Σε μερικές άλλες περικοπές η υπερφυσική φωτιά ήταν ένα σημείο, το οποίο επιβεβαίωσε την αποδοχή ή την ευλογία του Θεού.[33] Ακόμα και σήμερα το “θαύμα του Αγίου Φωτός”, το οποίο εμφανίζεται κάθε Πάσχα στο Ναό του Άγιου Τάφου στην Ιερουσαλήμ[34] θεωρείται απόδειξη της παρουσίας και της ευλογίας του Θεού. Ωστόσο, ο Θεός, διαμέσου του Μωυσή, κατέστησε σαφές ότι ο λαός Του δεν πρέπει να πλανηθεί από θαύματα, τα οποία συνοδεύτηκαν με εσφαλμένες διδασκαλίες.[35]
Ακόμα και κατά τις τελευταίες στιγμές της ιστορίας το πλήθος θα πείθεται από θαύματα, αλλά δεν θα είναι μόνο ο Θεός που θα τα ασκεί. “Η επιφάνεια της παρουσίας του (αντίχριστου) θα έρθει με ενέργεια του Σατανά με κάθε δύναμη και σημεία και τέρατα ψεύδους, και με κάθε απάτη της αδικίας, ανάμεσα σ’ αυτούς που χάνονται· επειδή, δεν δέχθηκαν την αγάπη της αλήθειας για να σωθούν... αλλά βρήκαν ευχαρίστηση στην αδικία” Β΄ Θεσσαλονικείς 2:9-12. Ο Ιησούς προειδοποίησε επανειλημμένως στο Ματθαίου 24: “Βλέπετε μήπως κάποιος σας πλανήσει... επειδή, θα σηκωθούν ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες, και θα δείξουν μεγάλα σημεία και τέρατα, ώστε να πλανήσουν, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς” Ματθαίου 24:4,24. Στα κεφ. 16 και 19 θα συναντήσουμε πάλι το θηρίο από τη γη, γνωστό εκεί ως “ψευδοπροφήτη”. Αυτός είναι ένα μέλος της ανίερης τριάδας και είναι η πηγή από την οποία προέρχονται τα “πνεύματα δαιμόνων, που εκτελούν σημεία” Αποκάλυψη 16:14.
Όλα τα παραπάνω εδάφια χρησιμοποιούν την λέξη “σημείο”, που εκπληκτικά είναι η ίδια λέξη που χρησιμοποιείται, για να περιγράψει τα θαύματα που θα κάνουν οι Χριστιανοί που έχουν πληρωθεί με το Άγιο Πνεύμα—“Τούτα δε τα σημεία θα παρακολουθούν εκείνους που πίστεψαν: Στο όνομά (του Χριστού) θα βγάζουν δαιμόνια· θα μιλούν καινούργιες γλώσσες... θα βάζουν τα χέρια επάνω σε αρρώστους, και θα γιατρεύονται” Μάρκου 16: 17,18.[36] Ο Αμερικάνος “ψευδοπροφήτης” θα εκμεταλλεύεται τα υπερφυσικά σημεία, τα οποία θα είναι σχεδόν δυσδιάκριτα από τα σημεία και τα θαύματα του Άγιου Πνεύματος,“κατεβάζοντας και φωτιά από τον ουρανό στη γη μπροστά στους ανθρώπους”, ώστε να πλανηθούν “αυτοί που κατοικούσαν επάνω στη γη, εξαιτίας των σημείων που του δόθηκαν να κάνει μπροστά στο θηρίο” Αποκάλυψη 13:14.

13:15 Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ

Το θηρίο από τη γη (οι ΗΠΑ) θα κάνει μια εικόνα (ομοιότητα) του θηρίου από τη θάλασσα (του παπισμού), η οποία θα είναι μια καταπιεστική ένωση της εκκλησίας και του κράτους που θα επιβάλει μια ψεύτικη λατρεία. Στρατιωτική δύναμη θα χρησιμοποιηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, για να κατατρέξει όλους αυτούς που θα αρνηθούν να συμμετάσχουν.
Ποιος είναι ο σκοπός του θηρίου από τη γη με αυτή την απάτη; Είναι να πείσει “εκείνους που κατοικούσαν επάνω στη γη να κάνουν μια εικόνα στο θηρίο, που έχει την πληγή της μάχαιρας, και έζησε. Και του δόθηκε η ικανότητα να δώσει πνεύμα στην εικόνα του θηρίου, ώστε η εικόνα του θηρίου να μιλήσει, και να κάνει, όσοι δεν προσκυνήσουν την εικόνα του θηρίου, να θανατωθούν” Αποκάλυψη 13:14,15. Μια εικόνα μοιάζει με αυτό που απεικονίζει, και έτσι η εικόνα του θηρίου που θα φτιαχτεί από το θηρίο από τη γη (τις ΗΠΑ) θα μοιάζει με τα χαρακτηριστικά του θηρίου από τη θάλασσα, χαρακτηριστικά που περιγράφτηκαν στα πρώτα τμήματα αυτού του κεφαλαίου.
Πρώτα, το θηρίο από τη θάλασσα ήταν μια θρησκευτική δύναμη, αφού είχε σχέση με λατρεία—“Και προσκύνησαν το θηρίο... και θα το προσκυνήσουν όλοι αυτοί που κατοικούν επάνω στη γη” Αποκάλυψη 13:4,8. Παρομοίως, η “εικόνα του θηρίου” εμπλέκεται στη λατρεία—“Και έκανε (το θηρίο από τη γη) τη γη κι εκείνους που κατοικούν σ’ αυτή να προσκυνήσουν το πρώτο θηρίο” εδ. 12.Παρόλο που οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν “ένα διαχωριστικό τείχος” ανάμεσα στην θρησκεία και το κράτος, αυτή η προφητεία δείχνει ότι θα γκρεμιστεί το τείχος, και το κράτος της Αμερικής θα νομοθετήσει και θα επιβάλει μια συγκεκριμένη θρησκευτική συμπεριφορά.
Δεύτερον, το θηρίο από τη θάλασσα ήταν μια παγκόσμια πολιτική δύναμη—“και του δόθηκε εξουσία επάνω σε κάθε φυλή και γλώσσα και έθνος” εδ. 7.Στην ακμή της εξουσίας της στο Μεσαίωνα η Ρωμαϊκή Εκκλησία εξουσίαζε σε όλον τον κόσμο διαμέσου των Ευρωπαίων υπηκόων. Το θηρίο από τη γη με την εικόνα που θα φτιάξει θα εξουσιάζει επίσης σε παγκόσμιο πολιτικό επίπεδο—“Και ενεργούσε ολόκληρη την εξουσία του πρώτου θηρίου” (εδ. 7). Επίσης θα ελέγχει το διεθνές εμπόριο—“Και έκανε... και να μη μπορεί κανένας να αγοράσει ή να πουλήσει, παρά μονάχα αυτός που έχει το χάραγμα ή το όνομα του θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του” εδ. 17. Οι ΗΠΑ πραγματικά θα μπορούσαν να διεξαγάγουν διεθνή εμπορικό έλεγχο. Μετά από την πτώση του κομμουνισμού οι ΗΠΑ αποτελούν την εμπορική και στρατιωτική υπερδύναμη με εξουσία και επιρροή σε όλον τον κόσμο.
Το θηρίο από τη θάλασσα εκμεταλλεύεται τη στρατιωτική δύναμη, για να επιβάλει το πρόγραμμά του στον κόσμο—“Προσκύνησαν το θηρίο, λέγοντας: Ποιος είναι όμοιος με το θηρίο; Ποιος μπορεί να πολεμήσει μαζί του;” Εδ. 4. Το θηρίο από τη γη δεν έχει δικό του πρόγραμμα, αλλά εκμεταλλεύεται την υπερδύναμή του, για να “ενεργήσει ολόκληρη την εξουσία του πρώτου θηρίου... και έκανε τη γη κι εκείνους που κατοικούν σ’ αυτή να προσκυνήσουν το πρώτο θηρίο, του οποίου η θανατηφόρα πληγή θεραπεύθηκε” εδ. 12. Με άλλα λόγια, στον έσχατο καιρό οι ΗΠΑ θα είναι το στρατιωτικό όπλο του συστήματος της Βαβυλώνας (του θηρίου), και αφού έχει την πιο ισχυρή στρατιωτική δύναμη που συγκεντρώθηκε ποτέ, βρίσκεται σε εξαιρετική θέση να επιβάλει το θρησκευτικό πρόγραμμα του θηρίου από τη θάλασσα στον υπόλοιπο κόσμο.
Το θηρίο από τη θάλασσα ήταν μια βλάσφημη δύναμη—“Και του δόθηκε στόμα που μιλούσε μεγάλα, και έλεγε λόγια βλασφημίας” εδ. 5. Βλασφημία σημαίνει απόδοση των χαρακτηριστικών και τα προνομίων που ανήκουν αποκλειστικά στον Θεό στους ανθρώπους,[37] και ο χλευασμός του λόγου και της δύναμης του Θεού.[38] Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα ήταν η βλάσφημη προσπάθεια να αλλάξει ο νόμος του Θεού, όπως περιγράφεται στο Δανιήλ 7 (βλέπε13: Ο Στόχος του Θηρίου). Όταν φτιάχνουν μια εικόνα στο Θηρίο, οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν τις ίδιες βλάσφημες προσπάθειες, δηλ. να διεκδικούν τα προνόμια του Θεού και να κοροϊδεύουν τον λόγο Του, νομοθετώντας και επιβάλλοντας αλλαγές στο νόμο Του (αυτό το σημείο θα εξηγηθεί περισσότερο στο παρακάτω τμήμα 13:16 Το Χάραγμα του Θηρίου).
Το πλέον χαρακτηριστικό γνώρισμα του θηρίου από τη θάλασσα ήταν οι διωγμοί που διεξήγαγε κατά των αγίων—“Του δόθηκε να κάνει πόλεμο με τους αγίους, και να τους νικήσει” Αποκάλυψη 13:7. Ο πόλεμος κατά των αγίων είναι το κεντρικό θέμα της προφητείας των 1260 χρόνων του Δανιήλ 7 και της Αποκάλυψη 12—“Το κέρας (δηλ. το θηρίο) έκανε πόλεμο με τους αγίους, και υπερίσχυε εναντίον τους… και (δόθηκε) στο χέρι του μέχρι καιρόν και καιρούς, και μισόν καιρό” Δανιήλ 7:21,25. Παρομοίως, το θηρίο από τη γη θα είναι μια καταπιεστική δύναμη διαμέσου της εικόνας του —“Και του δόθηκε η ικανότητα να δώσει πνεύμα στην εικόνα του θηρίου… και να κάνει, όσοι δεν προσκυνήσουν την εικόνα του θηρίου, να θανατωθούν” Αποκάλυψη 13:15. Αυτή η προφητεία δείχνει ότι στον έσχατο καιρό οι ΗΠΑ θα γίνουν σαν την Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία του Μεσαίωνα, δεδομένου ότι θα εμπλακεί στους διωγμούς κατά αυτών που έχουν αληθινή πίστη στον Χριστό.
Η Αποκάλυψη 17:1-6 δείχνει ότι το θηρίο από τη θάλασσα είναι μια εκκλησία (“η μεγάλη πόρνη”), η οποία ελέγχει μια ισχυρή πολιτική οντότητα (“κάθεται επάνω σε ένα κόκκινο θηρίο”, “μαζί με την οποία πόρνευαν οι βασιλιάδες της γης”) και μαζί θα κατατρέξουν το λαό του Θεού (“η γυναίκα μεθούσε από το αίμα των αγίων, και από το αίμα των μαρτύρων του Ιησού”). Η εικόνα του θηρίου επίσης θα είναι μια ένωση της εκκλησίας και του κράτους που κατατρέχει το λαό του Θεού. Αλλά αφού προέρχεται από το θηρίο από τη γη, η εικόνα του θηρίου θα είναι μια Αμερικάνικη ένωση της εκκλησίας και του κράτους. Θα απαιτεί συμμόρφωση με τις θρησκευτικές απαιτήσεις του “ πρώτου θηρίου”, με θανατική ποινή για όποιον δεν επιδεικνύει υπακοή (“Και έκανε τη γη κι εκείνους που κατοικούν σ’ αυτή να προσκυνήσουν το πρώτο θηρίο... και όσοι δεν προσκυνήσουν την εικόνα του θηρίου, να θανατωθούν” Αποκάλυψη 13:12,15). Κατά τη διάρκεια της ιστορίας οι ΗΠΑ δεν ενεπλάκησαν σε επίσημο επίπεδο στα θρησκευτικά θέματα, αλλά αυτή η προφητεία δείχνει ότι αν και φαίνεται απίστευτο τώρα, η κατάσταση θα αλλάξει—οι ΗΠΑ θα “κάνουν μια εικόνα στο θηρίο”.

13:16,17 ΤΟ ΧΑΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ

Η Αμερικάνικη συμμαχία της εκκλησίας και του κράτους θα αναγκάσει όλον τον κόσμο να λάβει το “Χάραγμα του Θηρίου”. Αυτό το χάραγμα είναι στο χέρι και στο μέτωπο, μια αναφορά στο διάταγμα στα παιδιά του Ισραήλ στο Δευτερονόμιο 11 να δένουν της εντολές στο χέρι (πράξεις) και στο μέτωπο (σκέψεις) τους. Το κεφ. Έξοδος 13 δείχνει ότι η γιορτή της επετείου ήταν επίσης ένα σημείο στο χέρι και στο μέτωπο. Αυτά τα δυο εδάφια υπονοούν ότι το ψεύτικο Σάββατο του θηρίου θα είναι το χάραγμα, όταν πραγματοποιηθεί η εικόνα του θηρίου.
“Και έκανε όλους, τους μικρούς και τους μεγάλους, και τους πλουσίους και τους φτωχούς, και τους ελεύθερους και τους δούλους, να πάρουν χάραγμα επάνω στο δεξί τους χέρι ή επάνω στα μέτωπά τους· και να μη μπορεί κανένας να αγοράσει ή να πουλήσει, παρά μονάχα αυτός που έχει το χάραγμα ή το όνομα του θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του” Αποκάλυψη 13:16,17.
Κατά τη διάρκεια των αιώνων έχουν υπάρξει έντονες και, πολλές φορές, ευφάνταστες εικασίες σχετικά με το χάραγμα του θηρίου. Σημάδια ή τατουάζ έχουν προταθεί, και στα τελευταία χρόνια η προσοχή έχει επικεντρωθεί στα εμφυτευμένα μικροτσίπ. Δεδομένου ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν (και ο Σατανάς βέβαια θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν αντιπερισπασμό, για να εκτρέψει την προσοχή από τα αληθινά θέματα), υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις στην Αγία Γραφή για την αληθινή φύση του χαράγματος.
Μια σωστή κατανόηση του χαράγματος δεν είναι μόνο θέμα άσκοπης περιέργειας. Η πιο τρομερή προειδοποίηση που δίνεται στη Βίβλο είναι να μη λαμβάνουμε το Χάραγμα του Θηρίου: “Όποιος προσκυνάει το θηρίο και την εικόνα του, και παίρνει το χάραγμα επάνω στο μέτωπό του ή επάνω στο χέρι του, θα πιει κι αυτός από το κρασί του θυμού του Θεού, που είναι κερασμένο ανόθευτο μέσα στο ποτήρι της οργής του· και θα βασανιστεί με φωτιά και θειάφι μπροστά στο Αρνίο” Αποκάλυψη 14:9,10.
Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του χαράγματος είναι ότι βρίσκεται “επάνω στο δεξί τους χέρι ή επάνω στα μέτωπά τους”. Σίγουρα οι αναγνώστες της Αποκάλυψης του πρώτου αιώνα μ. Χ., όταν γράφτηκε το βιβλίο, θα θυμηθούν τα λόγια του Μωυσή προς τα παιδιά του Ισραήλ: “Αυτές είναι οι εντολές, τα διατάγματα, και οι κρίσεις, όσες πρόσταξε ο Κύριος ο Θεός... θα είναι στην καρδιά σας... θα τα δέσεις για σημείο επάνω στα χέρι σου, και θα είναι ως προμετωπίδια ανάμεσα στα μάτια σου” Δευτερονόμιο 6:1,6,8, 11:13,18. Βλέπουμε εδώ ότι οι εντολές του Θεού θα πρέπει να είναι ένα σημείο (σημάδι), δεμένες στα χέρια και στα μέτωπα. Μέχρι σήμερα οι υπέρ-ορθόδοξοι Εβραίοι παίρνουν αυτή την διαταγή κυριολεκτικά και φτιάχνουν μικρά κουτάκια με ένα αντίγραφο του νόμου του Θεού μέσα και τα δένουν στα χέρια και στα μέτωπά τους, αλλά πραγματικά το θέμα βρίσκεται στον νόμο που έχεις μέσα “στην καρδιά σου”.
Στην νέα διαθήκη ο Θεός : “Θα δώσω τους νόμους μου στη διάνοιά τους, και θα τους γράψω επάνω στη καρδιά τους” Εβραίους 8:10. Από την “καρδιά” προέρχονταν οι σκέψεις (συμβολίζονταν από το μέτωπο) και οι πράξεις (συμβολίζονταν από το χέρι). Από αυτό το εδάφιο του Δευτερονομίου μπορούμε να υποθέσουμε ότι το θηρίο (τα εκτελεστικά όργανα του Σατανά) θα προσπαθήσει να υποκαταστήσει τον νόμο του Θεού με δικούς του νόμους, και θα προσπαθήσει να εμφυσήσει τους αντιχριστιανικούς νόμους “στη διάνοια και στην καρδία”, ή τουλάχιστον στις πράξεις αυτών που υποτάσσονται στο θηρίο.
Η αναφορά του χεριού και του μετώπου βρίσκεται επίσης στην Έξοδο 13, και παρέχει μια άλλη ένδειξη για την ταυτότητα του χαράγματος. Ο Μωυσής επανέλαβε στον λαό τις εμπειρίες από τότε, όταν “βγήκαν από την Αίγυπτο, από οίκο δουλείας” (εδ. 3) και τους είπε να τηρούν τη Γιορτή των Αζύμων ως επέτειο απελευθέρωσης. “Θα τρως άζυμα επτά ημέρες· και κατά την έβδομη ημέρα θα είναι γιορτή στον Κύριο... Και κατά την ημέρα εκείνη θα αναγγείλεις στον γιο σου, λέγοντας: αυτό γίνεται για εκείνο που ο Κύριος έκανε σε μένα, όταν βγήκα από την Αίγυπτο. Και τούτο θα είναι σε σένα για σημείο επάνω στο χέρι σου, και για ενθύμηση ανάμεσα στα μάτια σου, για να είναι ο νόμος του Κυρίου στο στόμα σου... Θα τηρείς, λοιπόν, αυτόν τον νόμο στην εποχή του” Έξοδος 13:8-10. Η συμβολική έννοια είναι καταφανής—η τήρηση της θρησκευτικής γιορτής της ενθύμησης “στην εποχή της” θα ήταν “σημείο επάνω στο χέρι σου και ενθύμηση ανάμεσα στα μάτια σου”. Αυτό το εδάφιο υπονοεί ότι το χάραγμα του θηρίου θα μπορούσε να είναι μια θρησκευτική γιορτή ενθύμησης, δήθεν στοιχείο του νόμου του Θεού, αλλά στην πραγματικότητα ένα κίβδηλο στοιχείο, το οποίο τιμάει τη βασιλεία του Σατανά.
Συνδυάζοντας αυτά τα δυο εδάφια με το γεγονός ότι ο Σατανάς πάντα προσπαθεί να παραχαράσσει ό, τι κάνει ο Θεός, μια προφανής πιθανότητα θα ήταν μια παραχάραξη του Σαββάτου, το οποίο είναι μέρος του νόμου του Θεού και μια γιορτή ενθύμησης της δημιουργίας και της λύτρωσης. Θα περιμένουμε μια αλλαγή στο Σάββατο, επειδή ο στόχος του Σατανά, όπως παρουσιάζεται στο Δανιήλ 7, είναι “να μεταβάλλει καιρούς και νόμους” Δανιήλ 7:25. Το Σάββατο είναι το μόνο μέρος των Δέκα Εντολών που έχει σχέση με τον καιρό. Αλλάζοντας το νόμο του Θεού, ο Σατανάς προσπαθεί να αποδείξει ότι έχει περισσότερη εξουσία από τον Θεό που έδωσε το νόμο, και αυτός είναι ο τελικός σκοπός του—“Ο άνθρωπος της αμαρτίας (ο Σατανάς)... θα αντιτάσσεται και θα υπερυψώνει τον εαυτό του ενάντια σε κάθε έναν που λέγεται θεός ή σέβασμα, ώστε να καθίσει στον ναό του Θεού ως Θεός, αποδεικνύοντας τον εαυτό του ότι είναι Θεός” Β΄ Θεσσαλονικείς 2:3,4.
Ο νόμος του Θεού είναι αιώνιος και αμετάβλητος, γι’ αυτό το θηρίο μπορεί μόνο να “διανοηθεί να μεταβάλλει” αυτόν. Ωστόσο, με την αλλαγή του Σαββάτου στην Κυριακή, μια αλλαγή που δεν βρίσκει στήριξη στην Αγία Γραφή, ο Σατανάς κατάφερε να εξαπατήσει σχεδόν όλο τον Χριστιανικό κόσμο. Αυτή βέβαια δεν είναι η έννοια του Χαράγματος του Θηρίου. Χριστιανοί που τηρούν την Κυριακή, επειδή είναι το έθιμο της εκκλησίας τους ή επειδή έχουν διδαχτεί ότι είναι “η ημέρα του Κυρίου”, δεν έχουν καταλάβει ξεκάθαρη διδασκαλία σχετικά με την τέταρτη εντολή, και ο Θεός δεν θεωρεί ενόχους εκείνους που παραβιάζουν νόμους που δεν ξέρουν—“αμαρτία, όμως, δεν λογαριάζεται, όταν δεν υπάρχει νόμος” Ρωμαίους 5:13.
Όπως και να έχει, είναι η εικόνα του θηρίου, η οποία “κάνει όλους... να πάρουν χάραγμα” και η εικόνα δεν στήθηκε ακόμα. Ωστόσο, όταν το Σάββατο γίνει ένα παγκόσμιο θέμα, και αποκαλυφθεί πως το κίβδηλο Σάββατο δεν έχει υποστήριξη στη Βίβλο, εκείνοι που ακόμα και τότε θα αποφασίσουν να υπακούν στο θηρίο παρά στην Αγα Γραφή, για να αποφύγουν την τιμωρία και τις κυρώσεις, θα λάβουν το Χάραγμα του Θηρίου.
Η πίεση να συμμορφωθούν δεν θα προέρχεται μόνο από οικονομικές κυρώσεις. “Δόθηκε να κάνει όσοι δεν προσκυνήσουν την εικόνα του θηρίου, να θανατωθούν”. Ο νόμος της επιβολής της θανατικής ποινής θα είναι η τελική εκδήλωση του “βδελύγματος της Ερήμωσης” του Δανιήλ[39] και κατά τον Ιησού Χριστό, αποτελεί σήμα για τους πιστούς να “φεύγουν προς τα βουνά” Ματθαίου 24:15,16.

ΕΠΙΝΟΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Η λέξη “χάραγμα” βρίσκεται μόνο σε ένα άλλο εδάφιο στην Αγία Γραφή, στις Πράξεις 17, όπου περιγράφεται ως “επινόηση ανθρώπου”. Παρομοίως, το κίβδηλο Σάββατο είναι μια γιορτή που προήλθε από το μυαλό του ανθρώπου, όχι από την αποκάλυψη του Θεού. Η Καθολική Εκκλησία παραδέχεται ότι άλλαξε το Σάββατο στην Κυριακή. Ο Σατανάς μισεί το Σάββατο, επειδή είναι σύμβολο της δημιουργίας και της λύτρωσης.
Στην εποχή της Αγίας Γραφής η λέξη “χάραγμα” είχε την εξής έννοια: “Ένα σημάδι ή σφραγίδα που φτιάχτηκε με κοφτερό όργανο σε μια επιφάνεια, μια ομοιότητα, έργο των χειρών, το αντικείμενο που φτιάχτηκε με τέτοια τρόπο”[40] Η λέξη εμφανίζεται μόνο οκτώ φορές στην Αγία Γραφή, και οι επτά είναι στο Βιβλίο της Αποκάλυψης, όπου αναφέρεται στο “Χάραγμα του Θηρίου”. Η άλλη εμφάνιση είναι στις Πράξεις 17.
Σε αυτό το κεφάλαιο περιγράφεται η εμπειρία του απόστολου Παύλου στην Αθήνα. “Το πνεύμα του παροξυνόταν μέσα του, επειδή έβλεπε την πόλη να είναι γεμάτη από είδωλα” Πράξεις 17:16. Κήρυξε στους φιλοσόφους που μαζεύτηκαν στην αγορά σχεικά με τον άγνωστο Θεό”, τον οποίο οι άνθρωποι προσπάθησαν “να ψηλαφήσουν και να τον βρούν” “στους καιρούς της άγνοιας”. Αλλά ο Παύλος τους βεβαίωσε ότι “δεν είναι μακριά από κάθε έναν από μας ξεχωριστά· για τον λόγο ότι, μέσα σ’ αυτόν ζούμε και κινούμαστε και υπάρχομε... επειδή, και δικό του γένος είμαστε. Αφού, λοιπόν, είμαστε γένος του Θεού, δεν πρέπει να νομίζουμε τον Θεό ότι είναι όμοιος με χρυσάφι ή ασήμι ή πέτρα, χαραγμένα με τέχνη και επινόηση ανθρώπου” (αρχ. Χαράγματι τέχνης και ενθυμήσεως ανθρώπου) Πράξεις 17:27-29. Βλέπουμε ότι το χάραγμα είναι κάτι που προέρχεται από το μυαλό του ανθρώπου, όχι από την εντολή του Θεού. Έτσι είναι ένα κατάλληλο σύμβολο για την ψεύτικη θρησκεία, η οποία πάντα έχει την βάση της στην ανθρώπινη φαντασία και προσπάθεια. Ο φυσικός άνθρωπος, όπως ο Σατανάς, θέλει να θέτει στο κέντρο το “εγώ” του, και γι’ αυτό φτιάχνει τα αντικείμενα, τα πρόσωπα, τις λειτουργίες, τις τελετές και τις γιορτές της λατρείας σύμφωνα με την φαντασία του.
Ο αληθινός Χριστιανισμός, αντιθέτως, βασίζεται στο τελειωμένο έργο του Θεού. Αυτό συμβολίζεται από το Σάββατο, το οποίο γιορτάζει το τέλος της δημιουργίας. Το θέμα δεν είναι αν λατρεύομε στη “σωστή” ήμερα, σαν ο Θεός να είχε κάποια μανία να λατρεύουμε με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Το θέμα είναι αν πιστεύουμε στο έργο, το οποίο ο Θεός έχει εκτελέσει κιόλας για χάρη μας, σε αντίθεση με τις δοκιμασίες μας να είμαστε δίκαιοι διαμέσου των δικών μας προσπαθειών. Το ψεύτικο Σάββατο “της ανθρώπινης επινόησης” συμβολίζει τις προσπάθειες του ανθρώπου να σώσει τον εαυτό του.
Η Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία στις επίσημες κατηχητικές εκδόσεις δηλώνει περήφανα ότι αυτή άλλαξε την ημέρα λατρείας από Σάββατο σε Κυριακή. Ένα από τα πολλά παραδείγματα που υπάρχει βρίσκεται στο “The Catechism SimplyExplained (Η Κατήχηση με απλά λόγια)” που λέει το εξής:
“Ποια είναι η τρίτη εντολή;”
“Η τρίτη εντολή λέει: «Να θυμάσαι την ημέρα του Σαββάτου.”
“Τι μας διατάζει η τρίτη εντολή;”
“Η τρίτη εντολή μας διατάζει να αγιάζουμε την Κυριακή”.
“Το Σάββατο των Εβραίων ήταν η ημέρα το Σάββατο· Εμείς οι Χριστιανοί τηρούμε την Κυριακή. Η Εκκλησία, με την εξουσία που της δόθηκε από τον Θεό, άλλαξε την τήρηση του Σαββάτου στην Κυριακή”.[41]
Η ίδια παραδοχή βρίσκεται στην Καθολικά Εγκυκλοπαίδεια: “Οι δέκα Εντολές καταγράφτηκαν δυο φορές στη Παλαιά Διαθήκη, στο Κεφ. Έξοδος 20 και Δευτερονόμιο 5, αλλά βρίσκονταν σε επίτομη μορφή στην Καθολική Διδασκαλία... η Εκκλησία, αφού άλλαξε την ημέρα της ανάπαυσης από το Εβραϊκό Σάββατο, την έβδομη ημέρα, στην πρώτη ημέρα, άλλαξε την έννοια της τρίτης εντολής, για να αναφέρεται στην Κυριακή ως την ημέρα για να αγιάζουμε, την ημέρα του Κυρίου”.[42]
Ο Σατανάς δεν επέλεξε τυχαία το Σάββατο ως εκείνο το σημείο του νόμου θα δεχόταν ιδιαίτερες επιθέσεις. Εν πρώτοις, το Σάββατο είναι η μόνη εντολή που ορίζει ποιος είναι ο Θεός—“Δημιούργησε ο Κύριος τον ουρανό και τη γη, τη θάλασσα και όλα όσα βρίσκονται σ’ αυτά, και κατά την έβδομη ημέρα αναπαύθηκε” εξ. 20:11. Ο Θεός είναι ο Κύριος της δημιουργίας, και όχι οποιασδήποτε ιστορίας δημιουργίας, αλλά της ιστορία που βρίσκεται στην Αγία Γραφή, στο βιβλίο της Γένεσης, όπου ο Θεός τελειώνει το έργο της δημιουργίας Του με ανάπαυση κατά την έβδομη ημέρα. Κάθε θρησκεία ισχυρίζεται πως λατρεύει τον “Θεό”, και μερικές, όπως το Ισλάμ, διατείνονταν πως λατρεύουν “το Θεό του Αβραάμ”. Αλλά όταν απορρίπτουν το Σάββατο, δείχνουν ότι επηρεάστηκαν σε ένα βασικό επίπεδο από άλλους θεούς.[43]
Στο βιβλίο Δευτερονόμιο το Σάββατο παρουσιάζεται σαν μια ενθύμηση “ότι ήσουν δούλος στη γη της Αιγύπτου· και ο Κύριος ο Θεός σου σε έβγαλε από εκεί με κραταιό χέρι και με απλωμένο βραχίονα· γι’ αυτό, ο Κύριος ο Θεός σου σε πρόσταξε να τηρείς την ημέρα του Σαββάτου” Δευτερονόμιο 5:15. Το Σάββατο μας θυμίζει τους άθλους του Θεού που είναι καταγραμμένοι στην Αγία Γραφή, όχι των άλλων θεών στις άλλες γραφές ή στα άλλα φιλοσοφικά συστήματα. Είναι βαρυσήμαντο ότι οι απόστολοι “ως μια ψυχή” ανέφεραν την εντολή του Σαββάτου (Έξοδος 20:11), για να ταυτίζουν “τον Θεό, που έκανε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα, και όλα όσα είναι μέσα σ’ αυτά”, όταν Του ζήτησαν να τους δώσει δύναμη και θάρρος, για να αντιμετωπίσουν τις απειλές των Εβραϊκών αρχών (Πράξεις 4:23-31). Αυτή η εμπειρία προεικόνισε τις εμπειρίες, τις οποίες θα βιώσει ο λαός του Θεού κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης.

ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

Στο κεφ. 11 και στο παράρτημα 9 είδαμε ότι η Αιώνια Διαθήκη έχει τέσσερα στοιχεία: την υπόσχεση του Θεού πως θα καταστήσει τον λαό του μια ευλογία στον κόσμο, τον νόμο, τον οποίο ο Θεός περιμένει από μας να υπακούμε, το σχέδιο της σωτηρίας, το οποίο παρέχει συγχώρηση, αν παραβιάσουμε τον νόμο, και το σημείο της διαθήκης. Το Σάββατο είναι κεντρικό σε καθένα από αυτά τα στοιχεία, και γι’ αυτό ο Σατανάς του επιτίθεται. Στο τέλος του κόσμου το ψεύτικο Σάββατο θα αποτελεί το Χάραγμα του Θηρίου.
Ένας πρόσθετος λόγος για τις επιθέσεις του Σατανά εναντίον του Σαββάτου είναι ότι αυτό αποτελεί το σημείο της Αιώνιας Διαθήκης. Στο τμήμα 11:19 Η Κιβωτός της Διαθήκης και στο παράρτημα 9 είδαμε ότι η “Νέα”[44] Διαθήκη έχει τέσσερα στοιχεία, και όλα δέχονται την επίθεση του Σατανά και του εκτελεστικού οργάνου του, του θηρίου.
Το πρώτο στοιχείο της διαθήκης είναι η υπόσχεση του Θεού να καταστήσει τον λαό Του μια ευλογία στον κόσμο, ένα “άγιο ιεράτευμα” (Α΄ Πέτρου 2:5). Αλλά στο σύστημα του θηρίου το ιερατείο του κάθε πιστού αντικαθίσταται με το επαγγελματικό ιερατείο, και ο πιστός είναι αδρανής θεατής. Το Σάββατο ιδιαίτερα αποτελεί την ημέρα, κατά την οποία ο Θεός όρισε να διακονήσουν τα παιδιά του στον κόσμο, και ο Ιησούς το απέδειξε αυτό, κάνοντας τα περισσότερα από τα θαύματα κατά το Σάββατο. Με την αλλαγή του Σαββάτου σε μια ώρα θεατρικής λατρείας την Κυριακή παρά μια ημέρα συμμετοχής στη λατρεία και διακονία κατά την έβδομη ημέρα, την οποία ευλόγησε ο Θεός, το σύστημα του θηρίου εξουδετέρωσε την κύρια διάταξη του χρόνου που έδωσε ο Θεός στα παιδιά Του, για να αποτελούν την ευλογία στον κόσμο, όπως τους προόρισε η Διαθήκη.
Το δεύτερο στοιχείο της Αιώνιας Διαθήκης είναι οι απαιτήσεις του Θεού, δηλαδή, ο νόμος Του—“Αυτή είναι η διαθήκη που θα κάνω... θα δώσω τους νόμους μου στη διάνοιά τους, και θα τους γράψω επάνω στην καρδιά τους” Εβραίους 8:10. Μια ευθεία επίθεση εναντίον του νόμου θα ήταν αντιπαραγωγική, επειδή οι περισσότερες εντολές, όπως το να τιμάμε τους γονείς ή να αποφεύγουμε τον φόνο, τη μοιχεία και την κλοπή, εντάσσονται στα συμφέροντα της κοινωνίας. Αλλά με την ακύρωση της δεύτερης εντολής (που απαγορεύει τα είδωλα) και με την αλλαγή της τέταρτης εντολής από την έβδομη ημέρα που όρισε ο Θεός στην πρώτη ημέρα της εβδομάδας, το σύστημα του θηρίου έδειξε την περιφρόνησή του για όλο το νόμο του Θεού—“Επειδή, όποιος φυλάξει ολόκληρο τον νόμο, φταίξει όμως σε ένα, έγινε ένοχος σε όλα” Ιακώβου 2:10.
Η εντολή του Σαββάτου ιδιαίτερα είναι σαν το δέντρο στον Παράδεισο—δεν υπάρχει λογική για κάποιον να τηρήσει αυτή την εντολή, μόνο και μόνο επειδή το είπε ο Θεός. Συνεπώς το Σάββατο είναι ένα κατάλληλο σημείο της προθυμίας μας να υπακούμε, όχι μόνο τις επιταγές της λογικής και του κοινωνικού καθεστώτος αλλά και τον απλό λόγο του Θεού. Αυτό το σημείο θα φανεί ιδιαίτερα κρίσιμο κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης, όταν η “εικόνα του θηρίο” θα προστάξει τον κόσμο σε παγκόσμιο επίπεδο να παραβιάσουν το νόμο του Θεού υπό την απειλή του θανάτου.
Το τρίτο στοιχείο της Διαθήκης είναι η δυνατότητα (πρόβλεψη) για σωτηρία προς εκείνους που έχουν παραβιάσει τις εντολές, δηλαδή η θυσία του Χριστού. Και το Σάββατο είναι το σύμβολο της σωτηρίας που βρίσκεται στην καρδιά του νόμου του Θεού. “Να τηρείς την ημέρα του Σαββάτου... και να θυμάσαι, ότι ήσουν δούλος στη γη της Αιγύπτου· και ο Κύριος ο Θεός σου σε έβγαλε από εκεί με κραταιό χέρι και με απλωμένο βραχίονα· για αυτό, ο Κύριος ο Θεός σου σε πρόσταξε να τηρείς την ημέρα του Σαββάτου” Δευτερονόμιο 5:12-15. Η σκλαβιά στην Αίγυπτο είναι σύμβολο της σκλαβιάς στην αμαρτίας. Η απελευθέρωση από την σκλαβιά, δηλαδή η ανάπαυση από την υποχρέωση να κατασκευάζουν ως δούλοι τούβλα στην Αίγυπτο, ήταν η πεμπτουσία της σωτηρίας των παιδιών του Ισραήλ, και παρόμοια το Σάββατο είναι ενθύμηση ότι απελευθερωθήκαμε από την δουλεία της αμαρτίας και τώρα αναπαυόμαστε με τον Σωτήρα μας.
Η σωτηρία δεν είναι μόνο λύτρωση από τη σκλαβιά, αλλά επίσης μας ανακαινίζει ως ένα καινούργιο κτίσμα, μέλος της βασιλικής οικογένειας, και αυτό συμβολίζεται από το Σάββατο. “Να θυμάσαι την ημέρα του Σαββάτου... επειδή, σε έξι ημέρες δημιούργησε ο Κύριος τον ουρανό και τη γη, τη θάλασσα, και όλα όσα βρίσκονται σ’ αυτά, και κατά την έβδομη ημέρα αναπαύθηκε· γι’ αυτό ο Κύριος ευλόγησε την ημέρα του Σαββάτου, και την αγίασε” Έξοδος 20:8-11. Όπως η δημιουργία του κόσμου “στην αρχή”, το Σάββατο επίσης συμβολίζει το καινούριο δημιούργημα, το οποίο γινόμαστε χάρη στη θυσία του Χριστού για εμάς. “Και πέθανε για χάρη όλων, ώστε αυτοί που ζουν, να μη ζουν πλέον για τον εαυτό τους, αλλά γι’ αυτόν που πέθανε και αναστήθηκε για χάρη τους... Γι’ αυτό, αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούργιο κτίσμα· τα αρχαία πέρασαν, να, τα πάντα έγιναν καινούργια” Β΄ Κορινθίους 5:15-17.
Η ίδια η ανάπαυση του Σαββάτου συμβολίζει ότι ο Θεός πραγματοποίησε την σωτηρία μας, όχι με κάποια βοήθεια από τις καλές πράξεις ή την υπακοή μας, αλλά διαμέσου της χάρης Του μόνο. “Επειδή, είπε σε κάποιο μέρος για την έβδομη ημέρα τα εξής: «Και ο Θεός, κατά την έβδομη ημέρα, κατέπαυσε από όλα τα έργα του»... επομένως, απομένει κατάπαυση (αρχ. σαββατισμός) στον λαό του Θεού. Επειδή, αυτός που μπήκε μέσα στη κατάπαυσή του, κατέπαυσε και ο ίδιος από τα έργα του, όπως και ο Θεός από τα δικά του” Εβραίους 4:4-10.[45] Το Σάββατο είναι το σύμβολο ότι ο Θεός έκανε κιόλας όλα όσα χρειάζονται για την σωτηρία μας, και εμείς μπορούμε να αναπαυθούμε στο ολοκληρωμένο έργο του.
Το τέταρτο στοιχείο της Αιώνιας Διαθήκης είναι το σημείο της Διαθήκης, και με τον κεντρικό ρόλο και τον συμβολισμό του Σαββάτου σε κάθε διάσταση της Διαθήκης, είναι πολύ φυσικό πως το Σάββατο είναι το σημείο της. Ούτε είναι έκπληξη ότι ο Σατανάς, ο αρχι-κιβδηλοποιός, θα κατάσχει το Σάββατο, θα “διανοηθεί να (το) μεταβάλλει”[46] και θα καταστήσει το ψεύτικο Σάββατο το σημείο (χάραγμα) της βασιλείας του.

13:18 ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΙΘΜΟ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ

Και το χάραγμα και ο αριθμός του θηρίου συσχετίζονταν με το όνομα του θηρίου. Στο Κεφ. 9 το όνομα του θηρίου ορίστηκε ως Απολλύων (ο καταστροφέας), ένα όνομα που τονίζει την αντίθεση με τον Δημιουργό. Ο αριθμός του θηρίου, 666, “είναι αριθμός ανθρώπου”, ο οποίος συμβολίζει την ανυπακοή και τη σκόπιμη ανεξαρτησία του ανθρώπου από τον δημιουργό του. Ο τέλειος αριθμός της ολοκλήρωσης του Θεού είναι 7, και έτσι το 666 δίνει τριπλή έμφαση στη επαναστατική άρνηση του ανθρώπου να μπει μέσα στη ανάπαυση του Θεού, δηλ., το Σάββατο. Συνεπώς ο αριθμός του θηρίου είναι στενά συνδεδεμένος με το χάραγμα του θηρίου, και τα δυο δείχνουν καταφρόνια για τον Δημιουργό.
“Εδώ είναι η σοφία· όποιος έχει τον νου, ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου· επειδή, είναι αριθμός ανθρώπου, και ο αριθμός του είναι 666” Αποκάλυψη 13:18. Το χάραγμα του θηρίου και ο αριθμός του θηρίου συσχετίζονταν στενά, και τα δυο συνδέονταν με το όνομα του θηρίου. Το χάραγμα του θηρίου ονομάζεται“το χάραγμα ή το όνομα του θηρίου” και “το χάραγμα του ονόματός του” Αποκάλυψη 13:17, 14:11. Ο αριθμός του θηρίου ονομάζεται επίσης “αριθμός του ονόματός του (θηριου)” Αποκάλυψη 13:17. Εκείνοι “που φυλάττουν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού” θα “νικήσουν ενάντια στο θηρίο και ενάντια στην εικόνα του, κι ενάντια στο χάραγμά του, και ενάντια στον αριθμό του ονόματός του” Αποκάλυψη 14:12, 15:2.
Είδαμε ότι το θηρίο που ανεβαίνει από τη θάλασσα συμβολίζει τη Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία του Μεσαίωνα. Ωστόσο, θα δούμε στα κεφ. 16 και 17 ότι το τελικό φανέρωμα του θηρίου δεν θα είναι ένα σύστημα ούτε μια οργάνωση, αλλά μάλλον ένα πρόσωπο, ο αντίχριστος, και είναι το όνομά του που συσχετίζεται με το χάραγμα και τον αριθμό του θηρίου. “Το θηρίο που είδες, ήταν, και δεν είναι, και πρόκειται να ανέβει από την άβυσσο και να πάει σε απώλεια...το θηρίο κι αυτός είναι ο όγδοος (από μια σειρά βασιλιάδων)” Αποκάλυψη 17:8,11. Η εμφάνιση του αντίχριστου στο τέλος του κόσμου θα εξηγηθεί λεπτομερώς στο τμήμα 17:6-8, αλλά για την ώρα, αυτός αναφέρεται σε αρκετές περικοπές της Αποκάλυψης. Είναι μέλος της ανίερης τριάδας στο κεφ. 16. Στο κεφ. 11 ο αντίχριστος είναι “το θηρίο, αυτό που ανεβαίνει από την άβυσσο (που) θα κάνει μαζί (με τους δυο μάρτυρες) πόλεμο, και θα τους νικήσει, και θα τους θανατώσει” Αποκάλυψη 11:7. Η πρώτη αναφορά του θηρίου αυτού βρίσκεται στο κεφ. 9, όπου και αποκαλύπτει το όνομά του. “Και επικεφαλής τους (οι ακρίδες) είχαν βασιλιά, τον άγγελο της αβύσσου· που στην Εβραϊκή ονομάζεται Αβαδδών, και στην Ελληνική έχει το όνομα Απολλύων” Αποκάλυψη 9:11. Εκείνος είναι ο Σατανάς, ο μεγάλος έκπττος άγγελος, ο οποίος ρίχθηκε από τον ουρανό και θα εμφανιστεί στη γη στο τέλος του κόσμου ως “θηρίο”. Τα ονόματα “Αβαδδών” στα Εβραϊκά και “Απολλύων” στα Ελληνικά σημαίνουν και τα δυο καταστροφέας.[47] Υπάρχουν αρκετά ονόματα που χρησιμοποιούνταν στη Αγία Γραφή για τον Σατανά, π. χ. ο κατήγορος, το φίδι, ο διάβολος και ο δράκοντας, αλλά έχει ενδιαφέρον ότι το όνομα του στη Μεγάλη Θλίψη είναι Απολλύων. Αυτό το όνομα είναι ακριβώς το αντίθετο του ονόματος του Θεού, “του Δημιουργού”. Και αυτός είναι ο σύνδεσμος μεταξύ του χαράγματος και του αριθμού του θηρίου. Ο Θεός είναι ο δημιουργός, και ταυτίζεται στην εντολή του Σαββάτου—“Σε έξι ημέρες δημιούργησε ο Κύριος τον ουρανό και τη γη τη θάλασσα και όλα όσα βρίσκονται σ’ αυτά, και κατά την έβδομη ημέρα αναπαύθηκε” Έξοδος 20:11. Το θηρίο, αντίθετα, δεν μπορεί να αποδείξει ποτέ ότι είναι ο δημιουργός, και πραγματικά είναι ο καταστροφέας. Το χάραγμα και ο αριθμός του σχετίζονταν με το αντι-Σάββατο.
Η στενή σχέση μεταξύ του χαράγματος, του ονόματος και του αριθμού του θηρίου δείχνει ότι η σημασία του αριθμού του θηρίου πρέπει να έχει μια στενή σχέση με την σημασία του χαράγματος και του ονόματος του θηρίου. Όταν“λογαριάσουμε τον αριθμό του θηρίου” πρέπει να έχουμε υπόψη το χάραγμα, δηλ. το ψεύτικο Σάββατο του παπικού συστήματος και το όνομα Απολλύων που δείχνει την εχθρότητα προς τον Δημιουργό.
Έχουν γίνει πολλές προσπάθειες να βρεθούν αριθμοί που σχετίζονται με συγκεκριμένα άτομα ή οντότητες, τα ονόματα των οποίων έδιναν άθροισμα τον αριθμό 666. Για παράδειγμα, το άθροισμα των γραμμάτων διάφορων ονομάτων στην Ελληνική, Λατινική ή Εβραϊκή γλώσσα (Νέρων, Ναπολέων, Ρόναλντ Ρήγκαν, Μωάμεθ, δάφοροι ππες ή παπικοί τίτλοι, όπως λόγου χάριν Vicarius Filii Dei και πολλά άλλα) μπορεί να ισούται με τον αριθμό 666.[48] Πιο πρόσφατα η προσοχή έχει επικεντρωθεί στο παγκόσμιο ραβδωτό κώδικα (bar code) με την υπόθεση ότι αυτό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, για να ελεγχθεί ποιος θα μπορούσε “να αγοράσει ή να πουλήσει”. Όλες αυτές οι προτάσεις βασίζονται στην εικασία και όχι στη μελέτη του λόγου του Θεού. Οποιοσδήποτε και αν είναι ο αριθμός του θηρίου, θα πρέπει να ήταν κατανοητός στους Χριστιανούς του πρώτου αιώνα προς τους οποίους απευθύνθηκε αρχικά η Αποκάλυψη, επειδή τους δόθηκε η συμβουλή:“ας λογαριάσει[49] τον αριθμό του θηρίου”.
Ο αριθμός του θηρίου είναι “αριθμός ανθρώπου” που δεν πρέπει να αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο άνθρωπο αλλά μάλλον στην ανθρωπότητα γενικά. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε, για να αποτελεί μια εξαρτημένη ενότητα ανθρώπινης και θεϊκής φύσης, αλλά ο αριθμός 666 συμβολίζει τον άνθρωπο, όπως έγινε μετά από την αμαρτία. Στον παράδεισο ο Αδάμ κήρυξε την ανεξαρτησία του, απορρίπτοντας την υποταγή, την εξάρτηση και την ενότητα με το Θεό, όπως ήταν το σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο.
Στη Γένεση 1 μαθαίνουμε ότι ο Θεός δημιούργησε τα πάντα σε έξι ημέρες, και ιδιαίτερα ο άνθρωπος δημιουργήθηκε την έκτη ημέρα ως κορωνίδα του έργου του Θεού. Ο Θεός δήλωσε ότι όλα όσα δημιούργησε ήταν “πολύ καλά”. Αλλά ο Θεός δεν άφησε την δημιουργία Του, για να ασχοληθεί με άλλα πράγματα. Αφιέρωσε και ευλόγησε την έβδομη ημέρα, για να αναπαυθεί με την δημιουργία Του. Η πρώτη ολόκληρη ημέρα του ανθρώπου ήταν το Σάββατο· τότε αναπαύθηκε με τον Δημιουργό του, αν και ο άνθρωπος ο ίδιος δεν είχε κάνει τίποτε στο έργο της δημιουργίας.
Όσο και στη δημιουργία, τόσο και στη σωτηρία μας—ο Θεός επιτέλεσε το 100% του έργου της σωτηρίας· ο άνθρωπος είναι μόνο ο αποδέκτης του έργου του Θεού. Και έτσι υπάρχουν δυο αιτίες για το Σάββατο—για να γιορτάζουμε την δημιουργία (“σε έξι ημέρες δημιούργησε ο Κύριος... και κατά την έβδομη ημέρα αναπαύθηκε· γι’ αυτό ο Κύριος ευλόγησε την ημέρα του Σαββάτου” Έξοδος 20:11) και για να γιορτάζουμε την λύτρωσή μας (“ήσουν δούλος στη γη της Αιγύπτου και ο Κύριος ο Θεός σου σε έβγαλε από εκεί... γι’ αυτό ο Κύριος σε πρόσταξε να τηρείς την ημέρα του Σαββάτου” Δευτερονόμιο 5:15).
Το Σάββατο συμβολίζει την πίστη και την εξάρτηση από το Θεό, για να κάνει αυτό που δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς για τον εαυτό μας. Αλλά πολλές φορές ο άνθρωπος θέλει να μένει στην έκτη ημέρα του έργου, μη μπαίνοντας μέσα στην ανάπαυση της εξάρτησης και αναγνώρισης της ανάγκης του για έναν δημιουργό και λυτρωτή. Την έκτη ημέρα ο άνθρωπος δεν είχε αναπαυθεί ούτε με τον Πατέρα (6) ούτε με τον Υιό (6) ούτε με το Άγιο Πνεύμα (6). Για να ολοκληρωθεί ο άνθρωπος, πρέπει να μπει μέσα στη ανάπαυση του Θεού, και γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος είπε: “απομένει κατάπαυση (αρχ. Σαββατισμός) στον λαό του Θεού” Εβραίους 4:9.
Ο Ιησούς Χριστός είπε: “Το Σάββατο έγινε για τον άνθρωπο” Μάρκου 2:27. Αυτό σημαίνει ότι χωρίς το Σάββατο της έβδομης ημέρας λείπει κάτι από αυτά που προορίστηκαν για τον άνθρωπο. Αυτό το κάτι είναι η προσωπική σχέση του Δημιουργού με το παιδί Του, η οποία προορίστηκε να συμβολίζει και να ασφαλίζει το Σάββατο. Όπως είπε ο Ησαίας: “Αν αποστρέψεις το πόδι σου από το Σάββατο, από το να κάνεις τα θελήματά σου μέσα στην άγια ημέρα μου, και ονομάζεις το Σάββατο τρυφή, και το τιμάς, χωρίς να ακολουθείς τους δρόμους σου ούτε να βρίσκεις σ’ αυτό το θέλημά σου ούτε να μιλάς τα δικά σου λόγια, τότε θα εντρυφάς στον Κύριο· κι εγώ θα σε κάνω να ιππεύσεις επάνω στους ψηλούς τόπους της γης, και θα σε θρέψω με την κληρονομιά του πατέρα σου Ιακώβ· επειδή, το στόμα του Κυρίου μίλησε” Ησαΐας 58:13,14. Αλλά ο ανεξάρτητος άνθρωπος, αντί να “εντρυφά στον Κύριο”, θέλει να “ακολουθεί τους δρόμους του” και να “κάνει τα θελήματά του”. Αυτός δεν θέλει να “αποστρέψει το πόδι του από το Σάββατο”.
Όταν ο άνθρωπος απορρίπτει το Σάββατο, διεκδικεί την ανεξαρτησία του, συμμαχώντας με τον Σατανά, ο οποίος δεν ήθελε μόνο ανεξαρτησία αλλά ακόμα και την ίδια τη θέση του Θεού (“Θα ανέβω επάνω στα ύψη των σύννεφων· θα είμαι όμοιος με τον Ύψιστο” Ησαΐας 14:14). Ο αριθμός 666 δίνει έμφαση σε αυτό που δεν είναι—δεν είναι επτά,[50] ο αριθμός της αρτιότητας του Θεού. Συμβολίζει τον άνθρωπο όπως είναι χωρίς τον Δημιουργό και λυτρωτή—ασυμπλήρωτος και συνεπώς κακός, ένας απελπισμένος αμαρτωλός, ο οποίος ζει σαν εχθρός του Θεού και του Λαού Του.[51] Έτσι το 666 είναι “αριθμός ανθρώπου”, ένας κατάλληλος αριθμός, για να συμβολίζει το σύστημα λατρείας του θηρίου, το οποίο πολεμάει εναντίον του λαού του Θεού.

666, Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ

Ο Σολομώντας μάζεψε 666 τάλαντα χρυσάφι κάθε χρόνο, ένα σύμβολο της ανυπακοής του προς τη σαφή οδηγία του Θεού.
Η μόνη άλλη αναφορά του αριθμού 666 στην Αγία Γραφή στηρίζει αυτή την ερμηνεία. Ο βασιλιάς Σολομώντας θεωρείται ένας από τους πιο μεγάλους βασιλιάδες του Ισραήλ, αλλά πραγματικά η ανυπακοή του προς τις εντολές του Θεού έθεσε το θεμέλιο για την καταστροφή της βασιλείας. Στο κεφ. Δευτερονόμιο 17 ο Θεός προείδε ότι ο λαός θα πει: “θα καταστήσω επάνω μου βασιλιά, όπως όλα τα έθνη που είναι ολόγυρά μου” εδ. 14. Δεν ήταν το θέλημα του Θεού, αλλά αναγνωρίζοντας όσα θα συμβούν, ο Θεός έδωσε μόνο τρεις εντολές στον βασιλιά, και ο Σολομώντας παραβίασε και τις τρεις.
“Δεν θα πληθύνει άλογα στον εαυτό του ούτε θα επαναφέρει τον λαό στην Αίγυπτο για να αυξήσει τα άλογα... Ούτε θα πληθύνει στον εαυτό του γυναίκες, για να μην αποπλανηθεί η καρδιά του· ούτε θα πληθύνει υπερβολικά το ασήμι και το χρυσάφι για τον εαυτό του” εδ. 16,17. Αγνοώντας αυτές τις εντολές, “ο Σολομώντας συγκέντρωσε άμαξες, και 12.000 καβαλάρηδες... και στον Σολομώντα γινόταν εξαγωγή αλόγων από την Αίγυπτο” Α΄ Βασιλέων 10:26,28. “Και ο βασιλιάς Σολομώντας αγάπησε πολλές ξένες γυναίκες... από τα έθνη, για τα οποία ο Κύριος είχε πει προς τους γιους Ισραήλ: Δεν θα μπείτε μέσα σ’ αυτά ούτε αυτά θα μπουν μέσα σε σας... και είχε 700 γυναίκες... όταν ο Σολομώντας γέρασε, οι γυναίκες του ξέκλιναν την καρδιά του πίσω από άλλους θεούς” Α΄ Βασιλέων 11:1-4.
Αλλά ίσως πιο μεγάλη από το πάθος του για τα άλογα και τις γυναίκες ήταν η επιθυμία για χρυσό. Στο κεφ. Α΄ Βασιλέων 9 καταγράφεται η συμμαχία του Σολομώντα με τον Χειράμ, τον ειδωλολάτρη βασιλιά της Τύρου. Ο Σολομώντας έφτιαξε έναν στόλο πλοίων και ο Χειράμ παρείχε ναυτικούς, για να κάνουν αποστολές με στόχο τη συλλογή πλούτου.[52] “Και το βάρος του χρυσαφιού που ερχόταν στον Σολομώντα κάθε χρόνο, ήταν 666 τάλαντα[53] χρυσάφι” Α΄ Βασιλέων 10:14. Αναμφίβολα υπήρχε διακύμανση από χρόνο σε χρόνο, αλλά ο συγγραφέας χρησιμοποίησε τον συγκεκριμένο αριθμό 666 ως μέτρο για την συσσώρευση πλούτου του Σολομώντα. Ωστόσο, σε αντίθεση με το χρυσάφι που μάζεψε ο πατέρας του, ο Δαβίδ, για την οικοδόμηση του αγιαστηρίου του Θεού, ο Σολομώντας χρησιμοποίησε το χρυσάφι του, για να αυξήσει τη δική του άμυνα και δόξα—για να φτιάξει ασπίδες, έναν θαυμάσιο θρόνο, σκεύη για ποτό και για να αγοράζει άλογα και άμαξες.[54] “Και ο βασιλιάς Σολομώντας μεγαλύνθηκε περισσότερο από όλους τους βασιλιάδες της γης σε πλούτο και σε σοφία. Και ολόκληρη η γη ζητούσε το πρόσωπο του Σολομώντα” Α΄ Βασιλέων 10:23,24. Τα 666 τάλαντα χρυσαφιού, τα οποία ο Σολομώντα συγκέντρωνε κάθε χρόνο, συμβόλιζαν την περηφάνια και την αλαζονεία, και ιδιαίτερα την ανυπακοή του Σολομώντα στις κατηγορηματικές εντολές, τις οποίες ο Θεός είχε καθορίσει για τους βασιλιάδες.
Συνεπώς, ο αριθμός του θηρίου, 666, είναι ένα σύμβολο της σκόπιμης ανυπακοής, μια δήλωση του τύπου: “Εγώ θα κάνω ό, τι θέλω, άσχετα με το τι λέει ο Θεός”. Είναι “αριθμός ανθρώπου”, η “κήρυξη της ανεξαρτησίας”, και εκδηλώνεται με την απόρριψη του Σαββάτου. Αντιπροσωπεύει τις προσπάθειες του ανθρώπου να εδραιώσει τη δική του τιμή και δόξα, να κάνει τα πράγματα με τον δικό του τρόπο, αν και αυτό περιλαμβάνει την παραβίαση του νόμου του Θεού. Αυτό το σύμβολο της επαναστατικής ανεξαρτησίας είναι η επιτομή των σχεδίων, των σκοπών και της βασιλείας του Σατανά, και πάει χέρι-χέρι με το χάραγμα. “Το Χάραγμα του Θηρίου” αποτελεί την αποδοχή και την τίμηση της Κυριακής, του ψεύτικου Σαββάτου. “Ο Αριθμός του Θηρίου”, 666, αποτελεί την απόρριψη της έβδομης ημέρας, του αληθινού Σαββάτου. Και τα δυο συμβολίζουν υποταγή στο θηρίο παρά στο Θεό. Με οικονομικές κυρώσεις και με την απειλή του θανάτου θα επιβληθεί τελικά η λατρεία της εικόνας του θηρίου. Αυτό θα είναι η αποκορύφωση των προσπαθειών του Σατανά να επιβάλλει το σύστημά του στον κόσμο, και αποτελεί την κορύφωση του πρώτου μισού του Βιβλίου της Αποκάλυψης.
Η κορύφωση του δεύτερου μισού του βιβλίου βρίσκεται στο κεφάλαιο 14, το οποίο παρουσιάζει “το Αρνίο... και μαζί του 144.000”, οι οποίοι θα αρνηθούν να κλίνουν το γόνυ έναντι των απειλών και των πιέσεων του θηρίου και “φυλάττουν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού” Αποκάλυψη 14:1,12.

[1] Π. χ. Δανιήλ 2:38

[2] Βλέπε Α΄ Βασιλέων 22:11, Ζαχαρίας 1:18-21

[3] Δανιήλ 7:24, 8:20,21.

[4] Ησαΐας 64:8,9, Ιερεμίας 18:4-6, Θρήνοι 4:2, Ρωμαίους 9:21

[5] Τέτοιοι ισχυρισμοί επιβεβαιώνουν την ταυτότητα του παπισμού ως “Ανθρώπου της Αμαρτίας” της Β΄ Θεσσαλονικείς 2:3,4 “που θα αντιτάσσεται και θα υπερυψώνει τον εαυτό του ενάντια σε κάθε έναν που λέγεται Θεός ή σέβασμα, ώστε να καθίσει στον ναό του Θεού ως Θεός, αποδεικνύοντας τον εαυτό του ότι είναι Θεός.”

[6] Κάποια παραδείγματα της τάσης των Ελληνικών φατριών να πολεμούν η μια την άλλη συμπεριλαμβάνουν τον πελοποννησιακό πόλεμο μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης, τους πολέμους μεταξύ των ελληνιστικών βασιλειών, την εξέγερση, η οποία έμεινε γνωστή ως “Στάση του Νίκα” στην Κωνσταντινούπολη στα 532 μ. Χ., την εικονομαχία κατά τη διάρκεια του 8ου και 9ου αιώνα, τις φατρίες που μετά από την απελευθέρωση του 1821 πολέμησαν και τελικά δολοφόνησαν τον Καποδίστρια, και τον ελληνικό εμφύλιο μετά από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

[7] Βασίλειος Καισαρείας, Γρηγόριος Ναζιανζηνός και Γρηγόριος Νύσσης

[8] Walker, A History of the Christian Church σ. 154

[9] Α΄ Σαμουήλ 17:34-37.

[10] Εσθήρ 3:12-15, 8:9-14.

[11] Εσθήρ 1:13,15,19, 4:11,16, Δανιήλ 6:8,12,15.

[12] “Η Καθολική Εκκλησία ανέπτυξε τα διακριτικά χαρακτηριστικά της από τα 160 μέχρι τα 190 μ. Χ. Τα πρώην ανεξάρτητα εκκλησιάσματα είχαν δεθεί σε μια αποτελεσματική ένωση. Η δύναμη των επισκόπων είχε αυξηθεί πολύ, μια συλλογή Γραφών είχε αναγνωριστεί ως επίσημος Κανόνας και ένα “Πιστεύω” είχε ήδη διατυπωθεί. Από σχετικά ανοργάνωτος ο Χριστιανισμός κατέστη σύντομα ένα αυστηρό συλλογικό σώμα, με επίσημα αναγνωρισμένους ηγέτες, οι οποίοι μπορούσαν όχι μόνο να καθορίζουν την πίστη, αλλά και να αποκόπτουν από την κοινωνία όποιους δεν δέχονταν το Πιστεύω και τους ηγέτες. Στη δεκαετία του 50 μ. Χ. μέλος της Εκκλησίας ήταν εκείνος που βαπτιζόταν, πληρωνόταν με το Άγιο Πνεύμα και αποκαλούσε τον Ιησού “Κύριο”. Μέχρι τα 180 μ. Χ. μέλος ήταν εκείνος που αναγνώριζε το Πιστεύω, τα επίσημα Ιερά Κείμενα και την εξουσία των επισκόπων” Walker σ. 59,60.

[13] Α΄ Κορινθίους 14:26-33, Α΄ Τιμόθεο 3:1-13, Τίτο 1:5-9.

[14] Εσθήρ 1:19, Δανιήλ 6:8,12,15.

[15] The World Book Encyclopedia, άρθρο “Pope”.

[16] Δανιήλ 2:2,27, 4:7, 5:11.

[17] Woodrow, Babylon Mystery Religion Riverside, CA. Pg.4

[18] World Book Encyclopedia, άρθρο “Magic”.

[19] The Catholic Encyclopedia, άρθρο “Theology”.

[20] Ο Άρειος (250-336 μ. Χ.) δίδασκε ότι ο Χριστός ήταν κατά κάποια έννοια δημιούργημα.

[21] Βησιγότθοι, Οστρογότθοι, Βάνδαλοι, Βουργουνδοί και Λομβαρδοί.

[22] Στα 1789 η Επαναστατική Επιτροπή ψήφισε ότι τα περιουσιακά στοιχεία των κλήρων θα ήταν στη διάθεση του λαού. Το επόμενο χρόνο όρισαν ότι οι ρκοι των κλήρων δεν αναγνωρίσθηκαν πια και τα θρησκευτικά τάγματα θα κατασταλεί . Όλοι οι πολίτες, ακόμα και οι Προτεστάντες και οι Εβραίοι δόθηκαν το δικαίωμα να κατέχουν θρησκευτικές θέσεις. Η πρώτη ευθύνη των ιερών ήταν για να ορκίζονταν πίστη στο σύνταγμα, το οποίο αποστερούσε στο Πάπα εξουσία υπέρ την Εκκλησία. Αμοιβή προσφέρθηκε σε οποιοσδήποτε πολίτης που θα καταδώσει έναν ιερέας ότι δεν ορκίστηκε, και τέτοιες ιερείς απελάθηκαν στην Γουινέα, Δυτική Αφρική.

Θέσπιζαν ένα “επαναστατικό ημερολόγιο” με 10 ημέρες της εβδομάδα, και κάθε δέκατη ημέρα αντικατάστησε την ανάπαυση της Κυριακής. Τα σχολεία δόθηκαν μια λίστα των “ηρώων της δημοκρατίας” για να πάρουν τη θέση των αγίων. Στα 1793 οι “ιεραποστολικοί αντιπρόσωποι” στάλθηκαν στα περιφέρεια για να κλείσουν εκκλησίες, να κυνηγούν ανθρώπους που τράφηκαν υποψία των θρησκευτικών δραστηριοτήτων, να αναγκάζουν τους ιερείς να παντρευτούν και να απειλούν με απέλαση τους ιερείς που αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν της θέσεις τους”. Catholic Encyclopedia, άρθρο “The French Revolution”

[23] Mervyn Maxwell, “God Cares II” Review and Herald.

[24] Catholic Encyclopedia, άρθρο “Napoleon Bonaparte”.

[25] Ό. π.

[26] Βλέπε υποσημείωση στη Αγγλική έκδοση για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την θανατηφόρα πληγή.

[27] Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη ζημιά που έπαθε η Καθολική Εκκλησία σε αυτή την περίοδο βλέπε τη υποσημείωση της Αγγλικής έκδοσης.

[28] Kwitny, “Man of the Century: The Life and Times of Pope John Paul II” Little Brown.

[29] Time Magazine Feb. 1992 article “The Holy Alliance”.

[30] “His Holiness: John Paul II and the Hidden History of Our Time” Carl Bernstein and Marco Politi, Doubleday

[31] Ο Ιησούς είπε: “Πως μπορείτε να μιλάτε καλά, ενώ είστε πονηροί; Επειδή, από το περίσσευμα της καρδιάς μιλάει το στόμα” Ματθαίου 12:34.

[32] Από την ιστορία του Ιώβ (Ιώβ 1:16) καταλαβαίνουμε ότι ο Σατανάς μπορεί, αν του επιτραπεί, να φέρει φωτιά από τον ουρανό, και εικότως θα το έπραττε διαμέσου των ιερέων του Βάαλ, αν ο Θεός το είχε επιτρέψει.

[33] Λευιτικό 9:24, Κριτές 6:21, Β΄ Βασιλέων 1:12, Α΄ Χρονικών 21:26, Β΄ Χρονικών 7:1.

[34] Για διαφορετικές απόψεις σχετικά με το θαύμα βλ. www.holyfire.org και www.greatlie.com

[35] “Αν εγερθεί προφήτης ανάμεσά σου ή ενυπνιαστής ονείρων, και σου δώσει ένα σημείο ή τεράστιο, και αληθεύει το σημείο ή το τεράστιο, για το οποίο μίλησε σε σένα, λέγοντας: Ας πάμε πίσω από άλλους θεούς, που δεν γνώρισες, και ας τους λατρεύσουμε, δεν θα δώσεις ακρόαση στα λόγια εκείνου του προφήτη ή εκείνου του ενυπνιαστή ονείρων” Δευτερονόμιο 13:1-3.

[36] Βλέπε επίσης Μάρκου 16:20, Ιων. 4:48, 54, 6:2,14,26, 12:18, Πράξεις 2:43, 4:9, 16,22, 5:12,15,16, 8:6,7,13, Α΄ Κορινθίους 14:22, Β΄ Κορινθίους 12:12, Εβραίους 2:4, Αποκάλυψη 16:14, 19:20.

[37] Οι φαρισαίοι κατηγόρησαν τον Ιησού ότι βλασφήμησε, επειδή αποκάλεσε τον εαυτό του “γιο του Θεού” (Ιων. 10:30-33, 8:58,59, Ματθαίου 26:64,65) και ισχυρίστηκε πως έχει την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες (Μάρκου 2:5-7).

[38] Στον Σταυρό οι Φαρισαίοι κορόιδεψαν τον ισχυρισμό του Χριστού ότι θα “ανοικοδομήσει το ναό” (το σώμα Του) σε τρεις μέρες (Μάρκου 15:29), και ο ασεβής κλέφτης στον σταυρό τον χλεύασε, που δεν μπορούσε να σώσει τον εαυτό του (Λουκά 23:39). Αυτές οι δυο προσβολές ονομάστηκαν βλασφημία.

[39] Βλέπε 10: Το Βδέλυγμα της Ερήμωσης.

[40] Friberg Greek Lexicon

[41] H. Canon Cafferata, The Catechism Simply Explained, στο Smith, Daniel and the Revelation Review and Herald, 1972 σ. 611

[42] The Catholic Encyclopedia, άρθρο The Ten Commandments.

[43] Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι όσοι δεν έχουν δεχθεί το Σάββατο, το έχουν απορρίψει. Οι περισσότεροι δεν το έχουν εξετάσει καλά. Όμως σε κάποιο χρονικό σημείο στην ιστορία της θρησκείας τους υπήρξε η απόρριψη της τίμησης της έβδομης ημέρας από τους ηγέτες της Εκκλησίας, και αυτό ήταν ένα σημείο για να ασκήσει την επιρροή του ο Σατανάς, αλλά οι απλοί πιστοί που ακολούθησαν απλά δεν το γνώριζαν. Στο τέλος του κόσμου το Σάββατο θα γίνει ένα τόσο μεγάλο θέμα, ώστε όλοι οι άνθρωποι είτε θα δεχθούν το Σάββατο (μαζί με τον “Κύριο του Σαββάτου τον Ιησού” Μάρκου 2:28) είτε θα το απορρίψουν (και θα εμπέσουν στην εξουσία του θηρίου).

[44] Το αρχαίο κείμενο αναφέρεται στη καινή Διαθήκη, αλλά αφού Καινή Διαθήκη στην Εκκλησία αναφέρεται στο δεύτερο μέρος της Αγίας Γραφής, μερικές μεταφράσεις της Αγίας Γραφής στη Δημοτική αποκαλούν τη Διαθήκη η οποία ο Θεός έκανα με τον Λαό του μετά από την θυσία του Χριστού “η Νέα Διαθήκη” για να μη μπερδευτούμε.

[45] Η επιστολή προς Εβραίους απευθύνθηκε προς τους Εβραίους Χριστιανούς. Αρκετά κεντρικά στοιχεία της παραδοσιακής θρησκείας που τους δόθηκε από τον Θεό είχαν ακυρωθεί με την ζωή, τη θυσία και την ανάσταση του Χριστού. Το ιερατείο, οι λευΐτες, οι θυσίες, οι γιορτές και το αγιαστήριο ήταν απαρχαιωμένα, επειδή ήταν σκιές της θυσίας που πρόσφερε ο Χριστός. Η περιτομή επίσης είχε ακυρωθεί, επειδή είχε φθάσει το πραγματικό σπέρμα. Ωστόσο το Εβραίους 4 μας λέει ότι η ανάπαυση της εμπιστοσύνης στο ολοκληρωμένο έργο του Χριστού παραμένει για κάθε πιστό, και αυτός θα μπει μέσα στην ανάπαυση διαμέσου της πίστης. Για αυτό το λόγο η τήρηση του Σαββάτου (αρχ. Σαββατισμός) είναι ακόμα ένα απαραίτητο σύμβολο, που οδηγεί τους πιστούς στην ανάγκη τους να συντροφεύουν τον Θεό στην ανάπαυση του.

[46] Δανιήλ 7:25

[47] Η Εβραϊκή λέξη Αβαδδών βρίσκεται στο Ιώβ 26:6, 28:22, Ψαλμοί 88:11 και Παροιμίες 15:11, 27:20. Μεταφράζεται ως ”απώλεια” και συσχετίζεται με τον Άδη, τον τάφο και τον θάνατο. Η μετοχή “Απολλύων” δεν εμφανίζεται αλλού στην Αγία Γραφή, αλλά το ρήμα απολλύω, εμφανίζεται πολλές φορές, π. χ. Ματθαίου 2:13, 10:28, 12:14, 22:7.

[48] Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι το χρονολογικό πλαίσιο του χαράγματος και του αριθμού του θηρίου είναι το τέλος του κόσμου, που αποκλείει συγκεκριμένους ανθρώπους από το παρελθόν. Επιπλέον, οι πιστοί θα “ικήσουν ενάντια στο χάραγμα και ενάντια στον αριθμό του ονόματος” Αποκάλυψη 15:2. Αυτό δείχνει ότι ο αριθμός (και το χάραγμα) θα είναι κάποια μορφή πειρασμού ή δοκιμασίας που πρέπει να νικηθεί, όχι ένα τίτλος.

[49] Η αρχαία λέξη ψηφίζω δεν έχει μόνο την έννοια των μαθηματικών υπολογισμών αλλά και της διαλεύκανσης ενός μυστηρίου.

[50] Ο αριθμός επτά είναι ο πιο συχνός αριθμός στη Αποκάλυψη, καθώς παρουσιάζεται 51 φορές σε σύγκριση με το τέσσερα (19 φορές), το δώδεκα (14 φορές), το δέκα (11 φορές), το τρία (9 φορές), το είκοσι τέσσερα (7 φορές) και το έξι (2 φορές).

[51] “Και σας, που ήσασταν κάποτε απαλλοτριωμένοι, και εχθροί στη διάνοια με τα πονηρά έργα...” Κολοσσαείς 1:21, βλέπε επίσης Ρωμαίους 5:10, Ματθαίου 10:36.

[52] Α΄ Βασιλέων 9:11, 26-28.

[53] 666 τάλαντα είναι 23 τόνοι.

[54] Α΄ Βασιλέων 10:16-29 http://www.revelationofjesus.net/apokalipsi-tou-ioanni/kefalaio-13.html

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΛΕΓΕΤΑΙ

Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2012